ฉันเป็นคนโลกส่วนตัวสูงหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจทุกคนที่รู้จักจะว่าฉันโลกส่วนตัวสูง ตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ฉันชอบทำอะไรคนเดียว กินข้าวคนเดียว ชอบเดินออกจากกลุ่มเพื่อนบางเวลาที่รู้สึกอยากอยู่ที่เงียบๆ ฉันเป็นแบบนี้จนมีครั้งหนึ่งที่ฉันเดินออกจากกลุ่มเพื่อนพี่กำลังคุยกันอย่างสนุกและมีเพื่อนคนหนึ่งเดินตามมาถามว่าเป็นอะไรทำไมเดินออกมา ฉันก็ตอบไปว่าอยากอยู่เงียบคนเดียว แต่เพื่อนคนนั้นก็คิดว่าฉันต้องโกรธอะไรแน่ๆฉันอธิบายตั้งนานกว่าจะเข้าใจ
ฉันเป็นคนเลือกที่จะแสดงออก เช่น กับกลุ่มเพื่อนที่สนิท(เพื่อนที่สนิทกลุ่มนี้ฉันเรียนด้วยกันตั้งแต่ม.1 และมีเพื่อนที่เรียนตั้งแต่อนุบาลอยู่ด้วยเลยทำให้สนิทได้ง่าย)ฉันจะเป็นคนพูดตรง เป็นคนกวนตีนมากทั้งๆที่เป็นผู้หญิง และยิ้มหัวเราะตลอดเวลาที่อยู่กับเพื่อนสนิท(สนิทมากๆมี5คน แต่ก็สนิทกับเพื่อนในห้องอยู่นะ เหลือ14คนเอง)
กับคนที่ไม่สนิทจะไม่พูดถ้าไม่จำเป็น จะอยู่เงียบๆ ชอบเดินก้มหน้าเวลาต้องอยู่ในที่ที่คนเยอะๆ และชอบเดินโดยไม่สนใจข้างหลังจะดูแค่ทางข้างหน้า จนถูกมองว่าหยิ่ง ทั้งที่ฉันไม่ได้หยิ่งเพราะมีบางคนที่ทักฉันแล้วฉันไม่ได้ยิน
มันเป็นแบบนั้นมาตลอดจนว่าที่ฉันต้องไปเรียนต่อที่อื่นกับสังคมใหม่ ฉันและเพื่อนต้องแยกจากกันเพราะต้องไปเรียนในสิ่งที่ตนต้องการ ฉันเรียนมาได้เทอมหนึ่งแล้วแต่ฉันมีเพื่อนเลย บางครั้งฉันก็อยากจะเป็นตัวของตัวเองแต่ฉันรู้สึกว่ามันจะแปลกๆหรือเปล่าจากคนที่เงียบๆไม่ค่อยพูด(บางวันที่ไปเรียนฉันยังไม่ได้พูดสักคำ)กลับมาเป็นคนพูดมาก ปากหมา พูดขว้านผ่าซาก ทำตัวเหมือนแมวในบางครั้ง มันจะไม่ดูแปลกเหรอ
จะทำยังไงให้เข้ากับคนอื่นได้(ให้มีเพื่อนสัก1คนก็ได้)
ปล.ฉันเป็นคนที่พูดหรืออธิบายอะไรไปจะไม่ค่อยมีคนเข้าใจ
ฉันเป็นคนที่โลกส่วนตัวสูง เข้ากับคนได้ยาก ทำยังไงถึงเข้ากับคนอื่นได้
ฉันเป็นคนเลือกที่จะแสดงออก เช่น กับกลุ่มเพื่อนที่สนิท(เพื่อนที่สนิทกลุ่มนี้ฉันเรียนด้วยกันตั้งแต่ม.1 และมีเพื่อนที่เรียนตั้งแต่อนุบาลอยู่ด้วยเลยทำให้สนิทได้ง่าย)ฉันจะเป็นคนพูดตรง เป็นคนกวนตีนมากทั้งๆที่เป็นผู้หญิง และยิ้มหัวเราะตลอดเวลาที่อยู่กับเพื่อนสนิท(สนิทมากๆมี5คน แต่ก็สนิทกับเพื่อนในห้องอยู่นะ เหลือ14คนเอง)
กับคนที่ไม่สนิทจะไม่พูดถ้าไม่จำเป็น จะอยู่เงียบๆ ชอบเดินก้มหน้าเวลาต้องอยู่ในที่ที่คนเยอะๆ และชอบเดินโดยไม่สนใจข้างหลังจะดูแค่ทางข้างหน้า จนถูกมองว่าหยิ่ง ทั้งที่ฉันไม่ได้หยิ่งเพราะมีบางคนที่ทักฉันแล้วฉันไม่ได้ยิน
มันเป็นแบบนั้นมาตลอดจนว่าที่ฉันต้องไปเรียนต่อที่อื่นกับสังคมใหม่ ฉันและเพื่อนต้องแยกจากกันเพราะต้องไปเรียนในสิ่งที่ตนต้องการ ฉันเรียนมาได้เทอมหนึ่งแล้วแต่ฉันมีเพื่อนเลย บางครั้งฉันก็อยากจะเป็นตัวของตัวเองแต่ฉันรู้สึกว่ามันจะแปลกๆหรือเปล่าจากคนที่เงียบๆไม่ค่อยพูด(บางวันที่ไปเรียนฉันยังไม่ได้พูดสักคำ)กลับมาเป็นคนพูดมาก ปากหมา พูดขว้านผ่าซาก ทำตัวเหมือนแมวในบางครั้ง มันจะไม่ดูแปลกเหรอ
จะทำยังไงให้เข้ากับคนอื่นได้(ให้มีเพื่อนสัก1คนก็ได้)
ปล.ฉันเป็นคนที่พูดหรืออธิบายอะไรไปจะไม่ค่อยมีคนเข้าใจ