อยากแชร์ประสบการณ์ความรู้สึกของการเที่ยวคนเดียว ไปไหนมาไหนคนเดียว เสพติดการอยู่คนเดียว เข้าสังคมยาก และโสดตลอดชีวิต
เมื่อก่อนก็มีเพื่อนเหมือนคนทั่วไป ชีวิตเริ่มมาเปลี่ยนตอนว่างงานตัดสินใจเรียนเพิ่ม เรียนอย่างเดียวไม่ทำงาน ไม่มีเพื่อน ระหว่างเรียนจะชอบแอบส่องชีวิตเพื่อนๆรุ่นเดียวกันแล้วรู้สึกท้อใจเป็นอย่างมากที่เรายังอยู่ที่เดิมและไม่มีรายได้ ระหว่างเรียนต่อก็จนมากต้องกินใช้อย่างประหยัด ไม่ทำตัวออนไลน์ และเริ่มเฝดตัวเองออกมาจากสังคมจนไร้ตัวตนบนโลกใบนี้ จะมีติดต่อแค่เพื่อนสนิทจริงๆทางแชทแต่ไม่เคยออกไปเจอกัน
ระหว่างนั้นก็รู้สึกเหงามากเพราะอยู่ตัวคนเดียว เลยเริ่มหาอะไรทำแก้เหงาจนค้นพบความสุขของการอยู่คนเดียว(และเสพติดมาจนทุกวันนี้)
ช่วงนั้นนอกจากการเรียนแล้วก็ว่างมาก โหลดเกมมาเล่นจนติดหนึบ เล่นทุกวันทั้งเกมคอมเกมมือถือ แต่เกมมันจะมีช่วงที่เราต้องรอ มันตลอด 24 ชม.ไม่ได้ การเล่นเกมเป็นการฆ่าเวลาที่ดีมากๆ มันทำให้ดึงตัวเองออกจากโลกนี้ ไม่เครียด และรู้สึกตื่นเต้นตลอดเวลา
แต่ช่วงที่รอเกมมันเติมพลัง มันต้องหาอะไรทำ เราค้นพบว่าการดูหนังและซีรี่ย์คือสิ่งที่คลายเครียดและฆ่าเวลาได้ดีมากๆ แล้วถ้าได้กินของอร่อยๆไปด้วยดูหนังไปด้วย ยิ่งมีความสุขเป็นทวีคูณ
บางคนอาจใช้เวลาดูหนังหลายเรื่อง ดูซีรี่ย์หลายเรื่องเป็นสิบๆปี แต่เราใช้เวลาดูเป็นร้อยๆพันๆเรื่องแค่ 2-3 ปี มีความสุขมาก
นอกจากดูหนังเล่นเกมส์ เราใช้เวลาว่างทำงานอดิเรกที่อยากทำแต่ไม่เคยได้ทำมาก่อน เช่น เล่นดนตรี อ่านหนังสือเกี่ยวกับสิ่งที่ชอบ
ทั้งหมดนี้กินเวลา 2-3 ปี เราไม่ได้เข้าเรียนแต่อ่านหนังสือไปสอบอย่างเดียวทำให้มีเวลาว่างมาก
หลังจากเรียนจบ เราได้งานทำ งานที่ทำเป็นงานที่ต้องเจอผู้คนจำนวนมาก เหมือนโรงเรียน เราปรับตัวได้ยากมากเพราะเป็นคนชอบอยู่คนเดียวถึงขั้นเสพติดการอยู่คนเดียวไปแล้ว
ตอนเบรคไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานเราไม่ชอบ เราชอบไปกินคนเดียวแล้วเอามือถือมาเปิดดูหนังหรือรายการสารคดีไปด้วย
เราคุยกับคนทั่วไปไม่รู้สึกสนุกเพราะไม่มีความสนใจในหัวข้อสนทนาที่เขาคุยกัน
งานที่ทำหลังเรียนจบเราได้เงินเดือนราว 30K เริ่มท่องเที่ยวคนเดียวทริปแรกคือไปสิงคโปร์ เราโพสรูปในเฟสบุ้คเหมือนคนไม่เคยไปต่างประเทศ(แต่จริงๆเคยไปมาหลายประเทศแล้วโดยเงินพ่อแม่) สิงคโปร์เป็นการเดินทางเที่ยวคนเดียวทริปแรกหลังได้งานและใช้เงินตัวเองล้วนๆทุกบาททุกสตางค์ เรารู้สึกสนุกมากเพราะเราจะไปที่ไหนก็ได้ นอนเมื่อไหร่ก็ได้ ตื่นเมื่อไหร่ก็ได้
1 ปีผ่านไปเงินเดือนเพิ่มเป็น 2 เท่า เราไปญี่ปุ่นและยุโรปและทะเลทางใต้บ้านเรา ทุกๆทริป เราไปคนเดียว เที่ยวคนเดียว กินคนเดียว
ทุกครั้งจะมีคนถามว่าทำไมเที่ยวคนเดียว แล้วจะสนุกเหรอ
เราก็ไม่รู้ว่าการไปเที่ยวคนเดียวมันสนุกกว่าการไปหลายคนหรือเปล่า ไปหลายคนอาจจะสนุกกว่าก็ได้
แต่สำหรับเรา เราชอบไปคนเดียว เพราะเราสามารถเลือกวันเดินทางได้โดยไม่ต้องถามใครว่าเธอลางานวันนี้ได้มั้ย เราเลือกที่พักตามใจโดยไม่ต้องขอความเห็นใคร ระหว่างทริปเราเหนื่อยเราก็พัก ง่วงเมื่อไหร่เราก็นอน อยากตื่นเมื่อไหร่ก็ตื่น หิวเมื่อไหร่ก็กิน มันรู้สึกมีความสุขและมีอิสระมาก ไม่ต้องรอขอความคิดเห็นจากใคร ไม่ต้องรีบตื่นเช้า เรามีพละกำลังในการเที่ยวเต็มที่และผ่อนคลายจริงๆเพราะนอนเต็มอิ่ม
ขอโทษที่ไม่มีรูปประกอบ แค่อยากเล่าว่าการไปเที่ยวคนเดียวสนุกมาก เสพติดการอยู่คนเดียวจนจะขึ้นคานละ --'
อยากรู้มีใครเป็นแบบนี้บ้าง
เที่ยวคนเดียว กินข้าวคนเดียว มีใครเสพติดการอยู่คนเดียวบ้าง
เมื่อก่อนก็มีเพื่อนเหมือนคนทั่วไป ชีวิตเริ่มมาเปลี่ยนตอนว่างงานตัดสินใจเรียนเพิ่ม เรียนอย่างเดียวไม่ทำงาน ไม่มีเพื่อน ระหว่างเรียนจะชอบแอบส่องชีวิตเพื่อนๆรุ่นเดียวกันแล้วรู้สึกท้อใจเป็นอย่างมากที่เรายังอยู่ที่เดิมและไม่มีรายได้ ระหว่างเรียนต่อก็จนมากต้องกินใช้อย่างประหยัด ไม่ทำตัวออนไลน์ และเริ่มเฝดตัวเองออกมาจากสังคมจนไร้ตัวตนบนโลกใบนี้ จะมีติดต่อแค่เพื่อนสนิทจริงๆทางแชทแต่ไม่เคยออกไปเจอกัน
ระหว่างนั้นก็รู้สึกเหงามากเพราะอยู่ตัวคนเดียว เลยเริ่มหาอะไรทำแก้เหงาจนค้นพบความสุขของการอยู่คนเดียว(และเสพติดมาจนทุกวันนี้)
ช่วงนั้นนอกจากการเรียนแล้วก็ว่างมาก โหลดเกมมาเล่นจนติดหนึบ เล่นทุกวันทั้งเกมคอมเกมมือถือ แต่เกมมันจะมีช่วงที่เราต้องรอ มันตลอด 24 ชม.ไม่ได้ การเล่นเกมเป็นการฆ่าเวลาที่ดีมากๆ มันทำให้ดึงตัวเองออกจากโลกนี้ ไม่เครียด และรู้สึกตื่นเต้นตลอดเวลา
แต่ช่วงที่รอเกมมันเติมพลัง มันต้องหาอะไรทำ เราค้นพบว่าการดูหนังและซีรี่ย์คือสิ่งที่คลายเครียดและฆ่าเวลาได้ดีมากๆ แล้วถ้าได้กินของอร่อยๆไปด้วยดูหนังไปด้วย ยิ่งมีความสุขเป็นทวีคูณ
บางคนอาจใช้เวลาดูหนังหลายเรื่อง ดูซีรี่ย์หลายเรื่องเป็นสิบๆปี แต่เราใช้เวลาดูเป็นร้อยๆพันๆเรื่องแค่ 2-3 ปี มีความสุขมาก
นอกจากดูหนังเล่นเกมส์ เราใช้เวลาว่างทำงานอดิเรกที่อยากทำแต่ไม่เคยได้ทำมาก่อน เช่น เล่นดนตรี อ่านหนังสือเกี่ยวกับสิ่งที่ชอบ
ทั้งหมดนี้กินเวลา 2-3 ปี เราไม่ได้เข้าเรียนแต่อ่านหนังสือไปสอบอย่างเดียวทำให้มีเวลาว่างมาก
หลังจากเรียนจบ เราได้งานทำ งานที่ทำเป็นงานที่ต้องเจอผู้คนจำนวนมาก เหมือนโรงเรียน เราปรับตัวได้ยากมากเพราะเป็นคนชอบอยู่คนเดียวถึงขั้นเสพติดการอยู่คนเดียวไปแล้ว
ตอนเบรคไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานเราไม่ชอบ เราชอบไปกินคนเดียวแล้วเอามือถือมาเปิดดูหนังหรือรายการสารคดีไปด้วย
เราคุยกับคนทั่วไปไม่รู้สึกสนุกเพราะไม่มีความสนใจในหัวข้อสนทนาที่เขาคุยกัน
งานที่ทำหลังเรียนจบเราได้เงินเดือนราว 30K เริ่มท่องเที่ยวคนเดียวทริปแรกคือไปสิงคโปร์ เราโพสรูปในเฟสบุ้คเหมือนคนไม่เคยไปต่างประเทศ(แต่จริงๆเคยไปมาหลายประเทศแล้วโดยเงินพ่อแม่) สิงคโปร์เป็นการเดินทางเที่ยวคนเดียวทริปแรกหลังได้งานและใช้เงินตัวเองล้วนๆทุกบาททุกสตางค์ เรารู้สึกสนุกมากเพราะเราจะไปที่ไหนก็ได้ นอนเมื่อไหร่ก็ได้ ตื่นเมื่อไหร่ก็ได้
1 ปีผ่านไปเงินเดือนเพิ่มเป็น 2 เท่า เราไปญี่ปุ่นและยุโรปและทะเลทางใต้บ้านเรา ทุกๆทริป เราไปคนเดียว เที่ยวคนเดียว กินคนเดียว
ทุกครั้งจะมีคนถามว่าทำไมเที่ยวคนเดียว แล้วจะสนุกเหรอ
เราก็ไม่รู้ว่าการไปเที่ยวคนเดียวมันสนุกกว่าการไปหลายคนหรือเปล่า ไปหลายคนอาจจะสนุกกว่าก็ได้
แต่สำหรับเรา เราชอบไปคนเดียว เพราะเราสามารถเลือกวันเดินทางได้โดยไม่ต้องถามใครว่าเธอลางานวันนี้ได้มั้ย เราเลือกที่พักตามใจโดยไม่ต้องขอความเห็นใคร ระหว่างทริปเราเหนื่อยเราก็พัก ง่วงเมื่อไหร่เราก็นอน อยากตื่นเมื่อไหร่ก็ตื่น หิวเมื่อไหร่ก็กิน มันรู้สึกมีความสุขและมีอิสระมาก ไม่ต้องรอขอความคิดเห็นจากใคร ไม่ต้องรีบตื่นเช้า เรามีพละกำลังในการเที่ยวเต็มที่และผ่อนคลายจริงๆเพราะนอนเต็มอิ่ม
ขอโทษที่ไม่มีรูปประกอบ แค่อยากเล่าว่าการไปเที่ยวคนเดียวสนุกมาก เสพติดการอยู่คนเดียวจนจะขึ้นคานละ --'
อยากรู้มีใครเป็นแบบนี้บ้าง