เราเคยรักคนคนหนึ่งมากๆ อายุเราสองคนห่างกัน 25 (เราอายุ 16 ส่วนเธออายุ41) เราตัดสินใจแอบคบกันมาเรื่อยๆ ตั้งแต่เราอายุ 15 (เราสองคนเป็นผู้หญิงนะ)
โดยมีข้อตกลงกันว่า
1.ใครทำผิดก็ต้องขอโทษ
2.ต้องถ่ายรูปยิ้มหวานแล้วส่งมาให้ก่อนนอนทุกคืน
3.เวลาโทรหา เห็นหน้า หรืออยู่ด้วยกัน ต้องยิ้มทำตัวน่ารักเหมือนลูกแมว
4.ถ้าบอกให้รอก็ต้องรอ
5.เวลาไปไหนด้วยกันถ่ายรูปได้แต่ห้ามอัพลงสื่อโซเชียลทุกอย่าง
6.มีเรื่องอะไรต้องเล่าให้ฟังทุกอย่าง ห้าปิดบัง
7.อย่าในโอวาทและทำตามข้อตกลงทุกอย่าง
หลังจากที่เราตกลงกันเราสองก็เริ่มทำหน้าที่แฟนที่ดีต่อกัน และเราก็ได้เจอหน้ากันทุกวัน เธอทำให้ชีวิตเด็กน้อยคนนี้สดใสมากกว่าเดิมแบบทั้งชีวิตไม่เคยมีใครจะดีเท่าเธอคนนั้นเลย
พอเราอายุ 16 เราก็ได้ย้าย รร. แล้วก็ไปอยู่หอและเรราไม่ได้บอกเธอเลย และพอดีมันมาถึงจุดที่อิ่มตัว ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งส่งข้อความมาถามเรื่องระหว่าเราสองคน เราก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วเราก้เลยเอาข้อความของผู้หญิงคนนั้นไปให้เธอดูและเธอบอกกับเราว่า *อย่าไปคุย ห้ามตอบเลยนะ* เราก็ทำตาม แล้วเรื่องราวแบบนี้มันก็เกิดขึ้นเรื่อยๆจนเรารู้สึกกดดันมาก เราก็เลยร้องไห้ออกมาแล้วเธอก็โทรมาง้อมาปลอบกล่อมให้เราหยุดร้องไห้ ให้เรารู้สึกดี จนเราคิดได้ว่า พรุ่งนี้เราจะหยุดเราจะพอแล้วแหละ เรารักเขามากเราจะปล่อยเขาเอง เพื่อคนที่เรารักทำไมจะทำไม่ได้ พอเราหายไปประมาณ 3-4 เดือนเธอก็เริ่มตามหาเรา แต่ก็หาไม่เจอเพื่อนเราสงสารก็เลยแอบบอกเธอว่าเราย้ายไปอยู่หอแล้ว เธอก็ตามมาง้อเราถึงหอแล้วพูดอธิบายทุกอย่างจนเช้าแล้วเธอก็กลับบ้านไปแล้วเราก็ตัดสินใจเองว่าเราจะพอแล้ว จากนั้น1สัปดาห์เราก็ย้ายหอแล้วเราก็หายไปตั้งแต่วันนั้นเลย ที่หอเก่าเขาโทรมาบอกว่ามีคนมาตามหายด้วยแหละก็เลยบอกไปว่าเราย้ายหอแล้วไม่รู้ว่าไปไหน จนทุกวันนี้เขาก็ยังคงหาเราอยู่
แล้ววันนี้เราสองคนก็บังเอิญไปเจอกันอยู่ที่ห้างแห่งหนึ่ง เรายืนจองกันนานมากแล้วเริ่มมีคนมองเราก็เลยหันหลังเดินหนี เธอก็เรียกชื่อเราดังมากจนเราตกใจแล้วหยุดยืนตัวแข็ง เธอก็เดินมาแล้วมองหน้าแล้วถามว่า *หายไปไหนมารู้บ้างมั้ยว่าตามหา* แล้วเราสองคน็ไปนั่งทานข้าวเย็นด้วยกันแล้วเธอก็มาส่งเราที่บ้าน แล้วบอกว่า *ดีใจนะที่กลับมา* ทั้งๆที่เรายังไม่ได้พูดอะไรเลย
มันทำให้เราลำบากใจมาก เราอยากลืม เราไม่อยากจำ อยากลบไปให้หมด อยากยกออกไปให้พ้นๆ แต่มันติดที่เรารักเขามากเราเลยเหมือนเราหลงทางเหมือนหยุดอยู่ทางตัน
ทำยังไงเราถึงจะลบคนคนหนึ่งที่เราเคยรักมากที่สุด ออกจากใจ
โดยมีข้อตกลงกันว่า
1.ใครทำผิดก็ต้องขอโทษ
2.ต้องถ่ายรูปยิ้มหวานแล้วส่งมาให้ก่อนนอนทุกคืน
3.เวลาโทรหา เห็นหน้า หรืออยู่ด้วยกัน ต้องยิ้มทำตัวน่ารักเหมือนลูกแมว
4.ถ้าบอกให้รอก็ต้องรอ
5.เวลาไปไหนด้วยกันถ่ายรูปได้แต่ห้ามอัพลงสื่อโซเชียลทุกอย่าง
6.มีเรื่องอะไรต้องเล่าให้ฟังทุกอย่าง ห้าปิดบัง
7.อย่าในโอวาทและทำตามข้อตกลงทุกอย่าง
หลังจากที่เราตกลงกันเราสองก็เริ่มทำหน้าที่แฟนที่ดีต่อกัน และเราก็ได้เจอหน้ากันทุกวัน เธอทำให้ชีวิตเด็กน้อยคนนี้สดใสมากกว่าเดิมแบบทั้งชีวิตไม่เคยมีใครจะดีเท่าเธอคนนั้นเลย
พอเราอายุ 16 เราก็ได้ย้าย รร. แล้วก็ไปอยู่หอและเรราไม่ได้บอกเธอเลย และพอดีมันมาถึงจุดที่อิ่มตัว ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งส่งข้อความมาถามเรื่องระหว่าเราสองคน เราก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วเราก้เลยเอาข้อความของผู้หญิงคนนั้นไปให้เธอดูและเธอบอกกับเราว่า *อย่าไปคุย ห้ามตอบเลยนะ* เราก็ทำตาม แล้วเรื่องราวแบบนี้มันก็เกิดขึ้นเรื่อยๆจนเรารู้สึกกดดันมาก เราก็เลยร้องไห้ออกมาแล้วเธอก็โทรมาง้อมาปลอบกล่อมให้เราหยุดร้องไห้ ให้เรารู้สึกดี จนเราคิดได้ว่า พรุ่งนี้เราจะหยุดเราจะพอแล้วแหละ เรารักเขามากเราจะปล่อยเขาเอง เพื่อคนที่เรารักทำไมจะทำไม่ได้ พอเราหายไปประมาณ 3-4 เดือนเธอก็เริ่มตามหาเรา แต่ก็หาไม่เจอเพื่อนเราสงสารก็เลยแอบบอกเธอว่าเราย้ายไปอยู่หอแล้ว เธอก็ตามมาง้อเราถึงหอแล้วพูดอธิบายทุกอย่างจนเช้าแล้วเธอก็กลับบ้านไปแล้วเราก็ตัดสินใจเองว่าเราจะพอแล้ว จากนั้น1สัปดาห์เราก็ย้ายหอแล้วเราก็หายไปตั้งแต่วันนั้นเลย ที่หอเก่าเขาโทรมาบอกว่ามีคนมาตามหายด้วยแหละก็เลยบอกไปว่าเราย้ายหอแล้วไม่รู้ว่าไปไหน จนทุกวันนี้เขาก็ยังคงหาเราอยู่
แล้ววันนี้เราสองคนก็บังเอิญไปเจอกันอยู่ที่ห้างแห่งหนึ่ง เรายืนจองกันนานมากแล้วเริ่มมีคนมองเราก็เลยหันหลังเดินหนี เธอก็เรียกชื่อเราดังมากจนเราตกใจแล้วหยุดยืนตัวแข็ง เธอก็เดินมาแล้วมองหน้าแล้วถามว่า *หายไปไหนมารู้บ้างมั้ยว่าตามหา* แล้วเราสองคน็ไปนั่งทานข้าวเย็นด้วยกันแล้วเธอก็มาส่งเราที่บ้าน แล้วบอกว่า *ดีใจนะที่กลับมา* ทั้งๆที่เรายังไม่ได้พูดอะไรเลย
มันทำให้เราลำบากใจมาก เราอยากลืม เราไม่อยากจำ อยากลบไปให้หมด อยากยกออกไปให้พ้นๆ แต่มันติดที่เรารักเขามากเราเลยเหมือนเราหลงทางเหมือนหยุดอยู่ทางตัน