เพิ่งซมซานออกจากโรงบาลมาเมื่อบ่ายนี่เองครับ
อาการถือว่าสาหัส แต่เพราะคุณพยาบาลให้ความเมตตาเป็นพิเศษ เลยหายวันดีคืน
ความหล่อเป็นเกราะปกป้องจริง ๆ ครับ
ถ้าไม่หล่อ พยาบาลอาจไม่สนใจเป็นพิเศษ อาจปล่อยให้สิ้นลมหายใจไปตามบุญตามกรรมแล้วก็ได้
นี่แหละ ตามทุภาษิตที่ว่า "หน้าตาดี ผีคุ้ม"
เรื่องของเรื่องก็คือ เมื่อกลางเดือน ก.ย.ที่ผ่านมา
ผมได้ขออนุญาตคุณเมียและแม่ยาย เดินทางจากเมืองเหนือกลับอีสาน
เพื่อร่วมงานแต่งงานของน้องสาวเพื่อน
ได้รับอนุม้ติให้เดินทางไปร่วมงานได้ ไป-กลับไม่เกิน 4 วัน ถ้าเกิน ตาย !!!
ก็ไม่มีอะไรครับ ผมก็ไปแล้วกลับตามกำหนดที่ได้รับบัญชา
ไม่ออกนอกลู่นอกทางแม้แต่นิดเดียว
การณ์ก็สงบเรื่อยมา
นั่งซดยาดองชิว ๆ ได้ตามปกติ ไม่มีลางอะไรบอกเหตุสักนิดเลย
แต่แล้ว เหมือนวาตภัยบวกอุทกภัยคูณอัคคีภัยแถมแผ่นดินไหวขนาด 10 ริกเตอร์
ไม่รู้เนื้อรู้ตัว รู้ตัวอีกทีก็อยู่บนเตียงที่โรงบาล พร้อมเข้าเฝือกซ่อมกระดูกซะครึ่งตัว
วันนั้น (ปลาย ต.ค. ที่ผ่านมา)
ผมก็นั่งรับลมเย็น ซดยาดองอยู่ใต้ร่มโสกน้ำริมแม่น้ำกกปลายนาอย่างเคย
จู่ ๆ แม่คุณกับแม่ของแม่คุณ (ก็เมียกับแม่ยายนั่นแหละครับ)
แพ็กคู่กันมาเลย หน้ายังกับเล็บขบท้องผูกรอบเดือนขาดยังไงยังงั้น ทั้งคู่
มาพร้อมกับแท็ปเล็ต มาถึงก็ยืนด่าผมฉอด ๆ แบบฟังไม่ทันว่าด่าเรื่องอะไร
ผมงงเป็นหล่อตาแตก เพราะทำตัวดีไม่มีเกเรนี่นา แล้วเกิดอะไรขึ้น
แม่คุณยกแท็ปเล็ตให้ผมดู เป็นทู้ในราชดำเนินนี่เอง
อ่อ นี่เองที่เป็นต้นแห่งเหตุ
ไม่รู้แม่คุณนึกไงไปค้นไปควักมาได้ (ผมรู้ทีหลังว่า มีเพื่อนแม่คุณเจอกระทู้ แล้วไลน์รายงานกันทันที ผมเลยซวยหนัก)
เป็นทู้
https://pantip.com/topic/36870464
ด่าสาดว่าผมไปนัดสาวที่ไหนไว้ ถึงขนาดตั้งกระทู้ตัดพ้อ
ด่าผมอย่างไพเราะว่า มืงไปนัดผู้หญิงที่ไหนไว้ ชะ ๆ ตามขึ้นมาหากันถึงเชียงราย
@#$&#@*& บลา ๆ ๆ ๆ ๆ ฟังไม่ทัน
ผมเพียรอธิบายว่า ไม่รู้จักว่าเป็นใคร คงเป็นเพื่อนในบอร์ดราชดำเนินตั้งกระทู้แซวเล่น
ดูดิ ล็อคอินก็เป็นตัวเลข ไม่รู้ใครเป็นใคร แล้วหล่อใสซื่ออย่างขวัญจะไปรู้จักได้ไง
ผมอธิบายด้วยน้ำเสียงสุดหล่อ แต่เหมือนไม่ได้ผล
เมื่อคุณเธอยก คห.4 มาประกอบการด่า
มีบอกดวงไม่สมพงษ์ คนไม่รู้จักกัน ไม่นัดกัน มันจะบ่นเรื่องหลบหน้า เรื่องดวงทำไมว่ะ
ผมแทบคุกเข่าอธิบาย
เธอยกทู้นี้มาอีก
https://pantip.com/topic/36871275
เธอว่า รำพึงรำพันข้ามคืนแบบนี้ ต้องมีอะไรกันแน่ ๆ
ตามด้วยด่าหยาบ ๆ คาย ๆ มาอีกไม่รู้กี่ประโยค
ผมที่กำลังอารมณ์ดี กำลังกรึ่ม ๆ ยาดองได้ที่ก็ชักมีน้ำโหสิครับ
ถึงจะหล่อ แต่ก็ก็โมโหเป็นนะว้อย อธิบายเท่าไรก็ทำเป็นจับผิดไม่เลิก
ผมเลยพูดย้อนว่า จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ
โกบิ๊กโกฟาร์เลยสิครับ เธอสวนทันที
แสดงว่า ที่มืงบอกไปงานแต่งน้องสาวเพื่อน แต่ความจริงมืงไปแต่งเองใช่ไหม กับใคร บอกมา
ผมเลือดขึ้นหน้า ท้าทายไปว่า โทรถามเพื่อนมันดูสิ ก่อนไปก็ให้โทรคุยกันยืนยันแล้วนี่
ผมนึกว่าเธอจะจบเรื่อง ที่ไหนได้ เธอโทรหาเพื่อนผมทันที
เวรกรรมก็บังเกิด ณ บัดดล
เพราะไอ้เพื่อนพอรู้ว่าผมกำลังโดนเมียด่า ก็แกล้งทันทีว่า
ความจริงแล้ว ไม่ได้มางานแต่งน้องผมหรอกครับ ไอ้หล่อมันมาแต่งกับแฟนเก่า
สิ้นเสียงเพื่อน เธอก็ทิ้งโทรศัพท์
ไม้หน้าสามจากไหนไม่รู้ ผมไม่ได้สังเกตว่าเธอพกมาด้วย เหวี่ยงใส่ผมทันที
ผมก็ไม่ได้หล่อเปล่านี่ครับ เป็นหล่อมีครู
วิชาแม่ไม้มวยไทยติดตัวมาแต่ไหนแต่ไร จะหล่อเปล่า ๆ แค่วิ่งเร็วเท่านั้นได้ไง ต้องมีวิชาป้องกันตัวด้วย
สัญชาตณาณครับ หน้าสามเหวี่ยงมา ผมก็ยกขาขึ้นป้องตามตำราแม่ไม้ทันที
ลืมนึกไปว่า นั่นไม่ใช่แข้งขาคู่ต่อสู้ แต่คือหน้าสามที่มีเหลี่ยม
เสียงดังโป๊ก หน้าสามปะทะกับหน้าแข็งที่ผมยกขึ้นป้อง
สะท้านจากก้นกบถึงปลายเท้า
เจ็บปวดรวดร้าวจนตาลายหูอื้อ
ได้ยินเสียงคุณเธอร้องว่า มืงสู้เหรอ ผมก็ทรุดลงกับพื้นแล้ว
มองเห็นไม้หน้าสามเหวี่ยงมาอีก คราวนี้ผมไม่คิดป้องอะไรแล้ว ไม่กล้ายกแขนขึ้นปัดป้อง
หน้าสามก็ฟาดโครมเข้าเต็มซี่โครงผมที่กำลังทรุดโก้งโค้งลงไปพอดี
เสียงดังเหมือนกระดูกหักป่นปี้ เจ็บปวดจนสลบคาที่
ก่อนสลบ ผมได้ยินเสียงแม่ยายร้องห้ามด้วยความเป็นห่วงว่า
อย่าตีขา อย่าตีตัว อย่า ๆ ฟาดหัวมันเลย
หน้าแข้งแตก ซี่โครงเดาะไปสี่ซี่ นอนซมเข้าเฝือกอยู่สองสัปดาห์ครับ
กระทบไปถึงปอด ม้าม ตับ เรียกว่าช้ำในไปทั้งตัว เพราะหลังจากที่ผมสลบไปแล้วนั้น
แม่คุณนึกว่าผมแกล้ง เลยฟาดซ้ำอีกหลายพลั้วะ
ตอนนี้ที่พอทำได้ คือเดินย่อง ๆ แย่ง ๆ กับไม้ค่ำ ยังไม่ได้ถอดเฝือก
ใครถาม ผมก็บอกความจริงไปว่า มอร์ไซด์ตกสะพาน บาดเจ็บสาหัส
ไม่กล้าโกหกว่าเมียทุบ เพราะจะเสื่อมเสียถึงภาพลักษณ์ของเมีย
นี่แหละครับ หล่อโลกสวย ขนาดนี้เมียจะไม่หึงได้ไง
เรื่องคลี่คลายก็ตอนที่ไอ้เพื่อนตัวต้นเหตุรู้เรื่องเคราะห์กรรมของผมนี่แหละครับ
มันรีบโทรมาเคลียร์ บอกว่าแค่นึกอยากอำเล่น ไม่นึกว่าแม่คุณจะเล่นหนักถึงขนาดนี้
ผมเองไม่โทษเพื่อนหรอกครับ
อยากโทษ จขกท. และป้าสาวเหลือน้อยมากกว่า
เคราะห์กรรมสาหัสร้ายแรงครั้งนี้
คุณ 3904515 และป้าสาวเหลือน้อยต้องรับผิดชอบ
หาเมียให้ผมอีกคน เอาไว้ดูแลผมยามป่วยไข้แบบนี้
ไม่งั้น เรื่องถึงลุงของมาลารินแน่
ผมไม่ยอม
หล่ออย่างผมจะให้ใครมาทุบเล่นแล้วไม่มีคนรับผิดชอบไม่ได้ ผมไม่ใช่เสื้อแดงที่เจ็บฟรีสองพันตายฟรีเกือบร้อยนะครับ
ให้เวลาหาเมียให้ผมสิบวัน
ไม่งั้นรอรับคำสั่งเรียกตัวเข้าปรับทัศนคติได้เลย
โศกนาฏกรรมแห่งชีวิต : เมื่อผมประสบเคราะห์ร้ายแรงแสนสาหัส ใครจะรับผิดชอบ ? ........ โดย หน้าตาดี ไม่มีแฟน
เพิ่งซมซานออกจากโรงบาลมาเมื่อบ่ายนี่เองครับ
อาการถือว่าสาหัส แต่เพราะคุณพยาบาลให้ความเมตตาเป็นพิเศษ เลยหายวันดีคืน
ความหล่อเป็นเกราะปกป้องจริง ๆ ครับ
ถ้าไม่หล่อ พยาบาลอาจไม่สนใจเป็นพิเศษ อาจปล่อยให้สิ้นลมหายใจไปตามบุญตามกรรมแล้วก็ได้
นี่แหละ ตามทุภาษิตที่ว่า "หน้าตาดี ผีคุ้ม"
เรื่องของเรื่องก็คือ เมื่อกลางเดือน ก.ย.ที่ผ่านมา
ผมได้ขออนุญาตคุณเมียและแม่ยาย เดินทางจากเมืองเหนือกลับอีสาน
เพื่อร่วมงานแต่งงานของน้องสาวเพื่อน
ได้รับอนุม้ติให้เดินทางไปร่วมงานได้ ไป-กลับไม่เกิน 4 วัน ถ้าเกิน ตาย !!!
ก็ไม่มีอะไรครับ ผมก็ไปแล้วกลับตามกำหนดที่ได้รับบัญชา
ไม่ออกนอกลู่นอกทางแม้แต่นิดเดียว
การณ์ก็สงบเรื่อยมา
นั่งซดยาดองชิว ๆ ได้ตามปกติ ไม่มีลางอะไรบอกเหตุสักนิดเลย
แต่แล้ว เหมือนวาตภัยบวกอุทกภัยคูณอัคคีภัยแถมแผ่นดินไหวขนาด 10 ริกเตอร์
ไม่รู้เนื้อรู้ตัว รู้ตัวอีกทีก็อยู่บนเตียงที่โรงบาล พร้อมเข้าเฝือกซ่อมกระดูกซะครึ่งตัว
วันนั้น (ปลาย ต.ค. ที่ผ่านมา)
ผมก็นั่งรับลมเย็น ซดยาดองอยู่ใต้ร่มโสกน้ำริมแม่น้ำกกปลายนาอย่างเคย
จู่ ๆ แม่คุณกับแม่ของแม่คุณ (ก็เมียกับแม่ยายนั่นแหละครับ)
แพ็กคู่กันมาเลย หน้ายังกับเล็บขบท้องผูกรอบเดือนขาดยังไงยังงั้น ทั้งคู่
มาพร้อมกับแท็ปเล็ต มาถึงก็ยืนด่าผมฉอด ๆ แบบฟังไม่ทันว่าด่าเรื่องอะไร
ผมงงเป็นหล่อตาแตก เพราะทำตัวดีไม่มีเกเรนี่นา แล้วเกิดอะไรขึ้น
แม่คุณยกแท็ปเล็ตให้ผมดู เป็นทู้ในราชดำเนินนี่เอง
อ่อ นี่เองที่เป็นต้นแห่งเหตุ
ไม่รู้แม่คุณนึกไงไปค้นไปควักมาได้ (ผมรู้ทีหลังว่า มีเพื่อนแม่คุณเจอกระทู้ แล้วไลน์รายงานกันทันที ผมเลยซวยหนัก)
เป็นทู้ https://pantip.com/topic/36870464
ด่าสาดว่าผมไปนัดสาวที่ไหนไว้ ถึงขนาดตั้งกระทู้ตัดพ้อ
ด่าผมอย่างไพเราะว่า มืงไปนัดผู้หญิงที่ไหนไว้ ชะ ๆ ตามขึ้นมาหากันถึงเชียงราย
ผมเพียรอธิบายว่า ไม่รู้จักว่าเป็นใคร คงเป็นเพื่อนในบอร์ดราชดำเนินตั้งกระทู้แซวเล่น
ดูดิ ล็อคอินก็เป็นตัวเลข ไม่รู้ใครเป็นใคร แล้วหล่อใสซื่ออย่างขวัญจะไปรู้จักได้ไง
ผมอธิบายด้วยน้ำเสียงสุดหล่อ แต่เหมือนไม่ได้ผล
เมื่อคุณเธอยก คห.4 มาประกอบการด่า
มีบอกดวงไม่สมพงษ์ คนไม่รู้จักกัน ไม่นัดกัน มันจะบ่นเรื่องหลบหน้า เรื่องดวงทำไมว่ะ
ผมแทบคุกเข่าอธิบาย
เธอยกทู้นี้มาอีก https://pantip.com/topic/36871275
เธอว่า รำพึงรำพันข้ามคืนแบบนี้ ต้องมีอะไรกันแน่ ๆ
ตามด้วยด่าหยาบ ๆ คาย ๆ มาอีกไม่รู้กี่ประโยค
ผมที่กำลังอารมณ์ดี กำลังกรึ่ม ๆ ยาดองได้ที่ก็ชักมีน้ำโหสิครับ
ถึงจะหล่อ แต่ก็ก็โมโหเป็นนะว้อย อธิบายเท่าไรก็ทำเป็นจับผิดไม่เลิก
ผมเลยพูดย้อนว่า จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ
โกบิ๊กโกฟาร์เลยสิครับ เธอสวนทันที
แสดงว่า ที่มืงบอกไปงานแต่งน้องสาวเพื่อน แต่ความจริงมืงไปแต่งเองใช่ไหม กับใคร บอกมา
ผมเลือดขึ้นหน้า ท้าทายไปว่า โทรถามเพื่อนมันดูสิ ก่อนไปก็ให้โทรคุยกันยืนยันแล้วนี่
ผมนึกว่าเธอจะจบเรื่อง ที่ไหนได้ เธอโทรหาเพื่อนผมทันที
เวรกรรมก็บังเกิด ณ บัดดล
เพราะไอ้เพื่อนพอรู้ว่าผมกำลังโดนเมียด่า ก็แกล้งทันทีว่า
ความจริงแล้ว ไม่ได้มางานแต่งน้องผมหรอกครับ ไอ้หล่อมันมาแต่งกับแฟนเก่า
สิ้นเสียงเพื่อน เธอก็ทิ้งโทรศัพท์
ไม้หน้าสามจากไหนไม่รู้ ผมไม่ได้สังเกตว่าเธอพกมาด้วย เหวี่ยงใส่ผมทันที
ผมก็ไม่ได้หล่อเปล่านี่ครับ เป็นหล่อมีครู
วิชาแม่ไม้มวยไทยติดตัวมาแต่ไหนแต่ไร จะหล่อเปล่า ๆ แค่วิ่งเร็วเท่านั้นได้ไง ต้องมีวิชาป้องกันตัวด้วย
สัญชาตณาณครับ หน้าสามเหวี่ยงมา ผมก็ยกขาขึ้นป้องตามตำราแม่ไม้ทันที
ลืมนึกไปว่า นั่นไม่ใช่แข้งขาคู่ต่อสู้ แต่คือหน้าสามที่มีเหลี่ยม
เสียงดังโป๊ก หน้าสามปะทะกับหน้าแข็งที่ผมยกขึ้นป้อง
สะท้านจากก้นกบถึงปลายเท้า
เจ็บปวดรวดร้าวจนตาลายหูอื้อ
ได้ยินเสียงคุณเธอร้องว่า มืงสู้เหรอ ผมก็ทรุดลงกับพื้นแล้ว
มองเห็นไม้หน้าสามเหวี่ยงมาอีก คราวนี้ผมไม่คิดป้องอะไรแล้ว ไม่กล้ายกแขนขึ้นปัดป้อง
หน้าสามก็ฟาดโครมเข้าเต็มซี่โครงผมที่กำลังทรุดโก้งโค้งลงไปพอดี
เสียงดังเหมือนกระดูกหักป่นปี้ เจ็บปวดจนสลบคาที่
ก่อนสลบ ผมได้ยินเสียงแม่ยายร้องห้ามด้วยความเป็นห่วงว่า
อย่าตีขา อย่าตีตัว อย่า ๆ ฟาดหัวมันเลย
หน้าแข้งแตก ซี่โครงเดาะไปสี่ซี่ นอนซมเข้าเฝือกอยู่สองสัปดาห์ครับ
กระทบไปถึงปอด ม้าม ตับ เรียกว่าช้ำในไปทั้งตัว เพราะหลังจากที่ผมสลบไปแล้วนั้น
แม่คุณนึกว่าผมแกล้ง เลยฟาดซ้ำอีกหลายพลั้วะ
ตอนนี้ที่พอทำได้ คือเดินย่อง ๆ แย่ง ๆ กับไม้ค่ำ ยังไม่ได้ถอดเฝือก
ใครถาม ผมก็บอกความจริงไปว่า มอร์ไซด์ตกสะพาน บาดเจ็บสาหัส
ไม่กล้าโกหกว่าเมียทุบ เพราะจะเสื่อมเสียถึงภาพลักษณ์ของเมีย
นี่แหละครับ หล่อโลกสวย ขนาดนี้เมียจะไม่หึงได้ไง
เรื่องคลี่คลายก็ตอนที่ไอ้เพื่อนตัวต้นเหตุรู้เรื่องเคราะห์กรรมของผมนี่แหละครับ
มันรีบโทรมาเคลียร์ บอกว่าแค่นึกอยากอำเล่น ไม่นึกว่าแม่คุณจะเล่นหนักถึงขนาดนี้
ผมเองไม่โทษเพื่อนหรอกครับ
อยากโทษ จขกท. และป้าสาวเหลือน้อยมากกว่า
เคราะห์กรรมสาหัสร้ายแรงครั้งนี้
คุณ 3904515 และป้าสาวเหลือน้อยต้องรับผิดชอบ
หาเมียให้ผมอีกคน เอาไว้ดูแลผมยามป่วยไข้แบบนี้
ไม่งั้น เรื่องถึงลุงของมาลารินแน่
ผมไม่ยอม
หล่ออย่างผมจะให้ใครมาทุบเล่นแล้วไม่มีคนรับผิดชอบไม่ได้ ผมไม่ใช่เสื้อแดงที่เจ็บฟรีสองพันตายฟรีเกือบร้อยนะครับ
ให้เวลาหาเมียให้ผมสิบวัน
ไม่งั้นรอรับคำสั่งเรียกตัวเข้าปรับทัศนคติได้เลย