รักจนฝั่งใจ

เราเป็นคนที่ไม่ได้รู้สึกกับใครง่ายๆ ไม่มีแฟนหรือชอบใครมา 5 ปี จนมาพบกับรุ่นน้องคนนึงที่เข้ามาคุยกับเรา
คุยกันทุกวันเรื่อยๆจนเราชอบเขา คุยกันเหมือนแฟน เราบอกเขาไปทุกอย่างว่าเรารู้สึกยังไงแต่เขาไม่เคยบอกเราเลย
เราซื่อสัตย์กับน้องคนนี้และให้เกียรติ ทั้งความคิดและการกระทำ ทั้งที่ยังไม่ได้เป็นแฟน
จนวันนึงน้องคนนี้ไปมีแฟนทั้งที่ช่วงนั้นคุยกับเราอยู่ เราเสียใจและผิดหวังมากๆ เพราะไม่ได้เผื่อใจเอาไว้
เราเลิกติดต่อกับเขาทุกอย่าง ตอนี้ก็ผ่านมาแล้ว 1 ปี ไม่เคยลืมน้องคนนี้ได้เลยทั้งที่เขาทำกับเราแบบนี้
ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมาก็จะมีภาพน้องเขาในหัว บางครั้งนึกถึงเรื่องเก่าๆคนเดียวแล้วก็เสียใจร้องไห้ออกมาบางครั้ง
เรานี่เป็นผู้ชายที่อ่อนแอจังเลยเนอะ ไม่รู้เหมือนกันอีกนานแค่ไหนถึงจะลืมได้
ที่เราตั้งกระทู้นี้ก็เพราะอยากระบายสิ่งที่เก็บเอาไว้บ้าง เผื่อจะได้รู้สึกดีขึ้นมาสักนิดนึง