สวัสดีค้าาา เพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกโคนนน
เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะคะ
คือว่าเราคบกับแฟนเก่าได้ประมาณ3-4 ปีได้คะ แล้วมีเหตุผลหลายๆอย่างที่เราต้องหายไปเองเราไม่ได้บอกอะไรเขาเลยเราตัดสินใจเองคนเดียวเราเห็นแก่ตัวใช่มั้ย เรา2คนไม่สามารถที่จะทนคบกันต่อไปได้อีกเหมือนความรู้สึกที่เขามีต่อเรามันมาถึงจุดอิ่มตัวแล้วส่วนเรายังรักเขาอยู่หมดใจแต่เลือกที่จะเดินออกมาไม่ได้ต้องการเรียกร้องความสนใจใดๆทั้งนั้น อยากออกมาทบทวน และมันคงจะดีกว่าอยู่ต่อไป ในระยะเวลาที่เราหายไปโดยเราบล้อกทุกช่องทางที่ติดต่อกันได้นอกจากเบอร์แต่ก็นะ ไร้ซึ่งเบอร์เขาโทรเข้า555  [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ทำไมเราถึงบล้อกหน่ะหรอไม่ได้ประชดหรืออะไรนะคะ คือเราเป็นคนใจอ่อนมากกก เราเห็นข้อความที่เขาส่งมาไม่ได้เราเลยเลือกบล้อกดีกว่าในเมื่อเราเลือกจะเดินออกมาแล้วก็ต้องทำใจให้ได้ซึ่งมันยากมาก
2-3 เดือนที่เราเดินออกมาเรายังคิดถึงเขา คิดถึงจนมันร้องไห้ นึกถึงเขาตลอดเวลาไม่ว่าจะทำอะไร อาจจะเป็นเพราะตอนที่คบกันเขาสร้างความทรงจำดีๆไว้เยอะมั่งคะ555555เฮ้อออ
เราจะผิดไหมถ้าเราอยากไปเจอหน้าเขาอีกครั้งอยากรู้ว่าเขาสบายดีไหม แค่อยากทานข้าวด้วยกันในฐานะเพื่อน เราควรไปดีไหนคะ?[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ในใจเรารู้นะว่ามันไม่ควรแต่มันอยาก ใจหนึ่งมันก็คิดถึงมากเกินจนแทบไม่ไหวอีกใจก็กลัว กลัวว่าเจอหน้าเขาแล้วเราจะต้องกลับมาทำใจเริ่มต้นลืมเขาใหม่อีกครั้ง เราก็แปลกนะคะยิ่งรู้ว่ามันเจ็บมันยิ่งอยากจะทำตอกย้ำตัวเองเอามากๆ ช่วยเสนอคำแนะนำแล้วก็ข้อคิด เหตุว่าทำไมถึงควรไม่ควรพลีสสสสส  ขอบคุณน้า-//-

ปล.ด่าได้แต่ไม่แรงน้าาเค้าอ่อนแอ55555