สวัสดีค่ะ เป็นกระทู้แรกที่เข้ามาตั้งในพันทิป ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องราวแบบนี้ขึ้นกับตัวเอง
เรื่องราวที่เราเล่าเป็นเรื่องราวของเราเองค่ะ เรารู้ว่าถ้ามีบางคนเข้ามาอ่าน เราก็อาจจะถูกด่าว่า ได้อย่างแน่นอน
เมื่อประมาณ 4 ปีก่อน เราได้เจอกับ ผช คนหนึ่ง เป็นพี่ที่ทำงาน ตอนนั้นเรามีแฟนอยู่แล้ว คบกับแฟนเก่ามาได้ประมาณ 2-3 ปี
แต่หลังๆมีเรื่องที่ไม่เข้าใจกันตลอดต่างคนต่างโลกส่วนตัวสูง แล้วเราก็เลิกกกันค่ะ เป็นช่วงที่พี่คนนี้ เข้ามาทำดีกับเราทุกอย่าง
ไม่ว่าจะเป็น ซื้อขนม ข้าว มาให้ทุกเช้า ไปส่งบ่อยๆ จนความรักมันก็เริ่มก่อตัวขึ้น แต่ชีวิตมันไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น
เรามารู้ทีหลังว่า พี่เค้ามีแฟนแล้ว เพิ่งแต่งงานได้ 2 ปี ก็เสียใจนะคะ แต่ความรักมันเกิดขึ้นแล้ว เราก็ไม่รู้จะทำยังไง
ด้วยความที่ตอนนั้นค่อนข้างจะเด็ก เราก็ไม่เลิกค่ะ แต่จะทำตัวให้สำคัญตลอดเวลา งี่เง่า เพราะอยากให้เค้ามาง้อ มาดูแล
และเราเคยบอกพี่เค้าว่า ต่อให้มีโอกาสที่จะทำอะไร ก็อย่าทำนะ ไม่ว่าจะมีสติหรือไม่ และพี่เค้าก็ไม่ทำค่ะ
ตอนนั้นคบกันประมาณ 4-5 เดือน ก็ต้องเลิกค่ะ ด้วยเหตุผลอะไรหลายๆอย่าง แต่ยังทำงานที่เดียวกัน
ช่วงนั้นก็ประชดชีวิตตัวเองเยอะ ทั้งดื่มเหล้า ไปปาร์ตี้เยอะๆเพื่อให้ลืม ผช คนนี้ค่ะ ใช้เวลาประมาณ 7-8 เดือนค่ะ กว่าจะเข้มแข็ง
หลังจากนั้น เราก็ไม่พยายามอยู่ใกล้เค้า แม้ว่าต้องทำงานให้พี่เค้า แต่ก็แค่เรื่องงาน ทำนิสัยไม่ดี เหมือนคนเกลียดกัน
แต่เราก็ยังแอบเข้าไปดูเฟสบุคเค้า เพราะเรามีรหัส โดยที่พี่เค้าให้เรา และพี่เค้าก็ไม่เคยเปลี่ยนมันเลย
จนเวลาผ่านไป 2 ปี ความสัมพันธ์เริ่มดีขึ้น อาจจะเพราะเราเจอกันทุกวัน ได้รู้นิสัยของกันและกัน เห็นกันทุกมุม
ไม่เหมือนตอนที่คบกันตอนแรก ที่คบกัน เพราะหน้าตา เพราะรูปลักษณ์ภายนอก แต่เราก็ยังเข้าไปดูในเฟสบุคพี่เค้าเป็นประจำ
ว่าชีวิตเค้าเป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย มีความสุขดีมั้ย จนเรารู้ตัวว่า เรายังรักพี่เค้ามาก เราจึงตัดสินใจที่จะไปเรียนต่อเมืองนอก เพื่อหนีพี่เค้าไป
ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่จริงๆสักที ในระหว่างที่เลิกกับพี่เค้าไป ก็มีคนเข้ามา เราก็ลองคบ ลองเปิดใจ แต่เอาเข้าจริงๆ ไม่มีใครทำให้เราลืมพี่เค้าได้เลย
--จุดเปลี่ยนของเรื่องทั้งหมด--
ประมาณปีที่แล้ว มีปัญหากับเรื่องงาน จนคิดว่าจะลาออก เลยบอกพี่เค้าว่า จะลาออกนะ จะไม่ทำงานให้แล้วนะ
เพื่อให้เค้าเตรียมตัวหาคนใหม่มาแทน พี่เค้าก็ถามเหตุผล เราก็บอกเหตุผลไป โดยที่บอกด้วยว่า ยังไงปีหน้าก็จะไปเรียนต่ออยู่แล้ว
แต่พี่เค้าก็บอกเราว่าจะเข้าไปคุยกับผู้ใหญ่ให้ และตอนเช้าพี่เค้าก็ไปคุยให้จริงๆ และพาเราไปทานข้าว
เราก็เริ่มรู้สึกนึกถึงเรื่องราวเมื่อ 4 ปีก่อน ทุกคนเคยได้กลิ่นของความทรงจำมั้ยคะ ความทรงจำ ความรู้สึกค่อยๆกลับมา
แต่เราก็ยังไม่ได้อะไร ก็คุยกันปกติ จนออฟฟิศจัดงาน outing office ในช่วงปีใหม่
คืนนั้นตัวเราดื่มหนักมาก และนั่งอยู่กับพี่เค้าตลอดเวลา จนความรู้สึกที่เก็บไว้ มันเก็บไม่อยู่
บอกพี่เค้าไปหมดเลยว่า ที่ผ่านมาไม่เคยลืมเลยนะ หนูเข้าไปดูเฟสบุคพี่ตลอด เห็นพี่มีความสุขดีแล้ว
หนูควรไปจากพี่สักที ที่ตัดสินใจไปเรียนต่อ เพราะจะหนี อยากเริ่มต้นใหม่
อยากลืมทุกอย่างที่ผ่านมา และพี่เค้าก็บอกว่า ที่ผ่านมาก็ยังรู้สึกคิดถึง รู้สึกเป็นห่วงตลอด
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เห็นหนูมีแฟน พี่ก็ห่วงว่าเค้าจะดูแลดีมั้ย ตอนเย็นๆเห็นมีคนมารับ พี่ก็สบายใจว่าหนูไม่ต้องกลับเอง
จนพี่รู้ว่าหนูเลิกกับแฟน พี่ก็ยังเป็นห่วงหนูตลอด ไม่อยากให้ไปเที่ยวไหนกลางคืน แต่ก็รู้ว่าตัวพี่เอง
ก็อยู่ในสถานะที่พูดอะไรไม่ได้เหมือนกัน พี่อยากเห็นหนูมีความสุข อยากเห็นหนูยิ้ม
ตอนนั้น ด้วยความเมาหรืออะไรก็แล้วแต่อาจจะจำได้ไม่หมดว่าเราทำอะไร พูดอะไรลงไปบ้าง
ภาพตัดมาตอนเช้า
อยู่บนเตียงกับพี่เค้า 2 คน นอนจับมือกัน นอนกอดกัน ลืมตาขึ้นมา มองดูตัวเองว่ามีอะไรเสียหายบ้างมั้ย
สรุปไม่มีแค่นอนกอดกัน แล้วเราก็ตื่นมาอ้วก พี่เค้าก็เข้ามาลูบหลังมาดูแล ภาพเมื่อ 4 ปีที่แล้วย้อนกลับมาอีกแล้ว
ที่เค้าเคยทำแบบนี้ให้เรา เรากระวนกระวายมาก ไม่รู้จะทำตัวยังไง เพราะเราก็จำได้ว่า เราพูดเยอะ อายด้วย
เราก็เงียบๆกับพี่เค้าไป จบทริปกลับบ้าน ก็คิดว่าจะทำตัวเป็นปกติจนพี่เค้าทักไลน์มา
ถามว่าเราเป็นไงบ้าง เราก็คุยปกติ จนเราขอโทษเรื่องคืนนั้นที่เราพูดอะไรไม่มีสติ
พี่เค้าก็บอกว่าที่พูดมาจริงใช่มั้ย ที่ยังรักอยู่ จำที่พี่เคยบอกได้มั้ย ถ้าเธอทำตัวน่ารักพี่ก็จะรัก
ตอนนี้เธอทำตัวน่ารัก เราเลยถามว่างั้นตอนนี้ก็รักแล้วเหรอ พี่เค้าก็บอก รักมาตลอด
จนเรากลับมาคบกัน อีกครั้ง
ยอมรับเรื่องความรู้สึกของคนเราไม่เท่ากันจริงๆค่ะ
ระหว่างที่คบ เรารู้สถานะของเราดี เราไม่เคยอยากแย่งเค้ามา ไม่ได้อยากไปทำร้ายครอบครัวเค้า
เราแค่อยู่ในส่วนของเรา เวลาแค่นิดหน่อยที่มาเจอกัน มันมีความสุขมาก เราคิดว่าเราจะทำให้ดีที่สุดก่อนไปเรียนต่อ
เพราะสุดท้ายเรื่องของเราก็ต้องจบ เราก็บอกพี่เค้าไปแบบนี้ ว่าสุดท้ายเรื่องของเราจะเป็นแค่ความทรงจำดีๆให้กัน
แต่พี่เค้าบอกว่า หนูรอพี่มา 4 ปี ไปเรียนแค่ 2 ปี ทำไมพี่จะรอหนูไม่ได้ ครั้งนี้พี่จะรอหนูเอง
ความสัมพันธ์ของเราดีมาตลอด อาจจะมีทะเลาะบ้าง แต่ไม่ร้ายแรง จนกระทั่งวันหนึ่ง วันที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
แฟนพี่เค้ารู้เรื่อง ทุกอย่างเปลี่ยนไป เค้าให้เลิก แต่พี่เค้าไม่เลิก แต่พี่เค้ามีข้อจำกัดมากขึ้น
เช่น เรื่องการตอบไลน์ จะตอบไม่ถี่เหมือนที่ผ่าน การโทรหาวันหยุด ก็เริ่มจะทำไม่ได้ การมาหาก็มาแต่อยู่ได้แค่แปปเดียว
เราจึงเกิดความคิดว่าเราควรออกมาจากชีวิตเค้าจริงๆ ร้องไห้มาตลอดทั้งเดือน จนพี่เค้ามาบอกว่า ตัวพี่ไม่อยากให้หนูไปไหน
พี่รักหนูมากจริงๆ แต่พี่ก็มีภาระ เราก็เข้าใจนะ และเข้าใจมาตลอด แต่ด้วยจุดที่เราเสียใจมากที่สุดไปแล้ว เราเอาความรู้สึกกลับมาไม่ได้แล้ว
ทั้งๆที่ตอนนี้ พี่เค้าก็ยังอยู่ข้างๆ เราต้องนอนร้องไห้ทุกวัน เคยกินยาฆ่าตัวตาย ไม่อยากตื่นมาเจอกับความรู้สึกแบบนี้ มันท้อแท้ นอนไม่หลับ
เครียดทุกวัน เรารู้ว่าพี่เค้าทำดีที่สุดแล้ว เรารักกัน แต่เรารักกันในเวลาที่ผิด พี่เค้าเคยบอกว่า ถ้าตอนนี้เค้าไม่มีใครคนที่เค้าจะแต่งงานด้วยคงเป็นหนูนี่ล่ะ
เรารอกันมา 4 ปี รักกันมา 4 ปี ความรู้สึก ความผูกพันธ์มันเยอะไปหมด เราเคยยิ้มได้ มีความสุขมากเพราะพี่เค้า
ตอนนี้เราก็ยังอยากที่จะมีเค้าอยู่ในชีวิต แต่ทุกอย่างมันควรจะจบที่เรา เราไม่อยากมีชีวิตอยู่ ถ้าไม่มีเราสักคน ปัญหาทุกอย่างก็คงจะจบ
ไม่ต้องมีใจไว้รักใคร ต่อให้เราจะเลิกกัน แต่เราก็ตอบตัวเองได้ว่า เรายังรักเค้า และรักมาตลอด เลิกรักไม่ได้ ถ้าทำได้ คงทำได้นานแล้ว
ทุกวันนี้ ตื่นมามองรูปของเรา ก็เอาแต่ร้องไห้ทุกวัน ไม่อยากทำงาน ไม่อยากเจอใคร แต่ต้องมาเพราะไม่อยากให้คนอื่นว่าทีหลัง
ทานข้าวก็ทานได้น้อย ทานเสร็จก็อ้วกตลอด ชีวิตไม่มีความสุข ไม่อยากตื่นลืมตาขึ้นมา แล้วต้องเจอกับความรู้สึกนี้อีก
ทั้งๆที่ตอนนี้เรื่องราวระหว่างเราเริ่มกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่ดูเหมือนว่าความรู้สึกของเราไม่กลับมา ไม่รู้สึกดีใจ ร่าเริง บางครั้งมันว่างเปล่า
อยากเดินไปให้รถชน เดินผ่านสะพานลอยก็อยากจะกระโดดลงมา เราไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว เราขอโทษนะ ที่เราเลิกรักเค้าไม่ได้จริงๆ
เรารู้ว่าการมาตั้งกระทู้ เราอาจจะโดนคนอื่นด่า ว่า แต่เราแค่อยากพูด อยากระบาย เราไม่ไหวจริงๆค่ะ..
กำลังคิดว่าเป็นโรคซึมเศร้า เรื่องราวที่แย่ที่สุดในชีวิต
เรื่องราวที่เราเล่าเป็นเรื่องราวของเราเองค่ะ เรารู้ว่าถ้ามีบางคนเข้ามาอ่าน เราก็อาจจะถูกด่าว่า ได้อย่างแน่นอน
เมื่อประมาณ 4 ปีก่อน เราได้เจอกับ ผช คนหนึ่ง เป็นพี่ที่ทำงาน ตอนนั้นเรามีแฟนอยู่แล้ว คบกับแฟนเก่ามาได้ประมาณ 2-3 ปี
แต่หลังๆมีเรื่องที่ไม่เข้าใจกันตลอดต่างคนต่างโลกส่วนตัวสูง แล้วเราก็เลิกกกันค่ะ เป็นช่วงที่พี่คนนี้ เข้ามาทำดีกับเราทุกอย่าง
ไม่ว่าจะเป็น ซื้อขนม ข้าว มาให้ทุกเช้า ไปส่งบ่อยๆ จนความรักมันก็เริ่มก่อตัวขึ้น แต่ชีวิตมันไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น
เรามารู้ทีหลังว่า พี่เค้ามีแฟนแล้ว เพิ่งแต่งงานได้ 2 ปี ก็เสียใจนะคะ แต่ความรักมันเกิดขึ้นแล้ว เราก็ไม่รู้จะทำยังไง
ด้วยความที่ตอนนั้นค่อนข้างจะเด็ก เราก็ไม่เลิกค่ะ แต่จะทำตัวให้สำคัญตลอดเวลา งี่เง่า เพราะอยากให้เค้ามาง้อ มาดูแล
และเราเคยบอกพี่เค้าว่า ต่อให้มีโอกาสที่จะทำอะไร ก็อย่าทำนะ ไม่ว่าจะมีสติหรือไม่ และพี่เค้าก็ไม่ทำค่ะ
ตอนนั้นคบกันประมาณ 4-5 เดือน ก็ต้องเลิกค่ะ ด้วยเหตุผลอะไรหลายๆอย่าง แต่ยังทำงานที่เดียวกัน
ช่วงนั้นก็ประชดชีวิตตัวเองเยอะ ทั้งดื่มเหล้า ไปปาร์ตี้เยอะๆเพื่อให้ลืม ผช คนนี้ค่ะ ใช้เวลาประมาณ 7-8 เดือนค่ะ กว่าจะเข้มแข็ง
หลังจากนั้น เราก็ไม่พยายามอยู่ใกล้เค้า แม้ว่าต้องทำงานให้พี่เค้า แต่ก็แค่เรื่องงาน ทำนิสัยไม่ดี เหมือนคนเกลียดกัน
แต่เราก็ยังแอบเข้าไปดูเฟสบุคเค้า เพราะเรามีรหัส โดยที่พี่เค้าให้เรา และพี่เค้าก็ไม่เคยเปลี่ยนมันเลย
จนเวลาผ่านไป 2 ปี ความสัมพันธ์เริ่มดีขึ้น อาจจะเพราะเราเจอกันทุกวัน ได้รู้นิสัยของกันและกัน เห็นกันทุกมุม
ไม่เหมือนตอนที่คบกันตอนแรก ที่คบกัน เพราะหน้าตา เพราะรูปลักษณ์ภายนอก แต่เราก็ยังเข้าไปดูในเฟสบุคพี่เค้าเป็นประจำ
ว่าชีวิตเค้าเป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย มีความสุขดีมั้ย จนเรารู้ตัวว่า เรายังรักพี่เค้ามาก เราจึงตัดสินใจที่จะไปเรียนต่อเมืองนอก เพื่อหนีพี่เค้าไป
ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่จริงๆสักที ในระหว่างที่เลิกกับพี่เค้าไป ก็มีคนเข้ามา เราก็ลองคบ ลองเปิดใจ แต่เอาเข้าจริงๆ ไม่มีใครทำให้เราลืมพี่เค้าได้เลย
--จุดเปลี่ยนของเรื่องทั้งหมด--
ประมาณปีที่แล้ว มีปัญหากับเรื่องงาน จนคิดว่าจะลาออก เลยบอกพี่เค้าว่า จะลาออกนะ จะไม่ทำงานให้แล้วนะ
เพื่อให้เค้าเตรียมตัวหาคนใหม่มาแทน พี่เค้าก็ถามเหตุผล เราก็บอกเหตุผลไป โดยที่บอกด้วยว่า ยังไงปีหน้าก็จะไปเรียนต่ออยู่แล้ว
แต่พี่เค้าก็บอกเราว่าจะเข้าไปคุยกับผู้ใหญ่ให้ และตอนเช้าพี่เค้าก็ไปคุยให้จริงๆ และพาเราไปทานข้าว
เราก็เริ่มรู้สึกนึกถึงเรื่องราวเมื่อ 4 ปีก่อน ทุกคนเคยได้กลิ่นของความทรงจำมั้ยคะ ความทรงจำ ความรู้สึกค่อยๆกลับมา
แต่เราก็ยังไม่ได้อะไร ก็คุยกันปกติ จนออฟฟิศจัดงาน outing office ในช่วงปีใหม่
คืนนั้นตัวเราดื่มหนักมาก และนั่งอยู่กับพี่เค้าตลอดเวลา จนความรู้สึกที่เก็บไว้ มันเก็บไม่อยู่
บอกพี่เค้าไปหมดเลยว่า ที่ผ่านมาไม่เคยลืมเลยนะ หนูเข้าไปดูเฟสบุคพี่ตลอด เห็นพี่มีความสุขดีแล้ว
หนูควรไปจากพี่สักที ที่ตัดสินใจไปเรียนต่อ เพราะจะหนี อยากเริ่มต้นใหม่
อยากลืมทุกอย่างที่ผ่านมา และพี่เค้าก็บอกว่า ที่ผ่านมาก็ยังรู้สึกคิดถึง รู้สึกเป็นห่วงตลอด
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เห็นหนูมีแฟน พี่ก็ห่วงว่าเค้าจะดูแลดีมั้ย ตอนเย็นๆเห็นมีคนมารับ พี่ก็สบายใจว่าหนูไม่ต้องกลับเอง
จนพี่รู้ว่าหนูเลิกกับแฟน พี่ก็ยังเป็นห่วงหนูตลอด ไม่อยากให้ไปเที่ยวไหนกลางคืน แต่ก็รู้ว่าตัวพี่เอง
ก็อยู่ในสถานะที่พูดอะไรไม่ได้เหมือนกัน พี่อยากเห็นหนูมีความสุข อยากเห็นหนูยิ้ม
ตอนนั้น ด้วยความเมาหรืออะไรก็แล้วแต่อาจจะจำได้ไม่หมดว่าเราทำอะไร พูดอะไรลงไปบ้าง
ภาพตัดมาตอนเช้า
อยู่บนเตียงกับพี่เค้า 2 คน นอนจับมือกัน นอนกอดกัน ลืมตาขึ้นมา มองดูตัวเองว่ามีอะไรเสียหายบ้างมั้ย
สรุปไม่มีแค่นอนกอดกัน แล้วเราก็ตื่นมาอ้วก พี่เค้าก็เข้ามาลูบหลังมาดูแล ภาพเมื่อ 4 ปีที่แล้วย้อนกลับมาอีกแล้ว
ที่เค้าเคยทำแบบนี้ให้เรา เรากระวนกระวายมาก ไม่รู้จะทำตัวยังไง เพราะเราก็จำได้ว่า เราพูดเยอะ อายด้วย
เราก็เงียบๆกับพี่เค้าไป จบทริปกลับบ้าน ก็คิดว่าจะทำตัวเป็นปกติจนพี่เค้าทักไลน์มา
ถามว่าเราเป็นไงบ้าง เราก็คุยปกติ จนเราขอโทษเรื่องคืนนั้นที่เราพูดอะไรไม่มีสติ
พี่เค้าก็บอกว่าที่พูดมาจริงใช่มั้ย ที่ยังรักอยู่ จำที่พี่เคยบอกได้มั้ย ถ้าเธอทำตัวน่ารักพี่ก็จะรัก
ตอนนี้เธอทำตัวน่ารัก เราเลยถามว่างั้นตอนนี้ก็รักแล้วเหรอ พี่เค้าก็บอก รักมาตลอด
จนเรากลับมาคบกัน อีกครั้ง
ยอมรับเรื่องความรู้สึกของคนเราไม่เท่ากันจริงๆค่ะ
ระหว่างที่คบ เรารู้สถานะของเราดี เราไม่เคยอยากแย่งเค้ามา ไม่ได้อยากไปทำร้ายครอบครัวเค้า
เราแค่อยู่ในส่วนของเรา เวลาแค่นิดหน่อยที่มาเจอกัน มันมีความสุขมาก เราคิดว่าเราจะทำให้ดีที่สุดก่อนไปเรียนต่อ
เพราะสุดท้ายเรื่องของเราก็ต้องจบ เราก็บอกพี่เค้าไปแบบนี้ ว่าสุดท้ายเรื่องของเราจะเป็นแค่ความทรงจำดีๆให้กัน
แต่พี่เค้าบอกว่า หนูรอพี่มา 4 ปี ไปเรียนแค่ 2 ปี ทำไมพี่จะรอหนูไม่ได้ ครั้งนี้พี่จะรอหนูเอง
ความสัมพันธ์ของเราดีมาตลอด อาจจะมีทะเลาะบ้าง แต่ไม่ร้ายแรง จนกระทั่งวันหนึ่ง วันที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
แฟนพี่เค้ารู้เรื่อง ทุกอย่างเปลี่ยนไป เค้าให้เลิก แต่พี่เค้าไม่เลิก แต่พี่เค้ามีข้อจำกัดมากขึ้น
เช่น เรื่องการตอบไลน์ จะตอบไม่ถี่เหมือนที่ผ่าน การโทรหาวันหยุด ก็เริ่มจะทำไม่ได้ การมาหาก็มาแต่อยู่ได้แค่แปปเดียว
เราจึงเกิดความคิดว่าเราควรออกมาจากชีวิตเค้าจริงๆ ร้องไห้มาตลอดทั้งเดือน จนพี่เค้ามาบอกว่า ตัวพี่ไม่อยากให้หนูไปไหน
พี่รักหนูมากจริงๆ แต่พี่ก็มีภาระ เราก็เข้าใจนะ และเข้าใจมาตลอด แต่ด้วยจุดที่เราเสียใจมากที่สุดไปแล้ว เราเอาความรู้สึกกลับมาไม่ได้แล้ว
ทั้งๆที่ตอนนี้ พี่เค้าก็ยังอยู่ข้างๆ เราต้องนอนร้องไห้ทุกวัน เคยกินยาฆ่าตัวตาย ไม่อยากตื่นมาเจอกับความรู้สึกแบบนี้ มันท้อแท้ นอนไม่หลับ
เครียดทุกวัน เรารู้ว่าพี่เค้าทำดีที่สุดแล้ว เรารักกัน แต่เรารักกันในเวลาที่ผิด พี่เค้าเคยบอกว่า ถ้าตอนนี้เค้าไม่มีใครคนที่เค้าจะแต่งงานด้วยคงเป็นหนูนี่ล่ะ
เรารอกันมา 4 ปี รักกันมา 4 ปี ความรู้สึก ความผูกพันธ์มันเยอะไปหมด เราเคยยิ้มได้ มีความสุขมากเพราะพี่เค้า
ตอนนี้เราก็ยังอยากที่จะมีเค้าอยู่ในชีวิต แต่ทุกอย่างมันควรจะจบที่เรา เราไม่อยากมีชีวิตอยู่ ถ้าไม่มีเราสักคน ปัญหาทุกอย่างก็คงจะจบ
ไม่ต้องมีใจไว้รักใคร ต่อให้เราจะเลิกกัน แต่เราก็ตอบตัวเองได้ว่า เรายังรักเค้า และรักมาตลอด เลิกรักไม่ได้ ถ้าทำได้ คงทำได้นานแล้ว
ทุกวันนี้ ตื่นมามองรูปของเรา ก็เอาแต่ร้องไห้ทุกวัน ไม่อยากทำงาน ไม่อยากเจอใคร แต่ต้องมาเพราะไม่อยากให้คนอื่นว่าทีหลัง
ทานข้าวก็ทานได้น้อย ทานเสร็จก็อ้วกตลอด ชีวิตไม่มีความสุข ไม่อยากตื่นลืมตาขึ้นมา แล้วต้องเจอกับความรู้สึกนี้อีก
ทั้งๆที่ตอนนี้เรื่องราวระหว่างเราเริ่มกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่ดูเหมือนว่าความรู้สึกของเราไม่กลับมา ไม่รู้สึกดีใจ ร่าเริง บางครั้งมันว่างเปล่า
อยากเดินไปให้รถชน เดินผ่านสะพานลอยก็อยากจะกระโดดลงมา เราไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว เราขอโทษนะ ที่เราเลิกรักเค้าไม่ได้จริงๆ
เรารู้ว่าการมาตั้งกระทู้ เราอาจจะโดนคนอื่นด่า ว่า แต่เราแค่อยากพูด อยากระบาย เราไม่ไหวจริงๆค่ะ..