เรากับสามี..มีลูกด้วยกัน 1 คน ทำงานกันคนละที่ 1 เดือนเค้าจะกลับบ้านมาหาเราและลูก 2-3 ครั้ง แต่พักหลังๆเค้าติดเหล้า ดื่มทกุวัน ติดเพื่อน ชอบไปกินไปเที่ยว นอนขลุกอยู่แต่ที่บ้านเพื่อนของเค้า บางทีเค้าได้หยุดงานเป็นอาทิตย์ ก็ไม่กลับบ้าน โกหกเราว่าทำงาน แต่เราโทรไปถามญาติที่ทำงานด้วยกัน เค้าบอกว่าหยุด แล้วก็บอกว่าสามีเราไปกินเหล้า เล่นไพ่ ร้องเพลงอยู่ที่บ้านเพื่อนเหมือนเช่นเคย เราทะเลอะกับเค้า ขอเลิกกับเค้าบ่อยมาก แต่สุดท้ายเค้ามาง้อ เราก็เป็นฝ่ายที่ใจอ่อนยกโทษให้เค้าง่ายๆตลอด
การที่มีครอบครัว มีลูกน้อย แต่เค้ายังทำตัวเสเพล ไม่สนใจลูก ไม่สนใจครอบครัว และความรู้สึกของเราเลย แบบนี้เราก็น้อยใจ ทุกข์ใจเหมือนกัน เราเหนื่อยมาก นั่งร้องไห้แทบทุกวัน เค้าไม่กลับบ้าน ไม่เคยโทรหาเรา ไม่เคยไลน์หรืออะไรทั้งนั้น มีธุระเรื่องงาน หรือให้ช่วยอะไรเค้าถึงจะโทรมา เราอยู่บ้านก็ทำงานดูและพ่อแม่ และลูกแทบทุกอย่าง เวลาเค้าว่างงานเราก็อยากเจอเค้า กอดเค้า หรือเจอเค้าบ้าง แต่เค้าก็เลือกที่จะอยู่กับเพื่อน กินดื่มจนถึงตี 1-ตี 2 เงินที่ได้แทนที่จะเก็บไว้ใช้จ่ายในครอบครัวหรือเก็บไว้เป็นทุนการศึกษาลูกในอนาคต แต่เค้าก็ยังเหลือแบ่งจ่ายเอาไปกินเหล้า เลี้ยงเพื่อน เล่นหวย เล่นไพ่ เราอยากเลิกอยากหนีจากจุดนี้ไปให้พ้นๆ เจอแต่ปัญหาเดิมๆไม่ว่าจะพูดเคลียกันไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เวลาเค้าเหนื่อยอยากเจอเรา กลับมาบ้านเราก็ยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน แต่นึกย้อนไปเวลาที่เราไม่มีใคร เหนื่อยท้อ อยากกอดเค้า เรากลับทำไม่ได้เลย ได้แต่เฝ้ารอมองทาง เหมือนหมานั่งรอเจ้าของให้กลับบ้าน
ทุกวันนี้รายได้ส่วนใหญ่มาจากเค้า เพราะเราไม่มีรายได้หลักอะไร พอมีก็แต่เงินเก็บเมื่อตอนแต่งงานเกือบแสน ทองอีก 2-3 บาท ถ้าเราเดินออกไปตอนนี้ เอาเงินเก็บไปลงทุนทำอะไรซักอย่าง ก็กลัวว่าด้วยพิษเศรษฐกิจและประสบการณ์ที่น้อยนิด ถ้ามันไปไม่รอด เราล้มไม่พอลูกเราจะพลอยลำบากไปด้วย เลยต้องอดทนอยู่ กล้ำกลืนต่อไป ที่เรายังทนอยู่ก็ยังคิดถึงอนาคตลูกจริงๆ บางทีก็ปลอบใจตัวเอง คิดในแง่บวก....ว่าทุกข์กายยังดีกว่าทุกข์ใจ "เราคิดแบบนี้ก็ไม่รู้ว่ามันถูกต้องแล้วหรือเปล่า" เค้าไม่มีเวลาให้เรา ไม่ใส่ใจ ไม่สนใจ ไม่เคยมาหา หรือเห็นความสำคัญของครอบครัวเลย ยังทำตัวอิสระไปวันๆ ไม่คิดถึงว่าคนข้างหลังจะห่วงและรักเค้ามากแค่ไหน มีครอบครัวก็เหมือนไม่มี ดีก็แต่เงินที่ยื่นมาให้เราใช้แต่ละเดือนถึงจะไม่เยอะมาก แต่ก็พอกินพอหมุนแบบเดือนชนเดือน (ไม่เหลือเก็บ)
มีใครพบเจอปัญหาแบบเดียวกับเราบ้างมั้ยค่ะ เราควรอดทนต่อไปดีมั้ย เวลากับเงินอะไรที่สำคัญกว่ากันในตอนนี้ เราคิดถามตัวเองวนไปซ้ำๆ แบบคนที่หมดศรัทธาแล้วในความรัก หรือจริงที่โตแล้ว มีครอบครัวแล้ว ปากท้องสำคัญที่สุด ความรู้สึกของคนในครอบรัวช่างมัน ขอแค่ให้มีกินแล้วเมียกับลูกไม่ลำบากแค่นี้ก็พอ
ปล.ที่เราแท็กห้องปฏิบัติธรรมด้วย เพราะเราตอนนี้เราไม่มีที่พึ่งทางใจเลย ฟุ้งซ่านมาก เผื่อจะมีข้อคิดเตือนใจเราได้บ้างไม่มากก็น้อย ถ้าหากวันนึงมันไม่มีอะไรแน่นอน มันย่ำแย่จนเราต้องเลิกจริงๆ ก็อาจจะมีภูมิคุ้มกัน หรือข้อคิดเตือนสติเราได้บ้าง ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ทุกข์ใจกับสามีมาก เหนื่อย ท้อไปหมดค่ะ
สำหรับครอบครัวแล้ว ระหว่าง "เงิน" กับ "เวลา" คุณคิดว่าอันไหนเป็นสิ่งที่สำคัญมากกว่ากัน
การที่มีครอบครัว มีลูกน้อย แต่เค้ายังทำตัวเสเพล ไม่สนใจลูก ไม่สนใจครอบครัว และความรู้สึกของเราเลย แบบนี้เราก็น้อยใจ ทุกข์ใจเหมือนกัน เราเหนื่อยมาก นั่งร้องไห้แทบทุกวัน เค้าไม่กลับบ้าน ไม่เคยโทรหาเรา ไม่เคยไลน์หรืออะไรทั้งนั้น มีธุระเรื่องงาน หรือให้ช่วยอะไรเค้าถึงจะโทรมา เราอยู่บ้านก็ทำงานดูและพ่อแม่ และลูกแทบทุกอย่าง เวลาเค้าว่างงานเราก็อยากเจอเค้า กอดเค้า หรือเจอเค้าบ้าง แต่เค้าก็เลือกที่จะอยู่กับเพื่อน กินดื่มจนถึงตี 1-ตี 2 เงินที่ได้แทนที่จะเก็บไว้ใช้จ่ายในครอบครัวหรือเก็บไว้เป็นทุนการศึกษาลูกในอนาคต แต่เค้าก็ยังเหลือแบ่งจ่ายเอาไปกินเหล้า เลี้ยงเพื่อน เล่นหวย เล่นไพ่ เราอยากเลิกอยากหนีจากจุดนี้ไปให้พ้นๆ เจอแต่ปัญหาเดิมๆไม่ว่าจะพูดเคลียกันไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เวลาเค้าเหนื่อยอยากเจอเรา กลับมาบ้านเราก็ยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน แต่นึกย้อนไปเวลาที่เราไม่มีใคร เหนื่อยท้อ อยากกอดเค้า เรากลับทำไม่ได้เลย ได้แต่เฝ้ารอมองทาง เหมือนหมานั่งรอเจ้าของให้กลับบ้าน
ทุกวันนี้รายได้ส่วนใหญ่มาจากเค้า เพราะเราไม่มีรายได้หลักอะไร พอมีก็แต่เงินเก็บเมื่อตอนแต่งงานเกือบแสน ทองอีก 2-3 บาท ถ้าเราเดินออกไปตอนนี้ เอาเงินเก็บไปลงทุนทำอะไรซักอย่าง ก็กลัวว่าด้วยพิษเศรษฐกิจและประสบการณ์ที่น้อยนิด ถ้ามันไปไม่รอด เราล้มไม่พอลูกเราจะพลอยลำบากไปด้วย เลยต้องอดทนอยู่ กล้ำกลืนต่อไป ที่เรายังทนอยู่ก็ยังคิดถึงอนาคตลูกจริงๆ บางทีก็ปลอบใจตัวเอง คิดในแง่บวก....ว่าทุกข์กายยังดีกว่าทุกข์ใจ "เราคิดแบบนี้ก็ไม่รู้ว่ามันถูกต้องแล้วหรือเปล่า" เค้าไม่มีเวลาให้เรา ไม่ใส่ใจ ไม่สนใจ ไม่เคยมาหา หรือเห็นความสำคัญของครอบครัวเลย ยังทำตัวอิสระไปวันๆ ไม่คิดถึงว่าคนข้างหลังจะห่วงและรักเค้ามากแค่ไหน มีครอบครัวก็เหมือนไม่มี ดีก็แต่เงินที่ยื่นมาให้เราใช้แต่ละเดือนถึงจะไม่เยอะมาก แต่ก็พอกินพอหมุนแบบเดือนชนเดือน (ไม่เหลือเก็บ)
มีใครพบเจอปัญหาแบบเดียวกับเราบ้างมั้ยค่ะ เราควรอดทนต่อไปดีมั้ย เวลากับเงินอะไรที่สำคัญกว่ากันในตอนนี้ เราคิดถามตัวเองวนไปซ้ำๆ แบบคนที่หมดศรัทธาแล้วในความรัก หรือจริงที่โตแล้ว มีครอบครัวแล้ว ปากท้องสำคัญที่สุด ความรู้สึกของคนในครอบรัวช่างมัน ขอแค่ให้มีกินแล้วเมียกับลูกไม่ลำบากแค่นี้ก็พอ
ปล.ที่เราแท็กห้องปฏิบัติธรรมด้วย เพราะเราตอนนี้เราไม่มีที่พึ่งทางใจเลย ฟุ้งซ่านมาก เผื่อจะมีข้อคิดเตือนใจเราได้บ้างไม่มากก็น้อย ถ้าหากวันนึงมันไม่มีอะไรแน่นอน มันย่ำแย่จนเราต้องเลิกจริงๆ ก็อาจจะมีภูมิคุ้มกัน หรือข้อคิดเตือนสติเราได้บ้าง ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ทุกข์ใจกับสามีมาก เหนื่อย ท้อไปหมดค่ะ