ต้นโพธิ์

กลับไปเมื่อประมาณ14ปีก่อนตอนนั้นผมอายุได้ประมาณ8-9ปีบ้านผมอยู่แถวชนบทมีไฟฟ้าเป็นบางหลังส่วนบ้านผมก็มาๆดับๆเรื่องมีอยู่ว่าในคืนนึงผมและเด็กๆแถวบ้านมาเล่นตำรวจจับผู้ร้ายกันสมัยนั้นไม่มีมือถือหรือคอมใช้เหมือนทุกวันนี้เราเลยมักรวมกลุ่มกันเล่นตามท้องถนนตามหมู่บ้านส่วนมากก็เล่นวิ่งไล่จับบ้างอะไรบ้างคิดแล้วมันก้สนุกดีนะถ้าเทียบกับตอนนี้เพราะเหมือนเราไม่สนิทกันเท่าเมื่อก่อนสมัยนี้ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตามองจออย่างเดียวเอาละเข้าเรื่องๆนอกเรื่องเยอะละเรื่องมีอยู่ว่าคืนนึงในคืนธรรมดาๆผมกับเพื่อนๆก็รวมกลุ่มกันเล่นตำรวจจับผู้ร้ายฝ่ายผมเล่นเป็นผู้ร้ายส่วนอีกกลุ่มเล่นเป็นตำรวจเรื่องเกิดขึ้นในตอนที่ฝ่ายผมโดนจับหมดแล้วเหลือแต่ผมคนเดียวแล้วทีนี้ผมก็โดนไล่จับจนต้องวิ่งไปเรื่อยๆแล้วผมก็เพลอวิ่งไปนอกหมู่บ้านปกตินอกหมู่บ้านจะมีไฟส่องทางอยู่แต่ในคืนนั้นมันมืดมากแล้วมีต้นโพธิ์ต้นใหญ่อยู่ท้ายซอยพอผมวิ่งไปถึงหน้าต้นโพธิ์ผมก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย พอรู้ตัวอีกทีก็ร้องไห้ด้วยมีเพื่อนๆร่วมสิบคนจับตัวผมไว้และในตอนนั้นผมเห็นสีหน้าของเพื่อนผมแต่ละคนเหมือนจะกลัวผมไม่มีใครกล้าเข้าไกล้แล้วมีผู้ใหญ่คนนึงมาบอกผมให้กินน้ำเยอะๆแล้วกลับบ้านไปแต่ผมก้ไม่ได้กลับไปดูหนังที่บ้านผู้ดีหลังหนึ่งเพราะหมุ่บ้านผมค่อนข้างยากจนเลยไม่ค่อยมีทีวีดูกันเลยชอบไปรวมกลุ่มกันไปดูหนังกันที่บ้านหลังนั้นแต่คืนนั้นต่างออกไปทั้งๆทุกวันเราสนิทกันแต่ในคืนนั้นทุกคนกลับกลัวผมเฉยเลยผมเลยกลับบ้านแล้วเข้านอน  พอเช้าวันต่อมาผมก้ถามเรื่องที่เกิดขึ้นกับเพื่อนแล้วเพื่อนเล่าว่า  ในตอนที่ผมวิ่งไปถึงหน้าต้นโพธิ์ผมก้ดูเปลี่ยนไปตาผมแดงก่ำผมยาวเล็บยาวแล้ววิ่งไล่จะไปกัดเพื่อนผมที่วิ่งตามมาจนทุกคนกลัวแล้วให้พวกตัวโตมาล๊อคตัวผมไว้นับสิบคนแต่ล๊อคผมไม่อยู่ทั้งๆตอนนั้นผมตัวเล็กกว่าเพื่อนครั้งแรกเอาไม่อยู่เลยลองใหม่ครั้งที่สองคราวนี้ผผมสงบลงนิดนึงแต่ก็ยังดิ้นแล้วเพื่อนผมคนนึงเลยไปเอาขวดโค๊กพลาสติกมาตีที่หัวสามทีผมจึงร้องไห้โฮออกมาแล้วเพื่อนผมก็ถามผมว่าทำไมถึงวิ่งไปทางนั้นผมเลยตอบไปว่าเพราะเพื่อนๆในทีมร้องไห้ช่วยบวกกับมีคนไล่ตาม!!แต่เพื่อนผมดันบอกผมว่าในคืนนั้นไม่มีใครร้องให้ช่วยเลยมีแต่เรียกให้กลับมาเพราะจะเล่นตาใหม่เพราะมีคนมาเพิ่มจะได้เริ่มเล่นเกมใหม่พอได้ยินแบบนั้นผมถึงขั้นอึ้งพูดไม่ออกเลย หลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้นผมมักได้ยินเสียงของคนอื่นทั้งๆไม่มีตัวตน ยกตัวอย่างเหตุการณ์นึงผมได้ยินคนมากระซิบข้างหูผมว่าแม่ผมตายแล้วทั้งๆท่านยังอยู่ที่บ้านและอีกหลายครั้งที่ผมได้ยินแต่จำไม่ค่อยได้และได้ยินเสียงคนอยู่ในบ้านในตอนที่ทุกคนในบ้านนอนกันหมดแล้วผมกลับได้ยินเสียงคนอาบน้ำบ้างละดูทีวีบ้างละหรือแม้แต่เสียงคนพูดคุยกันแรกผมก็สงสัยเลยลุกขึ้นไปดูแแต่ไม่มีใครแล้วผมก็ได้ยินเสียงอย่างนั้นเป็นปีๆแรกผมก้กลัวแต่พอได้ยินทุกคืนๆผมเลยชินแล้วจากนั้นผมก้กลายเป็นเหมือนคนมีเซ้นผมมักเห็นบางสิ่งที่คนอื่นไม่เห็นแต่ผมไม่เคยเล่าให้ใครฟังเพราะกลัวว่าคนอื่นจะไม่เชื่อแต่พูดเพ้อเจ้อจนบางครั้งผมเห็นแต่กลับทำเป็นไม่เห็น....เรื่องก็มีอยู่เท่านี้แต่ผมมีเรื่องอีกมากที่อยากเล่าให้ถ้ามีคนอยากฟังการใช้ภาษาอาจงงๆบ้างบางส่วนเพราะผมไม่ค่อยได้พิมคุยสักเท่าไหร่จะยังไงก็ขออภัย ณ.ที่นี้ด้วย ถ้ามีเรื่องสอบถามก็คอมเม้นถามมาได้เลย