สวัสดีค่ะ กระทู้นี้อาจจะไร้สาระในมุมคนอื่น เเต่เป็นมุมที่เกิดขึ้นกับเรา แล้วเรารู้สึกอึดอัดมากค่ะ
ครอบครัวเรามี 4 คน พ่อ แม่ พี่สาว และเรา แม่ชอบทำบุญมาก ส่วนพ่อ พี่สาว แล้วก็ทำบ้างเวลามีโอกาส(ไม่นับที่โดนแม่บังคับ)
ออกตัวก่อนเลยนะคะว่าเราเป็นคนทำบุญระดับนึงนะ แต่ชอบทำกับคน กับหมา แมว มากกว่า ให้ทานทั้งเงินหรืออาหารก็ให้มาเเล้ว บริจาคก็ร่วมเท่าที่เราพอจะมีกำลังทำ คือไม่ได้ทำบุญบ่อย แต่มีโอกาสก็ทำ อะไรประมาณนี้ค่ะ
แต่เรื่องเข้าวัดเราไม่ค่อยชอบ ไม่ใช่เพราะว่าเราเป็นมารศาสนาอะไรนะ แต่คือเราไม่ชอบที่ที่มีคนที่เยอะๆ เราไม่รู้ลำดับการทำพิธีอะไรทั้งนั้น เกร็งไปหมด ไม่เป็นตัวของตัวเอง เลยตัดปัญหาที่เข้าวัดไป
แต่ตัดภาพมาที่แม่ของเรา...
แม่เป็นคนที่พึ่งในทางธรรมมาก จนบางครั้งเรามองว่าเป็นคนงมงาย
- เวลาเราทะเลาะกับแม่ ถ้าแม่ไม่คุยกับพี่สาว แม่ก็จะตรงดิ่งไปที่หิ้งพระ แล้วก็สวดมนต์อ้อนวอนภาวนาว่าทำไมถึงเลี้ยงลูกไม่ดี ซึ่งบอกไว้ก่อนเลย ต่อให้เราหัวแข็งแค่ไหน เราก็เป็นคนมีเหตุผลพอสมควร เราอยากได้คำอธิบายจากแม่เพื่อให้เข้าใจกันมากกว่าเสียงสวดมนต์ในเวลาที่ทะเลาะกัน #เวลาเกิดเรื่องอะไรในบ้าน หรือกับแม่ เราจะไม่ค่อยรู้ ทั้งๆที่อยู่บ้านเดียวกัน แต่แม่จะโ?รไปรายงานพี่สาว เเล้วพี่ก็จะโทรมาหาเราอีกที ก็ไม่รู้ว่าทำไม? ซึ่งบางทีแม่เราเล่นใหญ่เล่าเกินจริงกว่าสิ่งที่เกิดขึ้น ทำให้เราโดนด่าในส่วนที่เกินจริงมาด้วย จะเถียงก็ไม่ฟัง เพราะพี่ปักใจเชื่อแม่แบบนั้นไปแล้ว
- เราเรียนโรงเรียนชั้นนำของจังหวัด ทำให้ต้องแข่งขันตลอดเวลา แล้วเราทำงานหาเงินใช้เองส่วนนึง เราเหนื่อยมากทั้งจากการเรียนแล้วก็งาน เสาร์-อาทิตย์เราอยากนอนพักเฉยๆที่บ้าน แต่ก็ต้องลุกแต่เช้าเพื่อไปวัดกับแม่ จนบางครั้งการไปวัดลากยาวไปเที่ยง โอเคมันอาจจะดูแค่ว่า แค่ไปแค่นี้เอง ทำไมไม่ไปเพื่อนแม่ล่ะ อยากบอกว่าจะไม่อะไรเลยถ้าบางครั้งเราไม่ไป แม่จะก่อดราม่า แล้วจะลากยาวไปเรื่องอื่นนู้นนั้นนี้ แล้วก็ไม่วายโทรไปหาพี่สาว สุดท้ายเราก็โดนด่า เลยตัดปัญหาไปวัดกับแม่แทน จากที่เหนื่อยกาย กลายเป็นเราเหนื่อยใจ ไปวัดด้วยความไม่เต็มใจทุกที
- ครอบครัวเรามีหนี้สินพอสมควร แต่แม่เลือกใช้ดวงในการหาเงิน แต่ผลที่ตอบกลับมา ไม่เคยได้ บางครั้งให้เราเลือกหวยให้ บางครั้งเราก็เลือกเลขถูกแต่แม่ซื้อ แม่ก็บอกว่ามีกกรรมมาบังไว้ ต้องไปทำบุญ แล้วสุดท้ายก็วนเรื่องการเข้าวัด
- แม่เงินติดตัวไม่ค่อยมี แต่เข้าวัดทีไร ก็หายไปกับวัดตลอด สุดท้ายแม่ไม่มีใช้ เงินส่วนของเราก็ต้องใช้ในด้านอื่น บางทีก็มีติดตัวอยู่ไม่ถึง 500 แต่ก็ต้องเจียดไปทำบุญ แล้วประทังชีวิตกันไป
- เราทำกับข้าวไม่ค่อยอร่อย แล้วทำได้ไม่กี่อย่าง ทั้งบ้านคือฝีมือแม่เป็นอะไรที่เด็ดมาก ไม่กินวันไหนคือตายแน่นอน แต่มีช่วงนึงแม่ติดการเข้าวัดเพราะที่วัดมีกิจกรรมอะไรซักอย่าง แม่กลับช่วงทุ่มสองทุ่ม อาบน้ำนั่งสมาธิ เราก็นั่งทำการ้บานไป แล้วต่างคนแยกย้ายนอน เช้ามาแม่ก็ไปแต่เช้า แต่ข้าว กับข้าวไม่มีไว้เลย หนักสุดเราตื่นมาก็มีข้าวบูดเต็มหม้อ กับข้าวไม่มีซักอย่าง
- เราเป็นคนนอนดึก เพราะต้องทำงาน ทำการบ้าน ทำให้บางครั้งร่างกายเรางอแง เพราะปกติเราร่างกายเเข็งแรง ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยเป็นลม ไม่เคยเลือดกำเดาไหล นานๆทีเราจะหน้ามืด แต่ครั้งนั้นเราตื่นมาแต่เช้า เราคอนโทลตัวเองไม่ได้ โลกหมุนมาก บ้านเอียงตลอดเวลา ทำอะไรก็ไม่หาย กินข้าวก็แล้ว นอนก็แล้ว เราบอกแม่ว่าเราปวดหัว แม่กลับบอกว่า "นั่งสมาธิสิเดี๋ยวก็หาย" เราเลยตัดความรำคาญไปทำธุระกับแม่ต่อ แต่สุดท้ายเราทนไม่ไหว แค่เดินยังรู้สึกตัวจะเอียง ตกใจด้วยเพราะปกติไม่เคยเป็นแบบนี้ เราบอกแม่อีกรอบ แต่แม่คิดว่าเราออกกำลังกายจนเพลีย แม่เลยบอก "อยากลดน้ำหนักใช่มั้ยล่ะ? นั่งสมาธิสิ" โอเค มันอาจจะมีตรรกะอะไรแบบนี้บนโลก แต่ตอนนั้นเราจะตายแล้ว แค่พาเราไปหาหมอ หรือไม่ก็ซื้อเกลือแร่มาให้ ตอนนั้นก็รู้สึกขอบคุณมากเเล้ว
- เรานอนรวมกับแม่ ทำให้บางครั้งเวลาเราคุยโทรศัพท์กับเพื่อน มันคงจะดังเกินไปรบกวนแม่นั่งสมาธิ แต่ถ้ารบกวนแม่ก็ควรพูดดีๆ แต่แม่ดันบอกเราว่า "กวนตอนนั่งสมาธิ บาปหนาแน่" คือโอเค เราไม่ค่อยอินในเรื่องแบบนี้ แต่เราถือว่าบุพการีสาปแช่งชีวิตจะไม่เจริญ แต่สุดท้ายเราก็จะโดนแม่แช่งทุกครั้ง เวลาที่เรามองคนละทางในเรื่องธรรมกับแม่
- อันนี้ไม่รู้ว่าจริงมั้ย แต่เเม่เคยบอกว่าเราโดนของเข้า เพราะตอนนั้นเราหัวรั้นมาก ไม่ยอมทำตามที่เขาต้องการ หน้าบึ้ง ไม่พูดไม่จา แต่เราไม่รู้สึกว่าเราเป็นไร แต่ตอนนั้นเราโกรธอะไรซักอย่างกับแม่ ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่ก็คงไม่พ้นเรื่องนี้เช่นกัน
- ช่วงปีใหม่ เราอยากไปเคาท์ดาวน์กับเพื่อนบ้าง ซักปีก็ยังดี หรือไม่ก็ไปก่อนวันขึ้นปีใหม่ก็ได้ แต่นี้แม่ไม่ยอมให้เราไปไหนเพราะบอกว่าจะสวดมนต์ข้ามปี
- แล้วก็มีอีกหลายเรื่องที่ทำให้เราหนักใจกับการเข้าวัดในแต่ละครั้ง ไปก็ฝืนร่างกาย ฝืนใจตัวเอง ไปทีก็ไม่รู้ว่าจะได้บุญมั้ยถ้ายังคิดแบบนี้ แต่ถ้าไม่ไปก็กลายเป็นลูกอกตัญญูอีก(แม่ว่าแบบนี้) เค้าก็แก่เเล้ว เราก็ไม่อยากขัดเค้ามาก แต่อะไรที่มันมากเกินไป มันเลยทำให้เรากลายเป็นคนเอียนกับการเข้าวัดไปโดยสมบูรณ์
เราเข้าวัดได้ เรานั่งสมาธิได้ เราทำบุญ ฟังธรรมเราทำได้ แต่เราอยากทำด้วยใจของตัวเอง แบบที่ไม่มีใครบังคับมากกว่า เราเป็นคนชอบที่สงบๆอยู่แล้ว การเข้าวัดมันก็ทำให้เราสงบได้ แต่! ต้องเป็นตอนที่เรา"เต็มใจ"ที่จะไป
ด้วยความที่แม่เป็นแบบนี้มันทำให้เราหนักใจมาก จนบางครั้งเราก็รู้สึกเกลียดศาสนาไปเลย อยากกลายเป็นคนไร้ศาสนาไปซะตอนนั้นเลย
ทุกวันนี้ ทุกครั้งเวลาเข้าวัด ปากแม่บอกว่าได้บุญๆ แต่เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใจเราที่ต่อต้านมากๆในขณะที่เข้าวัด มันจะได้บุญซักเท่าไหร่ หรืออาจจะไม่ได้เลย
แม่เยอะกับการทำบุญมากเกินไป จนทำให้เราพาลเกลียดการเข้าวัดไปเลย
ครอบครัวเรามี 4 คน พ่อ แม่ พี่สาว และเรา แม่ชอบทำบุญมาก ส่วนพ่อ พี่สาว แล้วก็ทำบ้างเวลามีโอกาส(ไม่นับที่โดนแม่บังคับ)
ออกตัวก่อนเลยนะคะว่าเราเป็นคนทำบุญระดับนึงนะ แต่ชอบทำกับคน กับหมา แมว มากกว่า ให้ทานทั้งเงินหรืออาหารก็ให้มาเเล้ว บริจาคก็ร่วมเท่าที่เราพอจะมีกำลังทำ คือไม่ได้ทำบุญบ่อย แต่มีโอกาสก็ทำ อะไรประมาณนี้ค่ะ
แต่เรื่องเข้าวัดเราไม่ค่อยชอบ ไม่ใช่เพราะว่าเราเป็นมารศาสนาอะไรนะ แต่คือเราไม่ชอบที่ที่มีคนที่เยอะๆ เราไม่รู้ลำดับการทำพิธีอะไรทั้งนั้น เกร็งไปหมด ไม่เป็นตัวของตัวเอง เลยตัดปัญหาที่เข้าวัดไป
แต่ตัดภาพมาที่แม่ของเรา...
แม่เป็นคนที่พึ่งในทางธรรมมาก จนบางครั้งเรามองว่าเป็นคนงมงาย
- เวลาเราทะเลาะกับแม่ ถ้าแม่ไม่คุยกับพี่สาว แม่ก็จะตรงดิ่งไปที่หิ้งพระ แล้วก็สวดมนต์อ้อนวอนภาวนาว่าทำไมถึงเลี้ยงลูกไม่ดี ซึ่งบอกไว้ก่อนเลย ต่อให้เราหัวแข็งแค่ไหน เราก็เป็นคนมีเหตุผลพอสมควร เราอยากได้คำอธิบายจากแม่เพื่อให้เข้าใจกันมากกว่าเสียงสวดมนต์ในเวลาที่ทะเลาะกัน #เวลาเกิดเรื่องอะไรในบ้าน หรือกับแม่ เราจะไม่ค่อยรู้ ทั้งๆที่อยู่บ้านเดียวกัน แต่แม่จะโ?รไปรายงานพี่สาว เเล้วพี่ก็จะโทรมาหาเราอีกที ก็ไม่รู้ว่าทำไม? ซึ่งบางทีแม่เราเล่นใหญ่เล่าเกินจริงกว่าสิ่งที่เกิดขึ้น ทำให้เราโดนด่าในส่วนที่เกินจริงมาด้วย จะเถียงก็ไม่ฟัง เพราะพี่ปักใจเชื่อแม่แบบนั้นไปแล้ว
- เราเรียนโรงเรียนชั้นนำของจังหวัด ทำให้ต้องแข่งขันตลอดเวลา แล้วเราทำงานหาเงินใช้เองส่วนนึง เราเหนื่อยมากทั้งจากการเรียนแล้วก็งาน เสาร์-อาทิตย์เราอยากนอนพักเฉยๆที่บ้าน แต่ก็ต้องลุกแต่เช้าเพื่อไปวัดกับแม่ จนบางครั้งการไปวัดลากยาวไปเที่ยง โอเคมันอาจจะดูแค่ว่า แค่ไปแค่นี้เอง ทำไมไม่ไปเพื่อนแม่ล่ะ อยากบอกว่าจะไม่อะไรเลยถ้าบางครั้งเราไม่ไป แม่จะก่อดราม่า แล้วจะลากยาวไปเรื่องอื่นนู้นนั้นนี้ แล้วก็ไม่วายโทรไปหาพี่สาว สุดท้ายเราก็โดนด่า เลยตัดปัญหาไปวัดกับแม่แทน จากที่เหนื่อยกาย กลายเป็นเราเหนื่อยใจ ไปวัดด้วยความไม่เต็มใจทุกที
- ครอบครัวเรามีหนี้สินพอสมควร แต่แม่เลือกใช้ดวงในการหาเงิน แต่ผลที่ตอบกลับมา ไม่เคยได้ บางครั้งให้เราเลือกหวยให้ บางครั้งเราก็เลือกเลขถูกแต่แม่ซื้อ แม่ก็บอกว่ามีกกรรมมาบังไว้ ต้องไปทำบุญ แล้วสุดท้ายก็วนเรื่องการเข้าวัด
- แม่เงินติดตัวไม่ค่อยมี แต่เข้าวัดทีไร ก็หายไปกับวัดตลอด สุดท้ายแม่ไม่มีใช้ เงินส่วนของเราก็ต้องใช้ในด้านอื่น บางทีก็มีติดตัวอยู่ไม่ถึง 500 แต่ก็ต้องเจียดไปทำบุญ แล้วประทังชีวิตกันไป
- เราทำกับข้าวไม่ค่อยอร่อย แล้วทำได้ไม่กี่อย่าง ทั้งบ้านคือฝีมือแม่เป็นอะไรที่เด็ดมาก ไม่กินวันไหนคือตายแน่นอน แต่มีช่วงนึงแม่ติดการเข้าวัดเพราะที่วัดมีกิจกรรมอะไรซักอย่าง แม่กลับช่วงทุ่มสองทุ่ม อาบน้ำนั่งสมาธิ เราก็นั่งทำการ้บานไป แล้วต่างคนแยกย้ายนอน เช้ามาแม่ก็ไปแต่เช้า แต่ข้าว กับข้าวไม่มีไว้เลย หนักสุดเราตื่นมาก็มีข้าวบูดเต็มหม้อ กับข้าวไม่มีซักอย่าง
- เราเป็นคนนอนดึก เพราะต้องทำงาน ทำการบ้าน ทำให้บางครั้งร่างกายเรางอแง เพราะปกติเราร่างกายเเข็งแรง ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยเป็นลม ไม่เคยเลือดกำเดาไหล นานๆทีเราจะหน้ามืด แต่ครั้งนั้นเราตื่นมาแต่เช้า เราคอนโทลตัวเองไม่ได้ โลกหมุนมาก บ้านเอียงตลอดเวลา ทำอะไรก็ไม่หาย กินข้าวก็แล้ว นอนก็แล้ว เราบอกแม่ว่าเราปวดหัว แม่กลับบอกว่า "นั่งสมาธิสิเดี๋ยวก็หาย" เราเลยตัดความรำคาญไปทำธุระกับแม่ต่อ แต่สุดท้ายเราทนไม่ไหว แค่เดินยังรู้สึกตัวจะเอียง ตกใจด้วยเพราะปกติไม่เคยเป็นแบบนี้ เราบอกแม่อีกรอบ แต่แม่คิดว่าเราออกกำลังกายจนเพลีย แม่เลยบอก "อยากลดน้ำหนักใช่มั้ยล่ะ? นั่งสมาธิสิ" โอเค มันอาจจะมีตรรกะอะไรแบบนี้บนโลก แต่ตอนนั้นเราจะตายแล้ว แค่พาเราไปหาหมอ หรือไม่ก็ซื้อเกลือแร่มาให้ ตอนนั้นก็รู้สึกขอบคุณมากเเล้ว
- เรานอนรวมกับแม่ ทำให้บางครั้งเวลาเราคุยโทรศัพท์กับเพื่อน มันคงจะดังเกินไปรบกวนแม่นั่งสมาธิ แต่ถ้ารบกวนแม่ก็ควรพูดดีๆ แต่แม่ดันบอกเราว่า "กวนตอนนั่งสมาธิ บาปหนาแน่" คือโอเค เราไม่ค่อยอินในเรื่องแบบนี้ แต่เราถือว่าบุพการีสาปแช่งชีวิตจะไม่เจริญ แต่สุดท้ายเราก็จะโดนแม่แช่งทุกครั้ง เวลาที่เรามองคนละทางในเรื่องธรรมกับแม่
- อันนี้ไม่รู้ว่าจริงมั้ย แต่เเม่เคยบอกว่าเราโดนของเข้า เพราะตอนนั้นเราหัวรั้นมาก ไม่ยอมทำตามที่เขาต้องการ หน้าบึ้ง ไม่พูดไม่จา แต่เราไม่รู้สึกว่าเราเป็นไร แต่ตอนนั้นเราโกรธอะไรซักอย่างกับแม่ ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่ก็คงไม่พ้นเรื่องนี้เช่นกัน
- ช่วงปีใหม่ เราอยากไปเคาท์ดาวน์กับเพื่อนบ้าง ซักปีก็ยังดี หรือไม่ก็ไปก่อนวันขึ้นปีใหม่ก็ได้ แต่นี้แม่ไม่ยอมให้เราไปไหนเพราะบอกว่าจะสวดมนต์ข้ามปี
- แล้วก็มีอีกหลายเรื่องที่ทำให้เราหนักใจกับการเข้าวัดในแต่ละครั้ง ไปก็ฝืนร่างกาย ฝืนใจตัวเอง ไปทีก็ไม่รู้ว่าจะได้บุญมั้ยถ้ายังคิดแบบนี้ แต่ถ้าไม่ไปก็กลายเป็นลูกอกตัญญูอีก(แม่ว่าแบบนี้) เค้าก็แก่เเล้ว เราก็ไม่อยากขัดเค้ามาก แต่อะไรที่มันมากเกินไป มันเลยทำให้เรากลายเป็นคนเอียนกับการเข้าวัดไปโดยสมบูรณ์
เราเข้าวัดได้ เรานั่งสมาธิได้ เราทำบุญ ฟังธรรมเราทำได้ แต่เราอยากทำด้วยใจของตัวเอง แบบที่ไม่มีใครบังคับมากกว่า เราเป็นคนชอบที่สงบๆอยู่แล้ว การเข้าวัดมันก็ทำให้เราสงบได้ แต่! ต้องเป็นตอนที่เรา"เต็มใจ"ที่จะไป
ด้วยความที่แม่เป็นแบบนี้มันทำให้เราหนักใจมาก จนบางครั้งเราก็รู้สึกเกลียดศาสนาไปเลย อยากกลายเป็นคนไร้ศาสนาไปซะตอนนั้นเลย
ทุกวันนี้ ทุกครั้งเวลาเข้าวัด ปากแม่บอกว่าได้บุญๆ แต่เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใจเราที่ต่อต้านมากๆในขณะที่เข้าวัด มันจะได้บุญซักเท่าไหร่ หรืออาจจะไม่ได้เลย