ตอนขึ้นม.4ใหม่ๆ มีพี่ม.6มาจีบเรา เราก็คุยกับพี่เขา แต่ไม่ได้บอกเพื่อน(มันเขินๆอะ) พอผ่านไปเราก็คบกับพี่เขา ก็เลยมาบอกเพื่อนๆ เพื่อนก็อยากรู้ว่าเราคบกับใคร เลยเอารูปให้พวกมันดู..... ซึ่งเรามารู้ทีหลังว่าพี่คนนี้เคยคบกับP เพื่อนเรา เราก็รีบขอโทษมันเลย Pบอกว่าไม่เป็นไรไม่คิดมาก พอจะขึ้นม.5 เราเลิกกับพี่เขา (มันขอเลิกกับเรานะ แต่มันดันไปดราม่าโพสขอโทษเราในเฟส งงมาก!!) จากนั้นPก็เริ่มไม่คุยกับเรา ผ่านไป2-3วัน เพื่อนทั้งกลุ่มไม่คุยกับเรา!!
เราเคยคุยกับพวกนั้นทั้งกลุ่มนะ ว่าเราไปทำอะไรให้พวกมันโกรธรึป่าว แล้วก็ขอโทษ พวกมันบอกว่าไม่มีอะไรหนิ คิดไปเองป่าว
ผ่านวันนั้นไป พวกมันแบนเราเลย คือทั้ง ด่าลับหลัง(เราได้ยิน) ตั้งกลุ่มไลน์ใหม่ที่ไม่มีเรา บางทีก็โพสรูปด่าเรา(แบบไม่เจาะจงชื่อ ด่าลอยๆอะ) ช่วงนั้นเราเครียดมาก เราร้องไห้ เราพูดน้อยลง เราไม่ได้เล่ารื่องนี้ให้ใคร มันเลยยิ่งทรมานหนักมาก
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ถ้ามีหลายคนร่วมกันแบนคุณ คุณจะเข้าใจเองว่ามันทรมานมาก คุณจะรู้สึกว่าตัวเองคือขยะ และไม่อยากออกจากบ้านไปเจอคนเลย
จนขึ้นม.6 เราทนไม่ได้ เราย้ายกลุ่ม ในกลุ่มใหม่มี5คน พวกมันดีกับเรามาก เราแฮปปี้มากๆที่ย้ายมา เราเริ่มเล่าให้เรื่องในกลุ่มให้เพื่อนใหม่ ให้แม่ ให้พี่ฟังแต่เราไม่ได้เล่าละเอียด เราไม่อยากนึกถึงพวกนั้น แม่บอกให้เราอย่าไปใส่ใจเรื่องเก่า ให้ปล่อยผ่าน เราก็ทำตาม
เอาตรงๆนะ เราว่ามันยากมาก เราหลอนมาก ถ้าอยู่คนเดียวเมื่อไหร่จะนึกเรื่องถึงเรื่องที่พวกนั้นเคยทำกับเรา มันเจ็บมาก พูดได้เลยกลายเป็นแผลเป็นขนาดใหญ่ เราทำใจให้อภัยพวกนั้นไม่ได้เลย เวลาเดินผ่านก็รู้สึกกลัวรู้สึกเกลียดมาดื้อๆ เราอยากอโหสิพวกนั้นนะ แต่คิดว่ามันทำใจลำบากเกินไป ปล่อยวางแล้วให้อภัยไม่ได้จริงๆ
“เคยอยากปล่อยวางเรื่องเก่าๆแล้วก็ทำไม่ได้เพราะเราเจอมาหนักมาก”กันมั้ยคะ
เราเคยคุยกับพวกนั้นทั้งกลุ่มนะ ว่าเราไปทำอะไรให้พวกมันโกรธรึป่าว แล้วก็ขอโทษ พวกมันบอกว่าไม่มีอะไรหนิ คิดไปเองป่าว
ผ่านวันนั้นไป พวกมันแบนเราเลย คือทั้ง ด่าลับหลัง(เราได้ยิน) ตั้งกลุ่มไลน์ใหม่ที่ไม่มีเรา บางทีก็โพสรูปด่าเรา(แบบไม่เจาะจงชื่อ ด่าลอยๆอะ) ช่วงนั้นเราเครียดมาก เราร้องไห้ เราพูดน้อยลง เราไม่ได้เล่ารื่องนี้ให้ใคร มันเลยยิ่งทรมานหนักมาก
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
จนขึ้นม.6 เราทนไม่ได้ เราย้ายกลุ่ม ในกลุ่มใหม่มี5คน พวกมันดีกับเรามาก เราแฮปปี้มากๆที่ย้ายมา เราเริ่มเล่าให้เรื่องในกลุ่มให้เพื่อนใหม่ ให้แม่ ให้พี่ฟังแต่เราไม่ได้เล่าละเอียด เราไม่อยากนึกถึงพวกนั้น แม่บอกให้เราอย่าไปใส่ใจเรื่องเก่า ให้ปล่อยผ่าน เราก็ทำตาม
เอาตรงๆนะ เราว่ามันยากมาก เราหลอนมาก ถ้าอยู่คนเดียวเมื่อไหร่จะนึกเรื่องถึงเรื่องที่พวกนั้นเคยทำกับเรา มันเจ็บมาก พูดได้เลยกลายเป็นแผลเป็นขนาดใหญ่ เราทำใจให้อภัยพวกนั้นไม่ได้เลย เวลาเดินผ่านก็รู้สึกกลัวรู้สึกเกลียดมาดื้อๆ เราอยากอโหสิพวกนั้นนะ แต่คิดว่ามันทำใจลำบากเกินไป ปล่อยวางแล้วให้อภัยไม่ได้จริงๆ