เราเคยมีคนคุยอยู่คนนึง มันเป็นช่วงเวลาที่นานพอสมควร
นานจนเราคิดว่า เรากำลังทำให้เขาเสียเวลา


เรารู้จักกันได้เพราะไอจี ตอนนั้นเขาทักมา
แรกๆที่คุยเราก็เฉยๆ คิดว่าเดี้ยวเข้ามาก็ออกไป
แต่มันกลับไม่ใช่
เราเริ่มเล่าเรื่องส่วนตัวของเราให้เขาฟัง
เราเริ่มแชร์เรื่องราวต่างๆในชีวิตประจำวัน
ตื่นเช้ามาเขาก็โทรมาปลุก ก่อนนอนก็บอกฝันดีกัน
มันเป็นความสัมพันธ์ที่ดีมากๆ
เราเคยถามเขาว่า เราคุยกันไปแบบนี้ๆนานๆเลยได้มั้ย
เขาก็บอกว่าเขาคิดเหมือนเรา ไม่รีบ ปล่อยให้มันเป็นไป
แรกๆเราอยากเจอเขามาก แต่เขาไม่เคยชวนเราไปไหนเลย
จนผ่านมา3-4เดือน เราถึงลองชวนเขามาทานข้าว
การเจอกันครั้งแรกก็ถือว่าโอเค ไม่ต่างกับคุยในเเชท
เพียงเเค่เห็นหน้าเห็นแววตา กันเท่านั้น
เราเลยถามเขาว่าทำไมก่อนหน้านี้ไม่คิดจะอยากเจอเรา
เขาบอกว่า จริงๆอยากเจอเรานานแล้ว
แต่เขากลัว กลัวว่าพอเจอกันอะไรๆจะเปลี่ยนไป
เราไม่คิดอย่างนั้นนะ เราแค่รู้สึกว่าอยากคุยกับคนนี้
อยากฟังเรื่องราวของเขาในแต่ล่ะวัน
จนเวลาผ่านมา ความสัมพันธ์มันเริ่มงง
เริ่มนาน เริ่มว่างเปล่า
เขาเริ่มอึดอัด เรารู้สึกได้ แต่ยังไม่อยากถาม
จนวันนึงเขาถามเราว่า เราคุยกับเขา เราคิดยังไงกับเขาหรอ เขาว่ามันนานมากเลยนะ
ตอนนั้นเราเหมือนรู้ว่าวันนึงเขาจะต้องถาม
เราก็เตรียมคำตอบของเราไว้เเล้ว
เราบอกเขา ว่าเราไม่อยากทำเขาเสียเวลา เราให้เขาตัดสินใจ
ว่าจะคุยกับเราต่อไป หรือ เขาจะก้าวไปข้างหน้า
สุดท้าย มันก็จบลงตรงที่
เขาเลือกหยุด
ตอนนั้นเสียใจมันก็เสียใจ ใจหาย
เเต่เสียดายมากกว่า ว่าเราทำความรู้จักกัน 7-8 เดือน
เพื่อกลับไปไม่รู้จักกันอีกครั้งหรอ
เราว่าตอนนั้นมันดีมากเลยนะ แต่เราก็ยอมเลือกให้เขาก้าวต่อไป
สุดท้ายเราก็เป็นเพียงบท บทนึงในชีวิตของกันและกัน
คิดถึงนะ
จากเราเอง