เรื่องมีอยุ่ว่า เราเป้นเพื่อนในกลุ่มเดียวกันคะ เขาบอกว่าเขารุ้สึกดีด้วยกับเราจากนั้นพวกเราก้เริ่มคุยกันในแบบที่มากกว่าเพื่อนแต่ก้ไม่ใช่แฟน
พอคุยได้สักพักมหาลัยเกอดเปิดเทอมแต่เราอยุ่คนละมอกันคะ หลังจากนั้นก้คุยกันน้อยลง จนเราเริ่มรุ้สึกแปลกและแล้วเขาก้หายไปโดยไม่ได้บอกเหตุผลอะไรกับเราเลย เราบอกตัวเองอยุ่ตลอดเวลาว่าเราเป้นแค่คนคุยยังไม่ใช่เเฟนมันก้เป้นสิทธิ์ของเขาที่จะหายไปโดยไม่ต้องบอกอะไรเลย ตอนแรกๆเราก้มีคสามคิดแบบว่า เราจะเสียความเป้นเพื่อนเพราะเจาหายไปอย่างงั้นหรอมันไม่น่าจะคุ้มกัน ช่วงเวลาที่ผ่านมาก้ได้เพื่อนๆในกลุ่มค่อยให้คำปรึกษาจนเราสามารถคุยกันเหมือนเมื่อก่อนได้ ถ้าดุจากผายนอกแต่จริงๆแบ้วเราก้รุ้สึกเจ้บอยุ่นิดหน่อย จนกระทั้งไม่นานมานี้พวกเรานัดกินข้าวทั้งกบุ่มและเราก้ได้รุ้ว่าเขามีคนคุยแล้ว  แต่คำที่เขาหบุดปากมาคือ คุยไปเรื่อยๆถ้าไม่ก้ปล่อนเจาไป มันคือคำพุดที่เราได้ยินแล้วรุ้สึกจุกเลยคะ พอมานั้งคิดอีกที มีความรุ้สึกส่าหรือเราจะยังเป้นเพื่อนกันเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว หรือว่าเราจะเสียเพื่อนคนนี้ไปเพราะเรื่องแบบนี้ เราผิดไหมคะที่ไม่ยอมปล่อยและมีความคิดแบบนี้อยุ่

ปล ขออภัยหากมีคำที่ผิดผลาด