นี่ก็ผ่านมาประมาณ 3 สัปดาห์ได้แล้วในการตัดใจจากเพื่อนที่ผมแอบชอบอยู่ เมื่อมาทราบทีหลังว่าเขามีแฟนแล้ว
ตอนแรกที่ตัดสินใจว่าต้องตัดใจ ผมก็เริ่มจากเลิกแชทกันในเฟสบุ๊คบ่อยๆเหมือน เมื่อก่อน(แทบทุกวัน) โดยถ้าเขาไม่ทักมาผมก็จะไม่เป็นฝ่ายทักไป(แต่ถ้าเขาทักมาผมก็จะตอบสั้น) ช่วงแรกๆมันก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไปสักอย่างนั่นแหละตื่นมาเหมือนโลกมันเทาๆ และแม้จะผ่านมาถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม แต่มันก็เริ่มจะชินละ
เหมือนจะเริ่มยอมรับมันได้(แต่ว่านะยังไงมันก็ลืมเขาไม่ได้นั่นแหละจนกว่าจะเจอคนที่ใช่สำหรับเราละมั้ง)
#เรื่องทั้งหมดที่มันเกิดขึ้นกับผมมันก็ให้ผมรู้ว่าเวลานั้นมันไม่ได้ช่วยให้ตัดใจจากเขาได้แค่เราจะชินกับความรู้สึกแย่ๆของเราแค่นั้นเอง
#แต่ถ้าเป็นงี้ต่อไปผมก็ว่าก็น่าจะดีขึ้นนะ
#ขอบคุณผู้ที่เขามาอ่านกระทู้ของผมนะครับ(คือ รู้สึกว่าเก็บมันไว้ไม่ไหวแล้วอะ อยากระบายออกมาแต่ไม่รู้จะบอกใครดี)และก็ขอบคุณสับหรับคอมเมนล่วงหน้าครับ
จริงๆ เวลาช่วยให้เรา " ตัดใจ " จากคนๆนึงไม่ได้หลอก แต่มันทำให้เราชินกับความรู้สึกแค่นั้นเอง
ตอนแรกที่ตัดสินใจว่าต้องตัดใจ ผมก็เริ่มจากเลิกแชทกันในเฟสบุ๊คบ่อยๆเหมือน เมื่อก่อน(แทบทุกวัน) โดยถ้าเขาไม่ทักมาผมก็จะไม่เป็นฝ่ายทักไป(แต่ถ้าเขาทักมาผมก็จะตอบสั้น) ช่วงแรกๆมันก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไปสักอย่างนั่นแหละตื่นมาเหมือนโลกมันเทาๆ และแม้จะผ่านมาถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม แต่มันก็เริ่มจะชินละ
เหมือนจะเริ่มยอมรับมันได้(แต่ว่านะยังไงมันก็ลืมเขาไม่ได้นั่นแหละจนกว่าจะเจอคนที่ใช่สำหรับเราละมั้ง)
#เรื่องทั้งหมดที่มันเกิดขึ้นกับผมมันก็ให้ผมรู้ว่าเวลานั้นมันไม่ได้ช่วยให้ตัดใจจากเขาได้แค่เราจะชินกับความรู้สึกแย่ๆของเราแค่นั้นเอง
#แต่ถ้าเป็นงี้ต่อไปผมก็ว่าก็น่าจะดีขึ้นนะ
#ขอบคุณผู้ที่เขามาอ่านกระทู้ของผมนะครับ(คือ รู้สึกว่าเก็บมันไว้ไม่ไหวแล้วอะ อยากระบายออกมาแต่ไม่รู้จะบอกใครดี)และก็ขอบคุณสับหรับคอมเมนล่วงหน้าครับ