ยาวหน่อยนะคะ...........เรื่องคือเราคุยกับคนๆนึงนั่นคือนาย ก(นามสมมุติ) ตอนแรกที่เราคุยเราไม่รู้สึกอะไรด้วยเลย เขาก็ทักมาทุกวันเลยนะเราก็ไม่รุ้นะว่าเค้าคิดยังไงเพราะตอนแรกเราไม่ได้ใส่ใจ พอเวลาผ่านไปซักพักเราก็ยังไม่ค่อยได้รู้สึกอะไรหรอกคือคุยๆไปเพราะก่อนหน้านี่เราก็ชอบคนๆนึงอยุ่เหมือนกันแล้วเค้าก็เข้ามาคุยกับเราด้วย พอมาคิดๆดูลองถามไปเลยคำถามที่ถามเหมือนหลงตัวเองมากเลย ประมานแบบแกชอบเราหรออะไรงี้ เค้าตอบมาว่า บ้าหรอก ตลกแล้ว เราก็นึกในใจนะ เห้ยเอ้าอะไรแล้วคุยกับเราทักเรามาทำไมทุกวันเลย แชรืโพสนู่นนี่นั่นบางครั้งเราก้คิดนะ เออไม่เป้นไรเว้ยไม่คิดก็โอเค แต่เรากับเค้าก้ยังคุยกันไปเรื่อยๆนะ จนอยุ่ๆนาย ก ก้หายไป ทั้งๆที่ไม่รุ้อะไรเลย ตอนนั้นยอมรับเลยว่ารุ้สึกเต็มๆ เหมือนแบบเค้าหายไปเราดันรุ้สึก พอมาอีกทีเค้าไปคบกับเพื่อนที่เรารู้จัก งงใจไปเลยครับ ตอนนั้นก็โกรธนะแต่ก็เออเว้ยไม่ชัดเจนกันทั้นนั้น  พอเวลาผ่านไป เค้าเลิกกัน เราก็รุ้นะ แล้วมีอยุ่วันนึงเค้าทักมาหาเรา เราก็ไม่ได้คิดอะไรแล้วเค้าก้หายไปอีก ทีนี้เราเผือกเป็นคนทักเค้ากับไปเองเป็นบ้ามั้งไม่รุ้ แล้วคุยกันยาวเลยจ้า ความร็สึกที่ตอนนั้นมันหายไปแล้วมันกับมาจ้ามกกกว่าเดิมอีก ตอนนั้นเราก้เกือบจะโอเคกับนาย ก แล้วเรากับมารุ้ว่าเพื่อนคนนั้นรุ่เรื่องเราทุกอย่างจึกไปเลยครับ (ก่อนหน้านี้เพื่อนคนนั้นคุยเล่นกับเราปกติแต่ตอนนั้นลึกๆเราก็มีลึกๆที่คิดนะ เห้ยไม่รุ้หรอวะ) ต่อนะ ตอนนั้นเราน้ำตาออกเลยคือในหัวแบบคิดเยอะมากอ่ะ แต่ยังคุยกับกุ สุดท้ายก็ต้องเลิกคุยกับนาย ก อีกครั้ง เพราะกลัวมองหน้าเพื่อนไม่ติดอีก คือตอนนั้นเลือกทางไหนมันก็เจ็บทุกทางเลยอ่ะ เราก้เลยเลือกที่จะหยุดมันซะ แต่มันเจ็บมากเลยนะที่ต้องเลิกทั้งที่ยังรุ้สึก อีกประเด็น คือไม่ร็ว่านาย ก รุ้สคกกับเราบ้างรึป่าว