เมื่อวานเพิ่งได้ฟัง Podcat ที่ ครูเงาะ คุยกับ คุณฌอน มีอยู่ตอนหนึ่งที่ครูพูดถึงสิ่งของสุดพิเศษที่อยู่ในกล่องส่วนลึกของจิตใจ สิ่งของที่อยู่ในนั้นมันคือ ความต้องการที่แท้จริงของตัวเรา ของครูเงาะเป็น “คัพเค้ก” ครูบอกว่า มันสื่อถึงความต้องการที่จะพักจากการทำงานอย่างหนักจนครูลืมคิดถึง. สำหรับยายเพิ่งจะพบของในกล่องเมื่อวานนี้ตอนขับรถจะไปร้านนวด ยายเพิ่งจะผ่านสถานการ์ณตึงเครียดมาเมื่อ 1-2 อาทิตย์ก่อน แต่นึกๆ ดูแล้วต้องขอบคุณมัน เพราะมันทำให้ยายได้เห็นถึงสัญลักษณ์ ( เปรียบแล้วก็ คือ สิ่งของที่อยู่ในกล่อง) ที่เชื่อมกับช่วงเวลาแห่งความสุขในชีวิต “เด็กนักเรียนมัธยม” คือ สัญลักษณ์ของยาย มันพาไปถึงช่วงเวลานั้น ยายเพิ่งพบมันเมื่อวานนี้ อายุก็ครึ่งคนแล้ว เพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองมีความสุขกับอะไร ยายมั่นใจว่าใช่เพราะว่า ยายมองผ่านไปที่คนหลายคนบนท้องถนน แต่ตาของยายก็ไปจับจ้องที่เด็กมัธยมที่เดินจูงมือกัน หรือนั่งรถเมล์ หรือยืนรอเพื่อนเป็นกลุ่มใหญ่ รอยยิ้มมันกลับมาโดยที่ไม่รู้ตัวว่าตอนไหน ความรู้สึกที่เราใช้ชีวิตนักเรียนมัธยม มันกลับมาท่วมเต็มหัวใจ มันดีมากๆๆๆ อยากจะขอบคุณสักล้านครั้งที่ครูเงาะพูดเรื่องนี้ อยากขอบคุณสถานการ์ณแย่ ๆ ที่ผ่านเข้า อยากขอบคุณตัวเองที่เข้มแข็ง อยากขอบคุณทุกอย่างบนโลกนี้เลย ... ที่ทำให้ยายได้รู้ความต้องการของตัวเองจริงๆ 😊 ยายเชื่อว่าทุกคนก็มีกล่องใบนี้อยู่ในหัวใจ หาทางเปิดมันออกมา ยายปรารถนาให้ทุกคนได้รู้สึกดีเหมือนกับยายตอนนี้
อะไร คือ สิ่งที่คุณต้องการตอนนี้ ?
เมื่อวานเพิ่งได้ฟัง Podcat ที่ ครูเงาะ คุยกับ คุณฌอน มีอยู่ตอนหนึ่งที่ครูพูดถึงสิ่งของสุดพิเศษที่อยู่ในกล่องส่วนลึกของจิตใจ สิ่งของที่อยู่ในนั้นมันคือ ความต้องการที่แท้จริงของตัวเรา ของครูเงาะเป็น “คัพเค้ก” ครูบอกว่า มันสื่อถึงความต้องการที่จะพักจากการทำงานอย่างหนักจนครูลืมคิดถึง. สำหรับยายเพิ่งจะพบของในกล่องเมื่อวานนี้ตอนขับรถจะไปร้านนวด ยายเพิ่งจะผ่านสถานการ์ณตึงเครียดมาเมื่อ 1-2 อาทิตย์ก่อน แต่นึกๆ ดูแล้วต้องขอบคุณมัน เพราะมันทำให้ยายได้เห็นถึงสัญลักษณ์ ( เปรียบแล้วก็ คือ สิ่งของที่อยู่ในกล่อง) ที่เชื่อมกับช่วงเวลาแห่งความสุขในชีวิต “เด็กนักเรียนมัธยม” คือ สัญลักษณ์ของยาย มันพาไปถึงช่วงเวลานั้น ยายเพิ่งพบมันเมื่อวานนี้ อายุก็ครึ่งคนแล้ว เพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองมีความสุขกับอะไร ยายมั่นใจว่าใช่เพราะว่า ยายมองผ่านไปที่คนหลายคนบนท้องถนน แต่ตาของยายก็ไปจับจ้องที่เด็กมัธยมที่เดินจูงมือกัน หรือนั่งรถเมล์ หรือยืนรอเพื่อนเป็นกลุ่มใหญ่ รอยยิ้มมันกลับมาโดยที่ไม่รู้ตัวว่าตอนไหน ความรู้สึกที่เราใช้ชีวิตนักเรียนมัธยม มันกลับมาท่วมเต็มหัวใจ มันดีมากๆๆๆ อยากจะขอบคุณสักล้านครั้งที่ครูเงาะพูดเรื่องนี้ อยากขอบคุณสถานการ์ณแย่ ๆ ที่ผ่านเข้า อยากขอบคุณตัวเองที่เข้มแข็ง อยากขอบคุณทุกอย่างบนโลกนี้เลย ... ที่ทำให้ยายได้รู้ความต้องการของตัวเองจริงๆ 😊 ยายเชื่อว่าทุกคนก็มีกล่องใบนี้อยู่ในหัวใจ หาทางเปิดมันออกมา ยายปรารถนาให้ทุกคนได้รู้สึกดีเหมือนกับยายตอนนี้