จากที่ผมตั้งกระทู้นี้ไปเมื่อสักพักครับ
https://pantip.com/topic/37007614
จากกระทู้นี้นะครับ คือปัญหาหลายๆอย่างมันรุมอยู่ในหัว แต่ตอนนี้ปัญหาหลักคือไม่มีเงินเลยครับ ซึ่งผมอยากให้พบหมอมากๆ
เอารพ รัฐ ที่ถูกๆ ตอนที่ตั้งกระทู้นั้นก็ยังไงมีเงิน
แต่ตอนนี้ ผมพอมีเงินติดตัวสัก 2000 บาท จากที่ผมพยายามหาเงิน หางานฟรีแลนซ์นิดหน่อยทำ จนได้เท่านี้ ผมอยากขึ้นไปกรุงเทพเพื่อไปหาหมอ และอยู่กับพี่ที่กรุงเทพสักพัก หรือาจจะลองหางานอะไรสักอย่างทำที่นั่นดู จะได้ไม่เป็นภาระใครเรื่องค่าใช้จ่ายหรือค่ากินส่วนตัว ผมตัดสินใจ(แบบกระทันหัน) บอกพี่ที่อยู่กรุงเทพไป ว่าอยู่บ้านมันไม่มีทางทำอะไรเลย มันเครียด ไหนจะพี่อีกคนอารมณ์ขึ้นๆลงๆ ชอบโครมครามใส่ ทั้งที่ผมไม่ได้ทำไรให้ มันจิตตกนะครับ จากปัญหาของผมและที่บ้านมันก็หนักพอแล้ว ยังต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก ไม่มีใครเข้าใจเลย ผมอยู่บ้าน ผมมีหน้าที่เก็บบ้านทุกวัน ผมทำหน้าที่ของตัวเองทุกอย่างไม่เคยขาด แต่พอวันไหนผมลืมหรือพลาดอะไรไปสักนิด ผมก็จะโดนว่า เหมือนกับว่าความดีทั้งหมดที่ผมทำมา มันไม่เท่าความผิดเล็กๆน้อยๆที่ผมลืมทำเลยหรอ พี่อีกคนที่อยู่บ้าน ก็ทำเย็นชากับผมเหมือนผมเป็นส่วนเกิน ทั้งๆที่ผมก็ไม่รู้ว่าทำอะไรให้ แต่กับคนอื่นในบ้านคุยปกติ เวลาเค้าเจอข่าวคนฆ่าตัวตายเพราะโรคซึมเศร้า เค้าจะด่าว่าพวกนี้ปัญญาอ่อน โง่ มันท้อมันแย่มากครับซึ่งคนจำพวกที่เค้าด่า มันก็กลับคือผมเอง ทุกๆวัน ผมร้องไห้ ไม่มีใครเข้าใจผมสักคนเลย ทุกวันนี้ก็แทบไม่ได้คุยกับใครสักคน ผมคิดแต่วิธีตายว่าจะทำยังไงดี เอาแบบที่ตายแน่ๆและรวดเร็วเท่านั้นเป็นพอ แต่มันไม่มีอะไรที่เอื้อให้ทำสำเร็จ เลยยังไม่ได้ทำ
แต่ใจจริงผมก็ไม่ได้อยากทำแบบนั้นนะครับ แต่มันห้ามตัวเองไม่ได้ ผมถึงพยายามเก็บเงินเอง พยายามจะพาตัวเองไปหาหมอ แต่พี่กลับไม่เข้าใจ พี่ไม่อยากให้ผมไปอย่กับเค้าด้วย เพราะเรื่องเงิน เรื่องค่ากิน ที่ไปแล้วไม่ได้อะไรขึ้นมา จะไปเพิ่มภาระให้เค้า ผมจึงบอกต่อว่า งั้นไม่ไปอยู่ด้วยก็ได้ถ้าไม่ให้อยู่ ขอไปหาหมออย่างเดียวล่ะกัน ไปอยู่สัก 2-3 คืนก็จะกลับ เค้าก็บอกว่า ถ้าเป็นเค้า เค้าจะเอาเงินที่มีตรงนี้ไปทำอย่างอื่นที่มันสำคัญว่า เอามาใช้ตรงนี้ไม่ได้อะไรขึ้นมา
ผมก็เลยบอกย้ำๆไปว่าผมอยากหาหมอ ผมต้องรีบหา เค้าก็ถามว่าหมออะไรทำไมต้องหา ผมก็เลยตัดสินใจบอก และเล่าคร่าวๆให้ฟัง
แต่เค้าก็เหมือนไม่เข้าใจ เค้าก็ถอนหายใจ แล้วก็บอกว่าก็ต้องเข้าใจว่าตอนนี้ที่บ้านมันเป็นแบบนี้ แล้วก็ให้ผมลองเข้าสังคม คุยกับคนอื่นให้มาก ประมาณนี้อะครับ แล้วผมก็ไม่ได้คุยต่อแล้ว
ผมรู้สึกหมดกำลังใจมากกว่าเดิมครับ จากทีแรก ที่ผมคิดว่า พี่ผมอีกคน จะเป็นที่พึ่งทางใจได้ ผมอยากไปอยู่กับเค้าสักพัก แต่เค้าก็ไม่อยากให้ไปอยู่ด้วย แต่ตอบกลับแบบนี้มา ผมไม่รู้จะไปทางไหนแล้วครับ จากทีแรก ผมขอแม่ขึ้นไปกทม แต่ไม่มีใครให้ไปเพราะไม่มีเงิน ให้หาเงินขึ้นไปเอง แต่พอหาได้ กลับโดนไม่อยากให้ไปอีก เพราะภาระเยอะ ควรจะเก็บเงินส่วนนี้เอาไปทำสิ่งที่สำคัญกว่า ทั้งๆที่ผมก็พยายามเก็บหามาด้วยตัวเองอย่างสุดๆ ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วครับ ตอนนี้ไม่อยากไปหาหมอล่ะครับ อยากหายไปเลย ไม่อยากคุยกับใครแล้ว
ตัดสินใจบอกคนในบ้าน ว่าเป็นโรคซึมเศร้า อยากไปหาหมอ อยากไปลองหาอะไรทำ แต่กลับไม่เข้าใจและโดนบ่น
https://pantip.com/topic/37007614
จากกระทู้นี้นะครับ คือปัญหาหลายๆอย่างมันรุมอยู่ในหัว แต่ตอนนี้ปัญหาหลักคือไม่มีเงินเลยครับ ซึ่งผมอยากให้พบหมอมากๆ
เอารพ รัฐ ที่ถูกๆ ตอนที่ตั้งกระทู้นั้นก็ยังไงมีเงิน
แต่ตอนนี้ ผมพอมีเงินติดตัวสัก 2000 บาท จากที่ผมพยายามหาเงิน หางานฟรีแลนซ์นิดหน่อยทำ จนได้เท่านี้ ผมอยากขึ้นไปกรุงเทพเพื่อไปหาหมอ และอยู่กับพี่ที่กรุงเทพสักพัก หรือาจจะลองหางานอะไรสักอย่างทำที่นั่นดู จะได้ไม่เป็นภาระใครเรื่องค่าใช้จ่ายหรือค่ากินส่วนตัว ผมตัดสินใจ(แบบกระทันหัน) บอกพี่ที่อยู่กรุงเทพไป ว่าอยู่บ้านมันไม่มีทางทำอะไรเลย มันเครียด ไหนจะพี่อีกคนอารมณ์ขึ้นๆลงๆ ชอบโครมครามใส่ ทั้งที่ผมไม่ได้ทำไรให้ มันจิตตกนะครับ จากปัญหาของผมและที่บ้านมันก็หนักพอแล้ว ยังต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก ไม่มีใครเข้าใจเลย ผมอยู่บ้าน ผมมีหน้าที่เก็บบ้านทุกวัน ผมทำหน้าที่ของตัวเองทุกอย่างไม่เคยขาด แต่พอวันไหนผมลืมหรือพลาดอะไรไปสักนิด ผมก็จะโดนว่า เหมือนกับว่าความดีทั้งหมดที่ผมทำมา มันไม่เท่าความผิดเล็กๆน้อยๆที่ผมลืมทำเลยหรอ พี่อีกคนที่อยู่บ้าน ก็ทำเย็นชากับผมเหมือนผมเป็นส่วนเกิน ทั้งๆที่ผมก็ไม่รู้ว่าทำอะไรให้ แต่กับคนอื่นในบ้านคุยปกติ เวลาเค้าเจอข่าวคนฆ่าตัวตายเพราะโรคซึมเศร้า เค้าจะด่าว่าพวกนี้ปัญญาอ่อน โง่ มันท้อมันแย่มากครับซึ่งคนจำพวกที่เค้าด่า มันก็กลับคือผมเอง ทุกๆวัน ผมร้องไห้ ไม่มีใครเข้าใจผมสักคนเลย ทุกวันนี้ก็แทบไม่ได้คุยกับใครสักคน ผมคิดแต่วิธีตายว่าจะทำยังไงดี เอาแบบที่ตายแน่ๆและรวดเร็วเท่านั้นเป็นพอ แต่มันไม่มีอะไรที่เอื้อให้ทำสำเร็จ เลยยังไม่ได้ทำ
แต่ใจจริงผมก็ไม่ได้อยากทำแบบนั้นนะครับ แต่มันห้ามตัวเองไม่ได้ ผมถึงพยายามเก็บเงินเอง พยายามจะพาตัวเองไปหาหมอ แต่พี่กลับไม่เข้าใจ พี่ไม่อยากให้ผมไปอย่กับเค้าด้วย เพราะเรื่องเงิน เรื่องค่ากิน ที่ไปแล้วไม่ได้อะไรขึ้นมา จะไปเพิ่มภาระให้เค้า ผมจึงบอกต่อว่า งั้นไม่ไปอยู่ด้วยก็ได้ถ้าไม่ให้อยู่ ขอไปหาหมออย่างเดียวล่ะกัน ไปอยู่สัก 2-3 คืนก็จะกลับ เค้าก็บอกว่า ถ้าเป็นเค้า เค้าจะเอาเงินที่มีตรงนี้ไปทำอย่างอื่นที่มันสำคัญว่า เอามาใช้ตรงนี้ไม่ได้อะไรขึ้นมา
ผมก็เลยบอกย้ำๆไปว่าผมอยากหาหมอ ผมต้องรีบหา เค้าก็ถามว่าหมออะไรทำไมต้องหา ผมก็เลยตัดสินใจบอก และเล่าคร่าวๆให้ฟัง
แต่เค้าก็เหมือนไม่เข้าใจ เค้าก็ถอนหายใจ แล้วก็บอกว่าก็ต้องเข้าใจว่าตอนนี้ที่บ้านมันเป็นแบบนี้ แล้วก็ให้ผมลองเข้าสังคม คุยกับคนอื่นให้มาก ประมาณนี้อะครับ แล้วผมก็ไม่ได้คุยต่อแล้ว
ผมรู้สึกหมดกำลังใจมากกว่าเดิมครับ จากทีแรก ที่ผมคิดว่า พี่ผมอีกคน จะเป็นที่พึ่งทางใจได้ ผมอยากไปอยู่กับเค้าสักพัก แต่เค้าก็ไม่อยากให้ไปอยู่ด้วย แต่ตอบกลับแบบนี้มา ผมไม่รู้จะไปทางไหนแล้วครับ จากทีแรก ผมขอแม่ขึ้นไปกทม แต่ไม่มีใครให้ไปเพราะไม่มีเงิน ให้หาเงินขึ้นไปเอง แต่พอหาได้ กลับโดนไม่อยากให้ไปอีก เพราะภาระเยอะ ควรจะเก็บเงินส่วนนี้เอาไปทำสิ่งที่สำคัญกว่า ทั้งๆที่ผมก็พยายามเก็บหามาด้วยตัวเองอย่างสุดๆ ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วครับ ตอนนี้ไม่อยากไปหาหมอล่ะครับ อยากหายไปเลย ไม่อยากคุยกับใครแล้ว