เคยอิจฉาพ่อแม่ตัวเองไหมคะ!!

แค่รู้สึกอิจฉาพ่อแม่ที่มีชีวิตคู่ที่ดี ซื่อสัตย์ ไม่มีปัญหากัน และมีลูกที่ถือว่าค่อนข้างเป็นคนดี ถึงดีมาก (อวยไปอีก 555) เอาล่ะ เข้าเรื่อง พอตัดภาพมาที่เรา คนที่ไม่เคยคุยกับใครได้นานเลย มักเจอแต่คนที่ไม่ซื่อสัตย์  แต่ก็ดีที่รู้ในวันที่ไม่สายเกินไป แต่ไม่ดีตรงที่เราต้องคุยกับอีกกี่คนถึงจะเจอคนที่ใช่ มันเจ็บจนไม่กล้าจะคุยกับใครอีกแล้ว จริงๆเรามีความสุขของเราดีอยู่แล้ว ถ้าตัดเรื่องความรักไป แต่ที่อยากมีใครก็เพราะอยากมีครอบครัว และมีลูกเหมือนพ่อแม่ ใครมีคำแนะนำ หรือข้อคิดอะไรดีๆ ช่วยดึงเราข้ามตรงจุดนี้ไปทีค่ะ

ปล. ถ้าแท็กผิดขออภัยด้วยค่ะ แค่ต้องการความคิดเห็นของทุกคน