ผมเกิดมาในครอบครัวหนึ่งมีพี่น้องสามคนผมเป็นคนกลางพี่คนโตเป็น ผญ ส่วนน้องเป็น ผช เราทะเลาะกันบ่อยๆ....ตอนนี้ผมอายุ 17 ปี ตอนอายุ 13 ปีผมเคยเป็นเด็กเกเรมาก่อน ติดยา ก้าวร้าว หัวดื้อ ไม่ฟังไคร ทะเลาะวิวาทเป็นประจำ จนอายุ15ปี ผมเลิกทุกอย่างยกเว้นบุหรี่ พ่อแม่กลับไม่เข้าใจว่าผมเลิกแล้วผมยอมรับว่าเคยโดนไร่ออกจากโรงเรียนแห่งหนึ่งเรื่องยาเสพติดพอออกมาอยู่บ้านกลับโดนที่บ้านว่า......ดูดยาอยู่หรอตัวดำดูดม้าหรอเพื่อนติดยากันทุกคนอย่าไปยุ่ง!!!! ผมอยู่กับบ้านมา 4 ปีโดนว่าอยู่ตรอดพ่อแม่ห้ามไห้มีเพื่อน!!!!ผมไม่มีเพื่อนเลยมา4ปีพยายามคุยกับคนอื่นพ่อแม่ก็ด่าไอพวกติดยาทั้งๆที่ผมตรวดสารเสพติดไห้ดูตรอดก็โดนว่าอีกน้องชายผมทนไม่ไหวหนีออกจากบ้านไปตั้งแต่ผมอายุ15ปีน้องชายผมเหมือนกับผมเคยติดยาแล้วก็เลิกทุกอย่าง....ผมจำคำพูดของน้องได้คำนึง...."กูยอมถูกว่าเป็นลูกอักตัญญู ดีกว่าถูกขังในกรงแบบผม"....ผมจำคำนั้นได้ดีมันทำไห้ผมคิดอยู่ทุกวันว่าควรทำอย่างไง...(ไม่ได้เจตณาไห้ไครสงสาร แค่อยากทราบว่าควรทำยังงัยดี?)
ควรทำยังงัยดี???