แอบรักรุ่นพี่นร.นายเรือ มาเกือบ10ปี..แต่สุดท้ายตอนนี้เค้าก็เป็นได้แค่ผู้ชายในฝัน

เหตุมันเกิดจากเราเป็นเด็กม.ต้นที่เป็นเด็กกิจกรรมของโรงเรียน สนิทกับอาจารย์ในระดับนึง พอดีที่ในช่วงนั้นมีค่ายเยาวชนอาสาพยาบาลปี 2548 (ถ้าจำพ.ศไม่ผิดนะ) อาจารย์ก็จะคัดเด็กไปไม่กี่คนเพื่อไปร่วมเป็นสตาฟในค่าย  ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือเราด้วย อยู่ค่ายที่นั่นกัน2คืน3วัน โดยในค่ายจะมีรุ่นพี่นร.ทหารหลายเหล่ามาร่วมทำค่ายด้วย นั่นแหละเป็นเหตุที่ทำให้เราได้เจอกับพี่เค้า ขอใข้นามสมมุติว่า "พี่เอ" นะคะ

    ตอนอยู่ค่ายเราก็สนุกสนานเฮฮาปาร์ตี้กับพี่ๆเพื่อนๆน้องๆในค่ายเราเป็นคนที่ถึงไหนถึงกัน ให้ทำอะไรก็ทำให้เต้นอะไรก็เต้น มีความเป็นผู้นำพอสมควรและชอบงานค่ายมากอยู่แล้ว ก็เลยจอยเป็นพิเศษ ตั้งแต่วันแรกที่มาถึง เราได้เจอกับพี่เอ นร.นายเรือคนนึง เค้าน่าจะห่างกับเราซักปีหรือสองปีมั้งนะ พี่เค้าเป็นคนหน้าตาดี อัธยาศัยก็ดี คือเห็นครั้งแรกแล้วแบบเฮ้ย ชอบบบบอ่ะคนนี้แหละผู้ชายในฝัน 55555 (แอบแรดแต่เด็กนิดนึง) แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรนะ เพราะคิดว่าเราคงไม่ได้อยู่ในสายตาพี่เค้ามั้ง แล้วก็ยังเขินๆอยู่ ><

    จนคืนของวันที่สองจะมีกิจกรรมกลุ่มที่จะต้องคละทุกคนในค่ายแบ่งกลุ่มทำกิจกรรม เรากะพี่เอก็ได้อยู่กลุ่มเดียวกัน เราก็มองพี่เค้าอยู่นะ พี่เค้าน่ารักดี  แต่ก็ไม่กล้าคิดอะไรนะคะเพราะเราก็เป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาๆคนนึงที่หน้าตาไม่ได้สวยอะไร เค้าก็คงไม่ได้ชอบ ระหว่างทำกิจกรรมกลุ่มกัน เรากะพี่เค้าได้คุย หยอกเล่นกันตลอด พี่เค้าเป็นคนน่ารัก สุภาพบุรุษ ระหว่างที่เรากำลังนั่งสรุปงานเขียนลงกระดาษชาท พี่เค้าก็เดินมาข้างๆแล้วเอาน้ำมายื่นให้ โมเม้นนั้นแหละค่า เราสบตาพี่เค้า เขินก็เขิน ตอนนั้นเข้าใจฟิลในละครที่แบบ เป็นภาพค้างแล้วสโลโมชั่น ทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่งหมด แบบนั้นเลยค่ะคุนผู้ช๊มมมมม ตอนนั้นเราเขินม๊ากกกกกกกแล้วเราก็พูดได้แค่ ขอบคุณค่ะแล้วยิ้มหวานๆให้หนึ่งที (ก็อ่อยเบาๆ)

         หลังจากเสดกิจกรรมนั้นก็เป็นกิจกรรมบายศรี และถ่ายรูปกันหลังจากเสดกิจกรรม เพื่อนๆเราก็วิ่งไปถ่ายรูปกับพี่ที่ตัวเองชอบ เราก็มีน้องๆมาขอถ่ายรูปด้วยนะ แล้วก็แอบมองว่าพี่เออยู่ไหนน้า อยากถ่ายรูปด้วยจัง จนคำบ่นของเราก็เป็นจริงจ้าาาา พี่เอเดินมาใกล้ๆแล้วก็บอกว่า ถ่ายรูปกัน ง่อววววว สวยอะไรเบอร์นั้น เพื่อนสนิทที่ไปด้วยก็ยิ้มแบบหมันไส้ เพราะรู้ว่าเราชอบพี่เค้าอยู่แล้ว ก็เลยดันให้ยืนใกล้ๆกันแล้วก็ถ่ายให้ เราใส่เสื้อสีเหลือง พี่เค้าใส่เสื้อสีแดง เป็นโมเม้นที่แฮปปี้สุดและยังจำได้จนถึงทุกวันนี้ นอนฝันดีไปทั้งคืนล่ะค่าคืนนั้น

    เช้าวันปิดค่ายเราก็เก็บของแล้วเตรียมกลับบ้านโดยมีอาจารย์และรถจากรร.มารอรับ ก่อนกลับก็ถ่ายรูปรวมเพราะวันนั้นทุกคนจะใส่เครื่องแบบเตมยศ ตั้งใจไว้ละว่าหลังจากถ่ายเสด เราจะเดินเข้าไปหาพี่เค้า (กล้าไม่กล้าอีกเรื่องนะ ตั้งใจไว้ก่อน) อย่างน้อยก็ขอเบอร์ละวะ แต่ในความเป็นจริง ถ่ายรูปเสดอาจารย์คือรีบมาก ไล่ขึ้นรถอย่างไว ชอตสุดท้ายที่เราเห็นคือ พี่เค้ายืนยิ้มให้เราอยู่ตรงนั้น เราไม่ได้คุยอะไรกันซักคำเลยค่ะ ทำได้แค่โบกมือบ๊ายบายเบาๆ แล้วนั่นก็คือครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกัน

    หลังจากวันนั้น เราก็ไม่ได้เจอพี่เค้าอีกเลย ไม่มีแม้กระทั่งเบอร์ติดต่อ สมัยนั้นก็ HI5 กะ MSN ก็ไม่มีอ่าค่ะ หาก็ไม่รู้จะหายังไง ก็เลยได้แต่เก็บพี่เค้าไว้ในใจตลอด ก็ยังคิดถึงและบ่นเล่นกะเพื่อนอยู่เรื่อยๆ ว่าถ้าได้เจอพี่เออีกคงดีเนอะ เผื่อคำบ่นจะเป็นจริง 555+ หลังจากนั้นเราก็มีแฟนนะ แต่ก็เจอผช.ที่เจ้าชู้มาก เสียใจซ้ำแล้วซ้ำอีก ภาพพี่เค้าก้ยังอยู่ในความคิดเราเป็นกำลังใจให้เราสู้ต่อได้เสมอ ก็แปลกดีเหมือนกัน

    จนเราเข้ามหาลัย เราสอบติดธรรมศาสตร์และต้องเลิกกะแฟนคนที่คบกันตอนมัธยมเพราะเจอเรื่องผู้หญิงหนักมาก ร้องไห้ทุกวันจนต้องบอกตัวเองว่าพอแล้ว  สิ่งที่เป็นกำลังใจให้เราได้ดีคือรูปที่ถ่ายกะพี่เอรูปนั้น เป็นของสิ่งเดียวที่เกี่ยวกับเค้าที่เรามีอยู่ มันเป็นกำลังใจให้เรา ทำให้เรายิ้มได้เสมอจริง หลังจากเลิกกับแฟนเราก็โสดค่าา โสดมาเรื่อยๆไม่ได้รออะไรนะแต่อาจจะเข็ดกับสิ่งที่ได้เจอ ตอนนั้น facebook เริ่มฮิตละ ก็เริ่มเล่นมาเรื่อยๆ ใจก็แอบคิดนะ ว่าโลกมันจะกลมมั้ย เราจะเจอเฟสพี่เอมั้ยนะ 5555+ จนเมื่อ2ปีที่แล้วจ้าอยู่ดีๆเราก็เจอเฟสบุ๊ครุ่นพี่ทหารคนนึงที่ไปเป็นสตาฟค่ายเหมือนกัน เราจำได้แม่นเลยเพราะพี่เค้าเป็นคนตลก แล้วหน้าตาก็ไม่ได้เปลี่ยน คิดในใจ เฮ้ยยยยยย พี่เค้าจะเป็น friend กับพี่เอมั้ย สกิลโคนันมาจ้า จัดเล้ย นั่งเลื่อนหารายคนเลยค่ะทีละตัวอักษร เป็นคนพยายามของชะนีน้อยตัวนึงมาก จนสุดท้ายค่าคุณผู้ช๊มมมมมมมมมมมม เราเจอเฟสพี่เอจริงๆ หูยยยยยยย น้ำตาจะไหล พี่เค้าน่ารักเหมือนเดิม หน้าไม่เปลี่ยนไปเลย ใจเราสั่นไม่เป็นจังหวะเลยค่า มือกดแอดอัตโนมัติ 5555 แล้วพี่เค้าก็กดรับแอดค่า จำได้ว่า กระโดดรอบห้องเล้ย แล้วก็เริ่มปฏิบัติการส่อง ส่องไปส่องมาก็เห็นว่าพี่เค้ามีแฟนแล้วนะ แต่ก็เอาน่ะ ไม่เป็นไร เราเป็นคนดีไม่คิดจะแย่งใครอยู่แล้วเราเคยโดนคนแย่งไป เราเข้าใจความรู้สึกคนโดนแย่งดี  เราก็ไม่กล้าทักไปค่ะ ต้งใจกะตัวเองแล้วแค่ได้เห็นพอให้กระชุ่มกระชวยหัวใจก็พอ จนถึงวันเกิดเค้า เราก็ไป Happy Birthday หน้าวอลเค้า ซึ่งก็มีหลายๆคนมาโพสเหมือนกัน ทั้งหญิงและชาย แฟนเค้าก็คงไม่ได้ว่าอะไรมั้ง ก็โพสแค่ให้เค้ามีความสุขมากๆและสมหวังในทุกๆอย่าง เค้าก็ตอบกลับว่า “Thx na ja n’”…..  หูยยยยยยยย เค้าตอบมาแค่นั้น นี่ดีใจอย่างกะเค้าบอกรัก 5555555+ ก็ฟินๆกันไป

    จบเหตุการณ์วันนั้นเราก็ส่องพี่เค้ามาเรื่อยๆนะ ก็กดไลค์ไปตามประสาคนรู้จักทั่วไป คือนี่ตั้งเป็นเห็นโพสต์ก่อนเลยไง (เป็นเอามาก) 5555+ แต่ไม่ได้กดทุกอันนะคะ เว้นระยะบ้าง เดี๋ยวแฟนเค้าจะไม่พอใจเอา ซึ่งอยู่ดีๆ การดำเนินชีวิตของเค้าก็หายไปจากหน้าวอลเราซะเฉยๆ นี่ก็ยังคิดว่า เค้าคงยุ่งไม่ค่อยได้โพสต์อะไรมั้ง แล้วก็ไม่ได้กดเข้าไปดูหน้าวอลเค้าด้วย บวกกับเรียนด้วยทำงานด้วย เราก็วุ่น เลยยังไม่ได้โฟกัสอะไรมาก พอหลังจากชีวิตเริ่มเสถียรขึ้น ก็เลยลองกดเข้าไปดู สรุปคือ เรากะพี่เค้าไม่ได้เป็น friend กันแล้ว ใจมันสั่นยังไงบอกไม่ถูกค่ะ แต่จนถึงวันนี้ก็ยังไม่กล้ากดแอดไปอีกรอบนะคะ เพราะไม่รู้ว่าคนกดอันเฟรนเป็นแฟนเค้ารึเปล่า เรากลัวเค้าจะมีปัญหากัน ก็ทำได้แค่ส่องโพสที่เค้าตั้งเป็น public นั่นแหละ จนเราเรียนจบ ทำงาน เราก็ยังคอยดูพี่เค้าอยู่เรื่อยๆนะ เพราะเค้าก็ยังเป็นกำลังใจที่สำคัญของเราเสมอ

    จนเมื่อสองเดือนที่แล้วเป็นความบังเอิญหรืออะไรไม่รู้ เราไปยืนต่อคิวซื้อโปรโมชั่นสตาร์บัคอยู่ที่ รพ.รามา ระหว่างยืนรอต่อคิวอยู่เพราะยังไม่ถึงเวลาโปร ก็มีผู้ชายคนนึงใส่เครื่องแบบสีขาว เดินตรงมาทางเรา โมเม้นนั้นเหมือนตอนนั้นเรายืนอยู่ตรงนั้นคนเดียวรอบข้างหยุดนิ่ง ยิ่งใกล้ใจเราเริ่มสั่น เฮ้ยยยยยยยย พี่เอ!!!!!! รู้สึกเลยว่าตัวแข็ง เรามองเค้าค้างอยู่อย่างนั้น พี่เค้าเหมือนเดิมมาก หล่อ น่ารัก เพิ่มเติมคือพี่เค้าเดินมากะแฟนเค้า (T^T)  ในความคิดคืออยากเดินเข้าไปทักแล้วบอกว่าเราคิดถึงมาก แต่สิ่งที่เราทำได้ตอนนั้นคือหลบตาแล้วเดินไปซื้อสตาร์บัคต่อไป (ก็เค้าเดินมากะแฟนอ่าจะให้ทำไง จะไปทำเค้าบ้านแตกได้ไง) แต่ใจสั่นและแอบมองตลอด แต่เดาว่าพี่เค้าคงมองไม่เห็นเรานะ พอซื้อเสร็จเราโทรหาเพื่อนสนิทเลยจ้า กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆ ตื่นเต้นที่ได้เจอเค้า ยิ้มฟินไปทั้งวัน หลังจากวันนั้นก้เดินไปแถวนั้นบ่อยๆ เผื่อเราจะได้เจอกันอีก ><  แล้วก็ยังส่องเฟสอยู่เรื่อยๆ.......จนเรวๆนี้ ก็เจอโพสที่หน้าวอลเค้า ว่าพี่เค้ากำลังจะแต่งงาน บอกเลยโมเม้นครั้งแรกที่เห็น ไม่รู้ทำไมรู้สึกเสียใจอย่างบอกไม่ถูก ใจมันสั่นแบบ ถ้าเรามีโอกาสได้บอกเค้าตั้งแต่ตอนนั้น ถ้าเราได้ขอเบอร์ ถ้าเราได้คุยกัน วันนี้ที่ตรงนั้นจะเป็นเรามั้ย วันนั้นทั้งวันเราก็นอยไปเลย แบบไม่รู้จะอธิบายเหตุผลยังไง :'(

...........ตอนนี้สิ่งที่เราทำได้คือ เก็บพี่เค้าไว้เป็นผู้ชายในฝัน พี่จะอยู่ในความทรงจำของหนูเสมออย่างที่เป็นมาตลอด แล้วก็ถ้าพี่เค้าบังเอิญได้มาอ่านกระทู้นี้ เราไม่มีโอกาสหรือช่องทางที่จะอวยพรได้ ก็อยากอวยพรให้พี่เค้ามีความสุขมากๆกับชีวิตแต่งงาน ขอให้เค้าสมหวังในทุกอย่างในชีวิต รักกันไปนานๆ  นะคะ..............................จากรุ่นน้องที่เคยรู้จัก

ขอบคุณทุกท่านที่อ่านกันมาถึงตรงนี้  ไม่ค่อยได้โพสต์  ภาษาก็อาจจะวนๆหน่อย ขออภัยทุกท่านไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ