อยากระบายครับ ยาวนิดนะครับ ใครมีเรื่อง มีความเห็นอะไรมาเล่าให้กันฟังได้นะครับ
เรื่องของผมก็เกือบ 10ปีมาแล้ว แต่ก็ยังมาเป็นๆหายๆ เป็นช่วงๆ (ไม่ใช่เรื่องแต่งนะครับ)
เริ่มมาจากสมัยมหาลัย ได้ไปรู้จักน้องคนนึงจากกิจกรรมมหาลัย ซึ่งน้องคนนี้ถือว่าเป็นคนดังคนนึงของมหาลัยและมีแฟนอยู่แล้ว
ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรเลย และด้วยความที่ผมเองไม่มีแฟนบวกเหงา เลิกเรียนก็เดินไปสยาม เล่นเกม ตกเย็นกินเบียร์ไปวันๆ
พอตั้งแต่ได้รู้จักน้องคนนี้ น้องก็เข้ามาคุยเรื่อยๆ ก็เริ่มมีไปอ่านหนังสือกันบ้าง ไปกินข้าวกันบ้าง ไปเป็นกลุ่มบ้าง ไปกัน 2 คนบ้าง
แต่ทุกครั้งที่ไปไม่ได้คิดอะไรกันเลยเพราะรู้อยู่แล้วว่าน้องมีแฟน แฟนเค้าก็รู้จักผมในฐานะรุ่นพี่คนนึงแต่ไม่ได้สนิทกัน
พอสนิทกันมากขึ้น ก็เริ่มจะมีอารมณ์แปลกๆ เช่นตอนเที่ยงน้องกินข้าวกับแฟนเสร็จแล้วตอนบ่ายมาดูหนังกับผม บอกแฟนไม่อยากดู
เราเป็นเหมือนเพื่อนสนิทกัน เล่าอะไรให้ฟังกันเกือบหมด ไลน์คุยกันเกือบทุกวัน บางคืนเบื่อๆ น้องก็มานั่งกินเบียร์กับผม
เป็นอย่างนี้ไปประมาณปีกว่าๆ น้องเค้าก็เลิกกับแฟนและผมก็เรียนจบ ตอนนั้นก็ยังไม่ได้คิดอะไร รู้แต่ว่าน้องมีคนมาจีบเยอะ เยอะจนเล่าให้ผมฟังไม่หมด
พอเรียนจบ ผมเองได้งานในบริษัทฝรั่งในตัวเมือง ใกล้ๆกับมหาลัยอยู่ดี แต่ด้วยความที่ยุ่งมากขึ้นทำให้เจอกันน้อยลง
ความสัมพันธ์ ณ ตอนนั้น ก็ยังเหมือนเดิม แต่สนิทมากขึ้นผมรู้จักเพื่อนสนิทน้องทุกคน รู้จักพ่อแม่น้องเค้า และได้รับความไว้ใจมาก
ทำให้เวลาน้องจะออกไปเที่ยวกลางคืน หรือไปออกเดทกับผู้ชาย จะบอกที่บ้านตลอดว่าไปกับผม ไม่งั้นพ่อแม่จะให้กลับไว
ช่วงนั้นงานผมเยอะ น้องก็จะมาหาที่ออฟฟิสอยู่เรื่อยๆ ถ้าว่างๆเมื่อไหร่ก็ออกไปไหนกันเหมือนเดิม
ตลอดเวลาน้องก็จะแซวตลอดว่า พี่ไม่ยอมมีแฟนสักที ถ้าจะจีบใครต้องพามาให้หนูดูก่อนว่าผ่านป่าว ผมก็ได้แต่ยิ้มแหยๆไป
ช่วงนั้นผมเริ่มรู้สึกดีกับน้อง รู้สึกว่าคงไม่มีใครจะเข้าใจและยอมรับนิสัยผมได้เท่าน้อง ถึงเจอก็ต้องคุยกันอีกนาน
แต่ติดอยู่ที่ว่าน้องยังมีคนมาจีบเรื่อยๆ วันไหนผมไม่ว่างก็มีคนพร้อมจะออกไปแทนผมอยู่แล้ว ทำให้สุดท้ายแล้วกลับมามองตัวเอง
ว่าเราก็คงเป็นแค่รุ่นพี่ที่สนิทด้วยเฉยๆ ก็เลยรักษาระยะห่างเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้น เราก็เหมือนจะพัฒนาไปเรื่อยๆ
น้องเริ่มชวนผมไปกินข้าวกับที่บ้าน เวลาเพื่อนไปต่างจังหวัดก็จะเอาผมไปด้วยถ้าผมว่าง ถ้าผมไม่ว่างน้องก็จะไม่ไป
แต่อย่างไรก็ตามตลอดเวลาก็จะมีแวปๆไปกินข้าว ไปนู้นไปนี่กับคนที่มาจีบเรื่อยๆ และก็มาเล่าให้ผมฟังตลอดว่าไม่เวิร์คเลยสักคน
พอครบที่รู้จักกันมา 3ปี น้องก็เรียนจบและเริ่มทำงาน เพื่อนน้องช่วงหลังๆก็จะชอบแซวผมว่า น้องว่างเมื่อไหร่ก็มาหาแต่ผม เพื่อนคนอื่นเนี่ยไม่ยอมเจอกันเลย ผมเริ่มมั่นใจกับน้องพาไปเจอที่บ้านผม และพยายามพาน้องไปเจอเพื่อนผมมากขึ้น
ผ่านมาสักพักก็เจอจุดเปลี่ยน เราไปเที่ยวเขาใหญ่ด้วยกันกับเพื่อนน้อง รอบนี้ผม happy มากจนคิดว่า คงถึงเวลาแล้วที่จะคบกันแล้ว
แต่พอเที่ยวเสร็จถึงกรุงเทพ น้องรีบออกไปเจอผู้ชายอีกคน ผมรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าเข้าแรงๆ รู้สึกเหมือนคิดไปเองคนเดียวตลอดเวลาที่ผ่านมา
หลังจากวันนั้น โชคดีที่งานยุ่งมากเลยไม่คิดฟุ้งซ่าน และระหว่างนั้นได้ไปมีโอกาสรู้จักผู้หญิงคนนึงซึ่งก็คือคู่หมั่นของผมตอนนี้
เป็นครั้งแรกในรอบ 4ปีที่ผมหายจากน้อง น้องไลน์มาผมก็ตอบน้อยลง โทรมาก็ไม่ค่อยรับ นัดมาผมก็ไม่ว่างไปเจอ เรียกได้ว่าจากที่เจอกันอาทิตย์ละ 2-3 ครั้ง เป็นเดือนละ 2-3ครั้ง ผมเองก็เกรงใจผู้หญิงอีกคนที่ผมคุยด้วย ซึ่งผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่ดีมากและตังใจคุยกับผมแค่คนเดียว ทำให้ไม่อยากที่จะไปเจอน้อง ช่วงนั้นผมตีตัวออกห่าง ด้วยงานที่ยุ่งด้วย (ซึ่งยุ่งจริงๆ) ทำให้น้องไม่สงสัยและไม่ว่าอะไรผมเลย และน้องเองก็เริ่มทำงานกำลังปรับตัว
ก่อนที่เราจะห่างกันไปจริงๆ ช่วงนั้นวันเกิดน้อง รับปริญญา งานเลี้ยงอะไรก็ตามแต่ที่น้องชวน ผมไม่ได้ไปอะไรทั้งนั้น บอกแค่ว่าเราว่างไม่ตรงกัน
ช่วงนั้นน้องน่าจะรู้แล้วว่าผมคงมีคนคุยด้วย ซึ่งตลอดเวลา 4ปีที่ผ่านมาผมไม่มีเลย ทำให้ช่วงนั้นน้องทำตัวดีกับผมมาก
เลิกคุยกันคนอื่นทั้งหมด บอกว่าไม่อยากทำความรู้จักคนอื่นให้เสียเวลาแล้ว บอกว่าเค้าสบายใจที่สุดเวลาอยู่กับผม เริ่มมีบอกว่าคิดถึงผม ถ้าผมว่างวันไหน น้องติดอะไรก็จะเคลียมาเจอผม แต่ถึงตอนนั้น ผมก็ไม่ค่อยเชื่ออะไรแล้วและกลัวด้วยว่าจะกลับไปอยู่ในสถานะเดิม ผมเลยบอกน้องไปว่าตอนนี้ผมมีคนคุยแล้ว กลับไปสนิทกันเหมือนก่อนไม่ได้แล้ว ก่อนที่จะคบกัน ผมก็พาไปเจอน้องตามที่เคยบอกไว้
หลังจากที่ผมมีแฟน อีกประมาณเกือบๆปีน้องก็มีแฟนเหมือนกันและก็คบยาวจนถึงวันนี้
ตลอดช่วงเวลาหลังจากวันที่รู้จักกันก็เกือบ 10ปีแล้ว ผมเองก็จะเจอน้องบ้างเรื่อยๆ ถ้าวันไหนว่างๆก็ยังเจอกันอยู่ เดือนสองเดือนครั้ง
ทุกครั้งที่เจอ พูดถึงเรื่องเก่าๆก็จะยิ้มได้ตลอด บางทีก็จะปรึกษาเรื่องแฟนน้องซึ่งคล้ายผมมาก ซื้ออะไรให้แฟนกลัวไม่ถูกใจก็จะมาถามผม
เวลาไปเจออะไรดีๆก็จะมาเล่าให้กันฟัง ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาปรึกษาได้ ประมาณว่าอยากให้น้องมีความสุขเฉยๆ แต่ไม่ต้องกับเราก็ได้
ปีหน้าทั้งผมและน้องก็จะแต่งงานแล้ว เราก็ยังขำๆกันเลยบอกแปปเดียวเองเนอะ 10 ปีแล้ว น้องยังบอกตลกดีเนอะ แหวนแต่งงานเราก็ยังไปเลือกด้วยกันเลย จะได้ใช้ซะแล้ว(บังเอิญไปเจอร้านเดียวกัน เชื่อมั้ย ผมไปแอบเลือกให้แฟน น้องก็แอบไปเลือกให้แฟน) แม้ทุกวันนี้ก็ไม่ได้คิดถึงอะไรกันแล้ว แต่เวลาเจอกันก็ยังรู้สึกดี เก็บเป็นความทรงจำดีๆไป
ไม่ทราบว่า มีใครบ้างมั้ยครับเป็นเหมือนผม
ใครเคยมีคนที่รักกัน แต่ไม่ได้คบกันแล้วรู้สึก ค้างคานานหลายๆปีรึเปล่าครับ
เรื่องของผมก็เกือบ 10ปีมาแล้ว แต่ก็ยังมาเป็นๆหายๆ เป็นช่วงๆ (ไม่ใช่เรื่องแต่งนะครับ)
เริ่มมาจากสมัยมหาลัย ได้ไปรู้จักน้องคนนึงจากกิจกรรมมหาลัย ซึ่งน้องคนนี้ถือว่าเป็นคนดังคนนึงของมหาลัยและมีแฟนอยู่แล้ว
ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรเลย และด้วยความที่ผมเองไม่มีแฟนบวกเหงา เลิกเรียนก็เดินไปสยาม เล่นเกม ตกเย็นกินเบียร์ไปวันๆ
พอตั้งแต่ได้รู้จักน้องคนนี้ น้องก็เข้ามาคุยเรื่อยๆ ก็เริ่มมีไปอ่านหนังสือกันบ้าง ไปกินข้าวกันบ้าง ไปเป็นกลุ่มบ้าง ไปกัน 2 คนบ้าง
แต่ทุกครั้งที่ไปไม่ได้คิดอะไรกันเลยเพราะรู้อยู่แล้วว่าน้องมีแฟน แฟนเค้าก็รู้จักผมในฐานะรุ่นพี่คนนึงแต่ไม่ได้สนิทกัน
พอสนิทกันมากขึ้น ก็เริ่มจะมีอารมณ์แปลกๆ เช่นตอนเที่ยงน้องกินข้าวกับแฟนเสร็จแล้วตอนบ่ายมาดูหนังกับผม บอกแฟนไม่อยากดู
เราเป็นเหมือนเพื่อนสนิทกัน เล่าอะไรให้ฟังกันเกือบหมด ไลน์คุยกันเกือบทุกวัน บางคืนเบื่อๆ น้องก็มานั่งกินเบียร์กับผม
เป็นอย่างนี้ไปประมาณปีกว่าๆ น้องเค้าก็เลิกกับแฟนและผมก็เรียนจบ ตอนนั้นก็ยังไม่ได้คิดอะไร รู้แต่ว่าน้องมีคนมาจีบเยอะ เยอะจนเล่าให้ผมฟังไม่หมด
พอเรียนจบ ผมเองได้งานในบริษัทฝรั่งในตัวเมือง ใกล้ๆกับมหาลัยอยู่ดี แต่ด้วยความที่ยุ่งมากขึ้นทำให้เจอกันน้อยลง
ความสัมพันธ์ ณ ตอนนั้น ก็ยังเหมือนเดิม แต่สนิทมากขึ้นผมรู้จักเพื่อนสนิทน้องทุกคน รู้จักพ่อแม่น้องเค้า และได้รับความไว้ใจมาก
ทำให้เวลาน้องจะออกไปเที่ยวกลางคืน หรือไปออกเดทกับผู้ชาย จะบอกที่บ้านตลอดว่าไปกับผม ไม่งั้นพ่อแม่จะให้กลับไว
ช่วงนั้นงานผมเยอะ น้องก็จะมาหาที่ออฟฟิสอยู่เรื่อยๆ ถ้าว่างๆเมื่อไหร่ก็ออกไปไหนกันเหมือนเดิม
ตลอดเวลาน้องก็จะแซวตลอดว่า พี่ไม่ยอมมีแฟนสักที ถ้าจะจีบใครต้องพามาให้หนูดูก่อนว่าผ่านป่าว ผมก็ได้แต่ยิ้มแหยๆไป
ช่วงนั้นผมเริ่มรู้สึกดีกับน้อง รู้สึกว่าคงไม่มีใครจะเข้าใจและยอมรับนิสัยผมได้เท่าน้อง ถึงเจอก็ต้องคุยกันอีกนาน
แต่ติดอยู่ที่ว่าน้องยังมีคนมาจีบเรื่อยๆ วันไหนผมไม่ว่างก็มีคนพร้อมจะออกไปแทนผมอยู่แล้ว ทำให้สุดท้ายแล้วกลับมามองตัวเอง
ว่าเราก็คงเป็นแค่รุ่นพี่ที่สนิทด้วยเฉยๆ ก็เลยรักษาระยะห่างเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้น เราก็เหมือนจะพัฒนาไปเรื่อยๆ
น้องเริ่มชวนผมไปกินข้าวกับที่บ้าน เวลาเพื่อนไปต่างจังหวัดก็จะเอาผมไปด้วยถ้าผมว่าง ถ้าผมไม่ว่างน้องก็จะไม่ไป
แต่อย่างไรก็ตามตลอดเวลาก็จะมีแวปๆไปกินข้าว ไปนู้นไปนี่กับคนที่มาจีบเรื่อยๆ และก็มาเล่าให้ผมฟังตลอดว่าไม่เวิร์คเลยสักคน
พอครบที่รู้จักกันมา 3ปี น้องก็เรียนจบและเริ่มทำงาน เพื่อนน้องช่วงหลังๆก็จะชอบแซวผมว่า น้องว่างเมื่อไหร่ก็มาหาแต่ผม เพื่อนคนอื่นเนี่ยไม่ยอมเจอกันเลย ผมเริ่มมั่นใจกับน้องพาไปเจอที่บ้านผม และพยายามพาน้องไปเจอเพื่อนผมมากขึ้น
ผ่านมาสักพักก็เจอจุดเปลี่ยน เราไปเที่ยวเขาใหญ่ด้วยกันกับเพื่อนน้อง รอบนี้ผม happy มากจนคิดว่า คงถึงเวลาแล้วที่จะคบกันแล้ว
แต่พอเที่ยวเสร็จถึงกรุงเทพ น้องรีบออกไปเจอผู้ชายอีกคน ผมรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าเข้าแรงๆ รู้สึกเหมือนคิดไปเองคนเดียวตลอดเวลาที่ผ่านมา
หลังจากวันนั้น โชคดีที่งานยุ่งมากเลยไม่คิดฟุ้งซ่าน และระหว่างนั้นได้ไปมีโอกาสรู้จักผู้หญิงคนนึงซึ่งก็คือคู่หมั่นของผมตอนนี้
เป็นครั้งแรกในรอบ 4ปีที่ผมหายจากน้อง น้องไลน์มาผมก็ตอบน้อยลง โทรมาก็ไม่ค่อยรับ นัดมาผมก็ไม่ว่างไปเจอ เรียกได้ว่าจากที่เจอกันอาทิตย์ละ 2-3 ครั้ง เป็นเดือนละ 2-3ครั้ง ผมเองก็เกรงใจผู้หญิงอีกคนที่ผมคุยด้วย ซึ่งผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่ดีมากและตังใจคุยกับผมแค่คนเดียว ทำให้ไม่อยากที่จะไปเจอน้อง ช่วงนั้นผมตีตัวออกห่าง ด้วยงานที่ยุ่งด้วย (ซึ่งยุ่งจริงๆ) ทำให้น้องไม่สงสัยและไม่ว่าอะไรผมเลย และน้องเองก็เริ่มทำงานกำลังปรับตัว
ก่อนที่เราจะห่างกันไปจริงๆ ช่วงนั้นวันเกิดน้อง รับปริญญา งานเลี้ยงอะไรก็ตามแต่ที่น้องชวน ผมไม่ได้ไปอะไรทั้งนั้น บอกแค่ว่าเราว่างไม่ตรงกัน
ช่วงนั้นน้องน่าจะรู้แล้วว่าผมคงมีคนคุยด้วย ซึ่งตลอดเวลา 4ปีที่ผ่านมาผมไม่มีเลย ทำให้ช่วงนั้นน้องทำตัวดีกับผมมาก
เลิกคุยกันคนอื่นทั้งหมด บอกว่าไม่อยากทำความรู้จักคนอื่นให้เสียเวลาแล้ว บอกว่าเค้าสบายใจที่สุดเวลาอยู่กับผม เริ่มมีบอกว่าคิดถึงผม ถ้าผมว่างวันไหน น้องติดอะไรก็จะเคลียมาเจอผม แต่ถึงตอนนั้น ผมก็ไม่ค่อยเชื่ออะไรแล้วและกลัวด้วยว่าจะกลับไปอยู่ในสถานะเดิม ผมเลยบอกน้องไปว่าตอนนี้ผมมีคนคุยแล้ว กลับไปสนิทกันเหมือนก่อนไม่ได้แล้ว ก่อนที่จะคบกัน ผมก็พาไปเจอน้องตามที่เคยบอกไว้
หลังจากที่ผมมีแฟน อีกประมาณเกือบๆปีน้องก็มีแฟนเหมือนกันและก็คบยาวจนถึงวันนี้
ตลอดช่วงเวลาหลังจากวันที่รู้จักกันก็เกือบ 10ปีแล้ว ผมเองก็จะเจอน้องบ้างเรื่อยๆ ถ้าวันไหนว่างๆก็ยังเจอกันอยู่ เดือนสองเดือนครั้ง
ทุกครั้งที่เจอ พูดถึงเรื่องเก่าๆก็จะยิ้มได้ตลอด บางทีก็จะปรึกษาเรื่องแฟนน้องซึ่งคล้ายผมมาก ซื้ออะไรให้แฟนกลัวไม่ถูกใจก็จะมาถามผม
เวลาไปเจออะไรดีๆก็จะมาเล่าให้กันฟัง ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาปรึกษาได้ ประมาณว่าอยากให้น้องมีความสุขเฉยๆ แต่ไม่ต้องกับเราก็ได้
ปีหน้าทั้งผมและน้องก็จะแต่งงานแล้ว เราก็ยังขำๆกันเลยบอกแปปเดียวเองเนอะ 10 ปีแล้ว น้องยังบอกตลกดีเนอะ แหวนแต่งงานเราก็ยังไปเลือกด้วยกันเลย จะได้ใช้ซะแล้ว(บังเอิญไปเจอร้านเดียวกัน เชื่อมั้ย ผมไปแอบเลือกให้แฟน น้องก็แอบไปเลือกให้แฟน) แม้ทุกวันนี้ก็ไม่ได้คิดถึงอะไรกันแล้ว แต่เวลาเจอกันก็ยังรู้สึกดี เก็บเป็นความทรงจำดีๆไป
ไม่ทราบว่า มีใครบ้างมั้ยครับเป็นเหมือนผม