เราสมัครแอคเคาท์เพื่อมาตั้งกระทู้นะคะเป็นกระทู้แรกของเรา ขอเกริ่นก่อนนิดนึงนะคะ คือเราเป็นคนหน้าตาดีในระดับ...ไหนบอกไม่ถูก ประมาณว่าไปไหนจะมีคนมาจีบตลอด ดูคุณหนูอะไรประมาณนี้อะค่ะ แล้วเราเคยไปอ่านกระทู้นึงที่บอกว่าโดนรุ่นพี่ปฏิบัติต่าง ไอเราก็มานั่งคิด เออรู้สึกนะว่าเราโดนทำแบบนั้น บางทีก็อยากอยู่เงียบๆ พยายามทำตัวกลมกลืนกับเพื่อนให้ได้มากที่สุด คือเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่จำไม่ได้ค่ะ แต่รู้ตัวอีกทีมันแทรกซึมในชีวิตเราแล้ว ก่อนจะขึ้นมอปลายแล้วด้วยซ้ำค่ะ จนเข้ามหาลัยก็จะมีรุ่นพี่ เพื่อนๆ เข้ามาสนใจ มาทักมาคุย ทั้งผู้หญิงและผู้ชายนะคะ คร่าวๆขอไม่ลงรายละเอียด รวมไปถึงอาจารย์ และเวลาไปทำกิจกรรมต่างๆข้างนอกด้วย แล้วคือเราซิ่วไปมหาลัยอื่น แล้วมันก็เป็นเหมือนเดิมค่ะ ก็จะมีคนเข้ามาทักทายตลอด แล้วด้วยเราเป็นคนค่อนข้างหยิ่งค่ะไม่ทักใครเลย อยู่แต่กับเพื่อน เราเลยได้แค่คุยกับคนที่มาทักอะค่ะ ไม่ได้สนใจสิ่งแวดล้อมมากเท่าไหร่นัก จนตอนนี้เราอยู่ปีแก่แล้วนะคะ แต่มันโดนปฏิบัติแบบนี้มาตลอด เราไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องนี้จะมีปัญหากับเรา
จนวันนึงเราเลิกกับแฟนที่เป็นรุ่นพี่ที่อายุห่างกันพอสมควรค่ะ คบได้ไม่นานนะคะเหมือนปัญหามันรุมเร้าไปหมดจนถึงทางตัน ยังรักกันทั้งคู่นะคะแต่หาทางออกไม่ได้ ตอนเลิกก็หาเหตุผลที่เข้ากันไม่ได้มาสารพัดค่ะ จนมีประโยคนึงบอกว่า “เธออะคิดว่าตัวเองน่ารักกว่าคนอื่น ทำตัวแบบไม่สนใจใครเลย ละเค้าไม่ได้สนใจเรื่องภายนอกอะไรนั่น เด็กๆ ไร้สาระ” เราจุกไปเลยค่ะนาทีนั้น555 ขอขยายความนะคะ ประมาณว่า ไปไหนมาไหนกับพี่เค้า เราจะไม่ทักใครเลยค่ะ คือต้องรอมีคนเข้ามาทักมาชวนคุย ด้วยส่วนตัวไม่ชอบทักใครก่อน แต่ยิ้มตลอดนะคะ ประกอบกับเหตุการณ์ต่างๆ ตอนนี้ที่บอกอะค่ะเราเป็นคนหยิ่งเลยค่ะ คือรู้ตัวเลย แต่ตอนมาจีบพี่เขาก็บอกรู้อยู่แล้วว่าเราเป็นแบบนี้รับได้ แต่พอคบกัน555 เหตุคือพี่เค้าอึดอัดเวลาพาเราไปไหนมาไหนด้วย กลายเป็นเอ้าาาา เราเหมือนเป็นคนเข้ากับคนอื่นไม่ได้ แล้วมันโยงไปถึงไม่มีมารยาทไม่ทักทายผู้ใหญ่ คือมันกลายเป็นเรื่องทะเลาะกันใหญ่โต เราก็งงค่ะว่ามันเกี่ยวกันไหม
คือถ้าคนอายุห่างกันไม่มาก เรายกมือไหว้พูดสวัสดี ตอนที่แนะนำให้รู้จักอะค่ะ หลังจากนั้นถ้าเจอเราก็จะยิ้มก้มหัวเล็กน้อย ในความคิดเราก็ถือว่าทักทายแล้ว ถ้าผู้ใหญ่กว่าเยอะ เราก็ยกมือไหว้ตลอดค่ะ จะพูดสวัสดีแบบไม่ออกเสียงบ้าง อันนี้เราสังเกตตัวเองนะคะ กับคนที่เจอบ่อย มันจะมีบางครั้งที่เค้าไม่หันมามอง แล้วเราไม่รู้จะเรียกยังไงอะค่ะ คือเราทักทายไม่เป็นอยู่แล้ว แบบไม่ช่างพูด อะไรแบบนี้อะค่ะ แล้วเราไม่รู้จะทำยังไงจริงๆก็ปล่อยผ่าน แต่ในสังคมพี่เค้าคือสวัสดีกันทุกคนทุกวันเลยอะคะ ไม่ว่าจะห่างกีปี มีคนสวัสดีเราด้วยเหมือนกัน แต่เราก็พยายามนะคะพยายามไหว้คนที่แก่กว่านิดหน่อย ประมาณว่าถ้านึกขึ้นได้ทำนองนี้อะค่ะ แต่ถ้าเหตุการณ์แบบนั่งรถโดยสารสาธารณะคนนั่งข้างๆชวนคุย แบบนี้เราคุยได้นะคะ ถ้าถูกคอก็คือคุยกันยาวเลย สรุปนะคะเหมือนตอนนี้เราแบบว่าเข้าหาใครก่อนไม่เป็นอะค่ะต้องรอให้คนอื่นเข้าหา
ตอนนี้เรากลับมานั่งคิดถึงอดีตที่ผ่านมาเลยค่ะ ว่าเราแย่ไปแค่ไหน คือสงสัยว่าเราถือเป็นคนไม่มีสัมมาคารวะไหมคะ หรือเป็นคนแปลกอะไรยังไงตรงไหนไหมคะ จากที่เล่ามา ถ้าเล่างง ขออภัยนะคะ เจ้าของกระทู้ก็งงในตัวเองเหมือนกันค่ะ 555
โดนปฏิบัติต่างจนเดือดร้อนในชีวิตจริง
จนวันนึงเราเลิกกับแฟนที่เป็นรุ่นพี่ที่อายุห่างกันพอสมควรค่ะ คบได้ไม่นานนะคะเหมือนปัญหามันรุมเร้าไปหมดจนถึงทางตัน ยังรักกันทั้งคู่นะคะแต่หาทางออกไม่ได้ ตอนเลิกก็หาเหตุผลที่เข้ากันไม่ได้มาสารพัดค่ะ จนมีประโยคนึงบอกว่า “เธออะคิดว่าตัวเองน่ารักกว่าคนอื่น ทำตัวแบบไม่สนใจใครเลย ละเค้าไม่ได้สนใจเรื่องภายนอกอะไรนั่น เด็กๆ ไร้สาระ” เราจุกไปเลยค่ะนาทีนั้น555 ขอขยายความนะคะ ประมาณว่า ไปไหนมาไหนกับพี่เค้า เราจะไม่ทักใครเลยค่ะ คือต้องรอมีคนเข้ามาทักมาชวนคุย ด้วยส่วนตัวไม่ชอบทักใครก่อน แต่ยิ้มตลอดนะคะ ประกอบกับเหตุการณ์ต่างๆ ตอนนี้ที่บอกอะค่ะเราเป็นคนหยิ่งเลยค่ะ คือรู้ตัวเลย แต่ตอนมาจีบพี่เขาก็บอกรู้อยู่แล้วว่าเราเป็นแบบนี้รับได้ แต่พอคบกัน555 เหตุคือพี่เค้าอึดอัดเวลาพาเราไปไหนมาไหนด้วย กลายเป็นเอ้าาาา เราเหมือนเป็นคนเข้ากับคนอื่นไม่ได้ แล้วมันโยงไปถึงไม่มีมารยาทไม่ทักทายผู้ใหญ่ คือมันกลายเป็นเรื่องทะเลาะกันใหญ่โต เราก็งงค่ะว่ามันเกี่ยวกันไหม
คือถ้าคนอายุห่างกันไม่มาก เรายกมือไหว้พูดสวัสดี ตอนที่แนะนำให้รู้จักอะค่ะ หลังจากนั้นถ้าเจอเราก็จะยิ้มก้มหัวเล็กน้อย ในความคิดเราก็ถือว่าทักทายแล้ว ถ้าผู้ใหญ่กว่าเยอะ เราก็ยกมือไหว้ตลอดค่ะ จะพูดสวัสดีแบบไม่ออกเสียงบ้าง อันนี้เราสังเกตตัวเองนะคะ กับคนที่เจอบ่อย มันจะมีบางครั้งที่เค้าไม่หันมามอง แล้วเราไม่รู้จะเรียกยังไงอะค่ะ คือเราทักทายไม่เป็นอยู่แล้ว แบบไม่ช่างพูด อะไรแบบนี้อะค่ะ แล้วเราไม่รู้จะทำยังไงจริงๆก็ปล่อยผ่าน แต่ในสังคมพี่เค้าคือสวัสดีกันทุกคนทุกวันเลยอะคะ ไม่ว่าจะห่างกีปี มีคนสวัสดีเราด้วยเหมือนกัน แต่เราก็พยายามนะคะพยายามไหว้คนที่แก่กว่านิดหน่อย ประมาณว่าถ้านึกขึ้นได้ทำนองนี้อะค่ะ แต่ถ้าเหตุการณ์แบบนั่งรถโดยสารสาธารณะคนนั่งข้างๆชวนคุย แบบนี้เราคุยได้นะคะ ถ้าถูกคอก็คือคุยกันยาวเลย สรุปนะคะเหมือนตอนนี้เราแบบว่าเข้าหาใครก่อนไม่เป็นอะค่ะต้องรอให้คนอื่นเข้าหา
ตอนนี้เรากลับมานั่งคิดถึงอดีตที่ผ่านมาเลยค่ะ ว่าเราแย่ไปแค่ไหน คือสงสัยว่าเราถือเป็นคนไม่มีสัมมาคารวะไหมคะ หรือเป็นคนแปลกอะไรยังไงตรงไหนไหมคะ จากที่เล่ามา ถ้าเล่างง ขออภัยนะคะ เจ้าของกระทู้ก็งงในตัวเองเหมือนกันค่ะ 555