เพื่อไม่สนใจ ไร้เหตุผล ชอบยืมของ

ตามหัวข้อเลยค่ะ เรามีเพื่อนอยู่แค่2คน ตอนแรกเราอยู่เป็นกลุ่มใหญ่ๆเกือบ10คน อยู่ดีๆเขาก็เริ่มตีตัวออกห่างเราไม่สนใจเราเราเลยคุยกันตรงๆ เขาก้หาข้อมาอ้างว่าเราไม่ดีอย่างนู้นอย่างนี้ ทั้งๆที่เรื่องที่เขาว่าเราเขาก็ทำซะเอง เราเลยออกมาไม่อยากยุ่งด้วย อยู่คนเดียวประมาณเกือบเทอม เหงามาก อยู่ไม่ได้ เราเลยไปหาเพื่อนอีกกลุ่มนึงที่เคยทำงานด้วยกัน ขอไปด้วย ไปกินข้าว ประมาณนี้ ตอนแรกๆเขาก็ดีกับเราอยู่นะ ก็มีชวนเราคุย ไม่ทิ้งเราไว้ข้างหลังคนเดียว ไม่คุยกัน2คน ไม่แขวะเรา ไม่ว่าเรา แต่พอหลังๆมาเริ่มแล้วค่ะ เราเริ่มเดินข้างหลังคนเดียว ตอนเข้าแถวเช้าเขาก็คุยกัน2คน ตอนเรียนเขาก็คุยกัน2คน เรารู้สึกไม่มีตัวตนเลยค่ะ เราเริ่มพูดอะไรไม่ได้แล้ว เขาชอบยืมของ เราก็ไม่ค่อยอยากให้ยืม เพราะของเพื่อนก็มี แต่เขาไม่ใช้ยืมเราตลอด อย่างเช่นปากกาสี เขาขอยืมบ่อยมาก เขารู้ว่าเขาไม่มีเขาก็ไม่ซื้อ พอเราถามว่าจะฝากซื้อมั้ยเขาก็บอกว่าไม่ พอเราเริ่มปฏิเสธเขาก็ไม่พอใช้ ไม่คุยด้วย เริ่มพูดจาไม่ดีใส่เรื่อยๆ เราต้องทนอยู่กับเขาอีก1ปีกว่าๆ ถ้าเราอยู่คนเดียวได้ก็ดีสินะ ลืมเล่าว่าจะมีเพื่อนคนนึงเราทำอะไรหน่อยก็ไม่ถูกใจเขา เขาจะเงียบใส่ไม่คุยด้วย เราต้องเป็นฝ่ายขอโทษเขาตลอด เขาไม่เคยขอโทษเราก่อนบ้างเลย ถ้าเราไม่พูดไม่บอก อย่างเช่นเขาชนเรางี้ เราก็เจ็บเป็นถูกมั้ยคะ ปกติแค่ชนก็ควรขอโทษแล้วไม่ใช่ต้องให้บอกก่อนว่าเจ็บ เรื่องนี้เราไม่ค่อยสนมากเท่าไรหรอกนะเรื่องที่เราแคร์ที่สุดคือเขาไม่สนใจเราเลย คุยกันสองคนทิ้งเราไว้ข้างหลัง เราไม่มีเพื่อนมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว เราก็ไม่ได้ทำอะไรให้ใคร หรือเราต้องทำบุญให้เจ้ากรรมนายเวรเยอะๆคะ พวกเพื่อน ๆถึงจะไม่มาจองเวรเราอีก [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ในห้องเราจะมี4กลุ่มใหญ่ๆนะ จะมีอยู่กลุ่มนึงที่ชอบว่าเราตลอด แขวะเรา เราไปทำอะไรให้ ไม่อยากอยู่ในสังคมแบบนี้เลย ถึงโรงเรียนเก่าจะไม่มีเพื่อนสนิท แต่ก็ยังมีเพื่อนนะ