ผมมีเรื่องจะมาเล่าให้ฟังเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับผมและอยากถาม.....
มีผู้คนหนึ่ง(ผมเอง)อายุประมาณสัก17 ไม่เคยสนใจอะไรเลยเรียนก็ไม่จบเงินก็ไม่มีกินข้าวไม่เอาการเอางานติดเพือนติดเที่ยวใช้ชีวิตผ่านไปวันๆเด็กผู้ชายคนนั้นไม่มีอะไรเลยชีวิตติดลบมาก....แต่แล้วก็เหมือนมีปาฏิหาริย์อะไรสักอย่างเกิดขึ้นมีผู้หญิงคนหนึ่งไม่เคยคุยไม่เคยเจอหน้าเข้าก็เข้ามาทักในsms หรืออะไรนี่แหละค่ายๆQQ เราก็คุยกันได้สักระยะหนึ่งก็ตัดสิ้นใจมาคบกันเขาทำดีกับผมทุกอย่างให้ผมหมดทุกอย่างเป็นให้ผมหมดทุกอย่างไม่ว่าจะแฟน..เพือน..พี่..น้อง..ครอบครัว.เขาไม่เคยรังเกลียดผมเลยมีแต่สร้างชีวิตที่ดีขึ้นให้ผม ไปไหนไปด้วยกันอยู่กับผมตลอดเวลาไม่เคยทิ้งผมไปไหนผมเลิกงานมาเขาก็จะค่อยถามว่าเป็นไงบ้างเหนื่อยไหมคือเขาเป็นให้ผมทุกอย่าง(นอกเรื่อง พิมไปด้วยน้ำตาไหลไปด้วย)แต่พอเวลาผ่านมาได้3-4ปี ผมก็เริ่มทำตัวไม่เหมือนเก่า(ไม่สนใจเขาไม่ใยดีอะไรเลยบ้างครั้งเขาพาผมไปเที่ยวกับเพือนเขาผมก็ทำหน้าทำตาแบไม่ค่อยดี)แต่ไม่ใช่ว่าผมไม่รักเขานะแต่ไม่รู้เป็นเพราะอะไรแต่ผมพูดได้เลยว่าผมรักเขามาก...แต่พอเข้าปีที่หกเขาเรียนจบตรีเขาก็ไปเรียนต่อกับทำงานที่ต่างประเทศผ่านไปแต่พอผ่านไป2-3เดือนที่เขาไปอยู่ที่นั้นเขาก็พยามโทรหาทักหาแต่ผมไม่ค่อยมีเวลาขับรถทั้งวันมีเวลาว่างก็ไม่ค่อยทักหาโทรหา(อันนี้ผมรู้ว่าผมผิด)มันก็เป็นแบบนี้มาจนคบ1ปีเขาก็กลับมารับปัริญญา(ผมดีใจมากมากที่สุดที่รู้ว่าเขาจะกลับมาบ้านแต่ก็ไม่ได้แสดงออก)พอมาถึงได้สองวันผมไปส่งเขาช้อมรับตอนเช้าส่งเสดผมก็จะกลับมาดูที่ทำงานแต่เขาก็โทรเรียกให้ไปเอามือถือหน่อย กลับไผเอาเสดกลับมาที่ทำงานผมก็เลยเอามาถือเข้ามาดูเพราะผมจำรหัสเขาได้แต่เรื่องที่เห็นมันแย่มากคือเขาได้ไปคบกับคนใหม่ที่ต่างประเทศแต่เป็นคนจังหวัดเดียวกันที่ไทยนี่แหละผมรู้สึกแย่มากทำไมถึงทำกันแบบนี้หมดเลยทุกอย่างที่ผมวาดฝันจะใช้ชีวิตด้วยกันเขามีอะไรกันแล้วคือผมเห็นรูปที่ไม่ควรเห็นอ่านอะไรที่ไม่ควรอ่านแย่มากตอนนั้นทำอะไรไม่ถูก(ขอข้ามตอนนี้ไปนะเล่าไม่ออกจริงๆ)ผมเจอแบบนี้ผมบอกเขาต่อหน้าเลยว่ารับไม่ได้จริงๆให้เลือกสักทางแต่เขาก็ไม่เลือกแต่ตอนสุดท้ายก็บอกว่ายังรักยังเป็นห่วงผมอยู่ ผมก็รักเขานะแต่ผมก็ปากแข็งด่าว่าเขาเสียๆหายๆคือเจ็บมากๆตอนนั้นแต่ผมก็ทิ้งเขาไม่ลงเลิกรักไม่ได้ ผมมานั่งคิดสองสามวันสรุปผมคิดได้คือความผิดมันเริ่มต้นจากตัวผมที่ไม่เคยสนใจเลยว่าเขาจะเหงาไหมไม่ถามเลยว่สเหน่อยไหม ผมโกรธตัวเองมาก( ขอข้ามเลยนะไม่ไหวน้ำตาไหล) และตอนนี้เขาก็ได้เดินทางกับไปต่างประเทศ เขาก็บอกว่าเขารักผู้ชายคนนั้นอยู่เขาบอกเขาเลือกคนใหม่แต่เขาก็บอกยังรักยังเป็นห่วงผมอยู่ค่อยให้พ่อแม่เขาดูและผมแทนเขาตอนนี้ผมเกลียดตัวเองมาก ผมบอกผมทั้งเกลียดทั้งโกรธจะไม่ให้อภัยอะไรเขาเลย แต่สิ่งที่พูดออกปากตอนนั้นมาถึงตอนนี้ผมทำไม่ได้เลยสักอย่างตอนนี้ที่รักอย่างเดียวคือเป็นห่วงมากรักมากเหมือนเดิมเพราะชีวิตที่ผ่านมาเขาทำให้ผมดีขึ้นมากแต่ผมก็ไม่รู้จะพูดแบบไหนที่จะได้เขากลับคืนแต่ไม่รู้จำทำยังไง ตอนนี้ผมกลับเกลียดตัวเองมากที่ไม่เคยพูดเลยว่ารักเขามากคิดถึงมากแต่พูดไม่ได้ แต่ตอนนี้เขาก็ยังค่อยบอกให้พ่อแม่ดูและผมเหมือนเดิมเหมือนที่เขาทำ
ตอนนี้ผมก็พยามทำตัวให้ดีขึ้นเหมือนตอนครบกันครั้งแลกแต่ผมรู้ว่ามันอาจสายไปที่จะมาเริ่มทำตอนนี้
คำถาม..ผมยังจะให้เขากลับมาเหมือนเดิมได้ไหม ดูเหมือนจะเห็นแก่ตัวมาก แต่ผมก็อยากตอบแทนอะไรเขาบ้าง ผมไม่รังเกลียดว่าเขาจะไปมีอะไรกันตอนนี้ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเพราะคนที่ผิดคือผม ขอบคุณคับที่รับฟังละให้คำตอบ
รักที่เปลี่ยนไป
มีผู้คนหนึ่ง(ผมเอง)อายุประมาณสัก17 ไม่เคยสนใจอะไรเลยเรียนก็ไม่จบเงินก็ไม่มีกินข้าวไม่เอาการเอางานติดเพือนติดเที่ยวใช้ชีวิตผ่านไปวันๆเด็กผู้ชายคนนั้นไม่มีอะไรเลยชีวิตติดลบมาก....แต่แล้วก็เหมือนมีปาฏิหาริย์อะไรสักอย่างเกิดขึ้นมีผู้หญิงคนหนึ่งไม่เคยคุยไม่เคยเจอหน้าเข้าก็เข้ามาทักในsms หรืออะไรนี่แหละค่ายๆQQ เราก็คุยกันได้สักระยะหนึ่งก็ตัดสิ้นใจมาคบกันเขาทำดีกับผมทุกอย่างให้ผมหมดทุกอย่างเป็นให้ผมหมดทุกอย่างไม่ว่าจะแฟน..เพือน..พี่..น้อง..ครอบครัว.เขาไม่เคยรังเกลียดผมเลยมีแต่สร้างชีวิตที่ดีขึ้นให้ผม ไปไหนไปด้วยกันอยู่กับผมตลอดเวลาไม่เคยทิ้งผมไปไหนผมเลิกงานมาเขาก็จะค่อยถามว่าเป็นไงบ้างเหนื่อยไหมคือเขาเป็นให้ผมทุกอย่าง(นอกเรื่อง พิมไปด้วยน้ำตาไหลไปด้วย)แต่พอเวลาผ่านมาได้3-4ปี ผมก็เริ่มทำตัวไม่เหมือนเก่า(ไม่สนใจเขาไม่ใยดีอะไรเลยบ้างครั้งเขาพาผมไปเที่ยวกับเพือนเขาผมก็ทำหน้าทำตาแบไม่ค่อยดี)แต่ไม่ใช่ว่าผมไม่รักเขานะแต่ไม่รู้เป็นเพราะอะไรแต่ผมพูดได้เลยว่าผมรักเขามาก...แต่พอเข้าปีที่หกเขาเรียนจบตรีเขาก็ไปเรียนต่อกับทำงานที่ต่างประเทศผ่านไปแต่พอผ่านไป2-3เดือนที่เขาไปอยู่ที่นั้นเขาก็พยามโทรหาทักหาแต่ผมไม่ค่อยมีเวลาขับรถทั้งวันมีเวลาว่างก็ไม่ค่อยทักหาโทรหา(อันนี้ผมรู้ว่าผมผิด)มันก็เป็นแบบนี้มาจนคบ1ปีเขาก็กลับมารับปัริญญา(ผมดีใจมากมากที่สุดที่รู้ว่าเขาจะกลับมาบ้านแต่ก็ไม่ได้แสดงออก)พอมาถึงได้สองวันผมไปส่งเขาช้อมรับตอนเช้าส่งเสดผมก็จะกลับมาดูที่ทำงานแต่เขาก็โทรเรียกให้ไปเอามือถือหน่อย กลับไผเอาเสดกลับมาที่ทำงานผมก็เลยเอามาถือเข้ามาดูเพราะผมจำรหัสเขาได้แต่เรื่องที่เห็นมันแย่มากคือเขาได้ไปคบกับคนใหม่ที่ต่างประเทศแต่เป็นคนจังหวัดเดียวกันที่ไทยนี่แหละผมรู้สึกแย่มากทำไมถึงทำกันแบบนี้หมดเลยทุกอย่างที่ผมวาดฝันจะใช้ชีวิตด้วยกันเขามีอะไรกันแล้วคือผมเห็นรูปที่ไม่ควรเห็นอ่านอะไรที่ไม่ควรอ่านแย่มากตอนนั้นทำอะไรไม่ถูก(ขอข้ามตอนนี้ไปนะเล่าไม่ออกจริงๆ)ผมเจอแบบนี้ผมบอกเขาต่อหน้าเลยว่ารับไม่ได้จริงๆให้เลือกสักทางแต่เขาก็ไม่เลือกแต่ตอนสุดท้ายก็บอกว่ายังรักยังเป็นห่วงผมอยู่ ผมก็รักเขานะแต่ผมก็ปากแข็งด่าว่าเขาเสียๆหายๆคือเจ็บมากๆตอนนั้นแต่ผมก็ทิ้งเขาไม่ลงเลิกรักไม่ได้ ผมมานั่งคิดสองสามวันสรุปผมคิดได้คือความผิดมันเริ่มต้นจากตัวผมที่ไม่เคยสนใจเลยว่าเขาจะเหงาไหมไม่ถามเลยว่สเหน่อยไหม ผมโกรธตัวเองมาก( ขอข้ามเลยนะไม่ไหวน้ำตาไหล) และตอนนี้เขาก็ได้เดินทางกับไปต่างประเทศ เขาก็บอกว่าเขารักผู้ชายคนนั้นอยู่เขาบอกเขาเลือกคนใหม่แต่เขาก็บอกยังรักยังเป็นห่วงผมอยู่ค่อยให้พ่อแม่เขาดูและผมแทนเขาตอนนี้ผมเกลียดตัวเองมาก ผมบอกผมทั้งเกลียดทั้งโกรธจะไม่ให้อภัยอะไรเขาเลย แต่สิ่งที่พูดออกปากตอนนั้นมาถึงตอนนี้ผมทำไม่ได้เลยสักอย่างตอนนี้ที่รักอย่างเดียวคือเป็นห่วงมากรักมากเหมือนเดิมเพราะชีวิตที่ผ่านมาเขาทำให้ผมดีขึ้นมากแต่ผมก็ไม่รู้จะพูดแบบไหนที่จะได้เขากลับคืนแต่ไม่รู้จำทำยังไง ตอนนี้ผมกลับเกลียดตัวเองมากที่ไม่เคยพูดเลยว่ารักเขามากคิดถึงมากแต่พูดไม่ได้ แต่ตอนนี้เขาก็ยังค่อยบอกให้พ่อแม่ดูและผมเหมือนเดิมเหมือนที่เขาทำ
ตอนนี้ผมก็พยามทำตัวให้ดีขึ้นเหมือนตอนครบกันครั้งแลกแต่ผมรู้ว่ามันอาจสายไปที่จะมาเริ่มทำตอนนี้
คำถาม..ผมยังจะให้เขากลับมาเหมือนเดิมได้ไหม ดูเหมือนจะเห็นแก่ตัวมาก แต่ผมก็อยากตอบแทนอะไรเขาบ้าง ผมไม่รังเกลียดว่าเขาจะไปมีอะไรกันตอนนี้ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเพราะคนที่ผิดคือผม ขอบคุณคับที่รับฟังละให้คำตอบ