ก่อนอื่นขอเราเล่าแบบเนื้อเลยนะค่ะคือเรากับแฟนครบกันมาได้ปีนี้เข้าปีที่ 5 แล้ว ช่วงคบปีแรกปีที่2 3 ทุกอย่างมันดีหมดเราพูดอะไรรับฟังคอยให้กำลังใจซึ่งกันและกันเสมอ ไม่เคยมีคำพูดไม่ดีจากปากแฟนเราสักครั้ง พอเริ่มเข้าปีที่ 4 เริ่มทะเลาะมีปากเสียงกันบ้าง แต่แฟนเราจะเป็นฝ่ายยอมตลอดไม่ว่าเค้าจะผิดหรือไม่ผิดก้ตาม เรายอมรับนะเรานิสัยงี่เง่าเอาแต่ใจมากอันนี้คือนิสับที่เราผิด แต่เราพยายามระงับอารมณ์พยามงี่เง่าให้น้อยลง มีเหตุผลเลิกนิสัยเด็กๆ จนเริ่มคบกันปีที่ 5 อะไรหลายๆอย่างมันเริ่มชัดเจนขึ้น แฟนเราเริ่มพูดตรงๆเหวี่ยงวีนเรามากขึ้นจากเดิมที่เราทำอะไรก็ถูกไปหมดกลายเป็นความน่ารำคาญสำหรับเค้า. เริ่มมีถ้อยคำทำลายจิตใจ หมางเมินเรา บางครั้งไปเดินข้างนอกหรือไปนั่งทานอาหารกันพูดอะไรไม่เข้าหูก็จะโวยวายใส่ราก็ด้วยความโมโหก็เถียงกับบ้าเค้าก็จะลุกหนีจากเราไปดื้อ ไม่เดินตามหา มีแต่เราตามเดินหาไปทั่ว เราเครียดมากเราอยากจะทำให้มันดีขึ้นไม่ใช่แย่ลงแบบนี้ ถ้าในส่วนที่เราควรปรับตรงไหนช่วยบอกเราที
ทำไมเรากับแฟนยิ่งครบกันนานเหมือนเข้ากันไม่ได้