ไม่บ่อยครับที่ผมจะเข้ามาตั้งคำถามในพันทิป แต่เพราะนี่คือทุกข์อีกอย่างที่ผมเจอ หาเหตุผลมาเรียกร้องทีไร เป็นต้องเงียบเพราะเหตุผลแฟนเรามันสมเหตุสมผล สุดท้ายก็ทนทรมานคนเดียว ระบายกะคนไกล้ตัวที่ไร เขาก็บอกใจเย็น แล้วสุดท้ายทุกคนก็บอกให้ทนต่อไป...
ผมเป็นเกย์ ผมคบกะแฟนมาจะเข้าปีที่2 เรากันเจอที่ญี่ปุ่นช่วงฝึกงาน ผมเป็นเด็กฝึกงานรุ่นพี่ เค้าก็เช่นกันแต่มารุ่นถัดจากผม เรามีโอกาสได้เจอกัน เพราะความไกล้ชิด ไม่นานก็ตกลงปลงใจคบเป็นแฟน
ชีวิตรัก4เดือนแรกเป็นอะไรที่ดีมาก อย่างว่าช่วงโปรโมชั่น อีกทั้งผมกะแฟนฐานะทางบ้านเราปานกลาง ต้องมาใช้ชีวืตที่เมืองนอก เจอความลำบาก ยิ่งช่วงที่ต้อง4เดือนสุดท้าย ผมจะไม่ได้เบี้ยเลี้ยงจากบริษัท ยังนึกไม่ออกสภาพผมจะกรอบขนาดไหน ถ้าไม่มีเค้า ผมกะแฟนก็อายุไม่ไช่น้อยๆแล้วๆ ต่างเจออะไรๆมากมายพอๆกัน เขาดีกับผมมากๆจนเกิดความรู้สึกว่าคนๆนี้แหละ คู่ชีวิต ทำไมดีกับเราจังเข้าใจทุกอย่าง เหมือนคบกับมาสิบสิบปี
หลังจากนั้นไม่นาน เรื่องน่าเศร้าก็มาถึง วีซาฝีกงานผมครบกำหนด ผมต้องกลับต้นสังกัดที่ไทย ตอนนั้นทำใจยากมากๆคับ เป็นครั้งแรกที่เราห่างกันนาน 7 เดือน เพราะแฟนผมเป็นรุ่นที่มาหลังผม เค้าเคยเสนอว่าจะกลับพร้อมผม แต่ผมคงทำแบบนั้นไม่ได้ กว่าจะมาถึงจุดนี้ยากมาก ผมรู้ดีไม่ใช่ง่ายๆ ผมไม่ทำลายอนาคตเค้า เพราะเรื่องแค่นี้หรอก ฉนั้นผมก็ต้องทำใจ ยอมรับและจัดการกับตัวเอง ให้อยู่ได้ไม่คิดมากใน 7เดือน
ก่อนผมกลับแฟนผมเค้าให้สัญญา เมื่อไหร่ที่เขากลับมาไทย ที่แรกที่เขาจะมาต่อจากบ้านเค้า คือย้ายมาอยู่ด้วยกันกับผม
ระหว่างนั้น แรกๆเราคุยกันทุกวัน สักพักก็ห่าง แต่พอเข้าใจได้ ก่อนจะฝึกจบงานเยาะ มีสอบถ้าไม่ได้90% ที่ทำมาทั้งหมดคือไม่มีประโยชน์ เรื่องรักๆใคร่ๆตอนนั้นไม่มีเวลาคิดถึงใคร หลายคู่เลิกกันช่วงนี้ก็มีให้เห็นทุกปี เรื่องเจ้าชู้ผมไม่ห่วง เพราะเด็กฝึกงานกลุ่มชาวไทย เรารู้จักกันแทบทั้งหมด รุ่นต่อรุ่นเราอยู่แบบพี่แบบน้อง รุ่นพี่ดูแลรุ่นน้อง เป็นธรรมเนียมที่เข้มแข็งตลอดมา ถ้าใครมีกิ๊ก มีเด็ก หรือแม้กระทั่ง ใครซื้อรองเท้าใหม่ เราก็รู้เรื่องแทบทุกคน พวกเราอยู่ในบ้านหลังใหญ่เดียวกัน เรื่องส่วนตัวมันไม่ค่อยจะปิดได้สักเท่าไหร่ครับ ถ้าเค้าจะมีแฟนใหม่ หรือแอบคบใคร มันต้องมีถึงหูผมแน่นอน
จนวันนั้นมาถึง 2เดือนก่อนนี้ กำหนดบินกลับไทย 17 กรกฏาคม เค้าก็ทำตามที่เขาพูด เขาจะกลับมา ผมบอกแม่พ่อว่าแฟนจะย้ายมาอยู่ด้วย จะกลับจากญี่ปุ่น เล่าให้ครรอบครัวฟังทุกอย่าง ที่บ้านก็ไม่มีปัญหาไร
จนถึงวันที่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน ผมเฝ้ารอวันนี้มานานมากๆ คิดไว้ว่าต้องมีความสุข คิดแม้แต่การทำมาหากินวางอนาคต แค่คิดผมก็มีความสุขมากๆแล้ว
แต่โลกความจริงไม่ใช่แบบที่คิด เค้าเปลี่ยนไปมาก ไม่ใช่คนเดิมเท่าไหร่ครับ เขาติดเหล้ามากๆชอบหาแต่เรื่องไปเที่ยว ปาร์ตี้กับญาติผมวัยไล่เลียกัน กลับมาบ้านดึกๆไม่ก็เช้าเลย ทำหงุดหงิดใส่ผมถ้าขอผมแล้วผมห้าม เสียงดังหยาบคายใส่ผม ทุกวันนี้ผมห้ามหรือคุยดีๆเรื่องนี้ ได้ไม่ถึง10นาทีเราก็แทบจะว่างมวยกัน
ผมรักเค้ามากครับ เพราะผมรอมาขนาดนั้น เคยเจอแต่ในทีวี เกย์แต่งงาน เกย์คู่นั้นคู่นี้ ไม่คิดว่าผมจะมีแบบนั้นด้วย มันเป็นครั้งแรก ยากนะคับกว่าจะผ่านด่านยากที่สุด คือพ่อแม่แหละญาติพี่น้อง ที่บ้านผมคือบ้านนอกความคิดหล้าหลัง ผมสังเกตจาก ไม่ว่าเรื่องส่วนตัวใครต่อใคร ชาวบ้านจะกล้าถามกันตรงๆ เช่น ทำงานที่ใหม่เงินเดือนเยาะไหม?ได้เงินเดือนเท่าไหร่? เป็นต้น
แล้วพ่อกับแม่ผมก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น แถวบ้านนอกค่อนข้างที่จะแคร์น่าตาทางสังคมมากๆ เพราะถ้าใครทำอะไรผิด ก็จะกล้าวิจารถามไถ่กันแบบตรงไปตรงมา แล้วจะมีคู่รักชายรักชายในหมู่บ้าน เป็นคู่แรกก็ว่าได้ พ่อแม่จะอายไหม? ญาติผมจะรังเกียจผมไหม? แฟนผมมาแล้วจะทนกับสภาพแวดล้อมผมได้ไหม กว่าจะผ่านมาได้ก็หนักเอาการ
แต่สิ่งที่เจอตอนนี้มันไม่คุ่มที่ผมทำมาทั้งหมด มันทรมานจริงๆครับ ทุกสายตาคนในหมู่บ้านซุบซิบนินทาเฝ้ามอง เรื่องที่น่าอายไม่ใช่ที่เราเปิดตัวใช้ชีวิตคู่ แต่เป็นเรื่องเราทะเลาะกันเสียงดัง เพราะโกรธความสุดจะทน
แต่ที่แย่ไปกว่านั้น กับญาติๆที่เป็นวัยรุ่นราวคราวเดียวกัน เค้าเข้ากันได้ดีมากๆ ชวนกันออกบ้านมีกิจกรรมทำทุกวัน จนเค้าเองไม่สนใจผม ไม่ว่าจะคุยปรึกษาปัญหาต่างๆนาๆ แฟนผมมีทางออกที่ทุกคนhappy ทักทายน่ารัก สนิดสนมไม่ว่าจะหลานชายหลานสาว
มันน่าจะดีใจครับ เพราะมันคือเรื่องที่ใหญ่มากในชีวิตคู่ ยิ่งของเกย์แบบผมด้วยแล้ว มันน่าปราบปลื้มแค่ไหน ที่ก้าวผ่านแวกขนบทำเนียมมาได้ แฟนเราเป็นที่ยอมรับในครอบครัววงตระกูล
แต่ตัวผมเองทำไมยังทรมาน น้อยใจเพราะเค้าไม่เคยจะสนใจ ก่อนน่าอยู่ญี่ปุ่นเรากอดกันนอนทุกวัน เชื่อไหมครับ ตอนนี้ผมต้องขอแฟนตัวเองกอด ขอแค่สักแปปยังไม่ได้
เค้าปฎิเสธผม ตามมากับข้ออ้างต่างๆนาๆ เหนื่อย ไม่มีอารมณ์ แกล้งไม่ได้ยิน สารพัดที่เจอ พูดถึงเรื่องsexไม่ต้องถามถึง ไอ้เราจะไปถามก็กลัวน่าแตก ถ้าโดนปฎิเสธมา มันจะเพิ่มความเศร้าใจแบบสุดๆ ถ้าคำตอบบอกว่าไม่ แต่ผมเองก็น่าด้าน เพราะผมคือคนธรรมดาทั้วไปที่ตัดไม่ขาดซึ่งกิเลส บางครั้งมีบ้าง ก็พลั้งปากเอ่ยขอไปเมื่อคืน คำตอบที่ได้ คือ "ไม่"จริงๆคับ เหมือนที่กลัวเลย
หลายครั้งจะกับญาติหรือเพื่อน แฟนผมก็จะชอบเอาเรื่องไม่ดีเล็กๆน้อยๆผมไปพูดในวงสนทนา แรกๆผมเองก็ไม่ใส่ใจ เพราะเค้าคงอยากมีที่ระบายบ้าง จนมันหนักเข้า ทุกวัน ขนาดตั้งกลุ่มแก๊งในเฟสบุ๊คโดยที่ไม่มีผมในนั้น ชื่อกลุ่ม "ญาติพี่น้องสายฮา" มีญาติสนิทผมทั้งนั้นผิดแค่ไม่มีผม ผมบังเอิญไปเจอในแชทเฟสบุ๊คเค้า โป๊ะแตก!ครับ มีแต่เค้าทั้งนั้นไม่ว่าจะไม่พอใจอะไรผมระหว่างวัน หรือเรื่องไม่ดีที่ผ่านมานาน เขาขุดมาแฉในนั้น ไล่หาคำชมก็ไม่มีสักประโยค ผมไม่รอช้าแคปแล้วถามต่อน่า ว่าทำไมถึงเอาผมไปพูดแบบนี้ หลายเรื่องไม่ใช่ประเด็นหนักแต่ทำไม กลุ่มใจโอเวอร์ไปไหม มันแย่ถึงกับเราคุยกันเองไม่ได้ เอามาระบายที่สาธารณะแบบนี้ทำไม เค้านิ่งแถมไม่แก้ตัวครับ ที่ปวดใจสุดๆ เค้าบอกว่า "ทุกวันนี้ญาติพี่น้องเกลียดทุกคน" ผมเถียงว่าไม่มีทาง ยังไงก็คือสายเลือด แต่เขาบอกว่ากลุ่มนี้ทุกคนเห็นด้วยแล้วถึงได้ตั้ง ผมถามเค้ากลับว่าทำไปทำไม เขาบอกถ้าไม่มีเค้าผมก็เหมือนหมาหัวเน่า เขามิตรภาพที่พยายามสร้างกะคนรอบข้างผมมาต่อรอง ซึ่งไร้สาระมากๆ ผมไม่เคยคิดว่าจะมีเรื่องบ้าๆแถมแย่ๆเกิดกับผม แฟนผมพยายามทำดีเำอต้องการความรัก ไม่ว่าจะจากแม่หรือญาติผมด้วยทำให้ผมดูแย่ ให้ตัวเค้าสำคัญมากกว่าผม ผมงงมาก ต้องการรักแบบหัวแก้วหัวแหวนในวงคณาญาติผมไปทำไม ทุกวันนี้ไม่ว่าน้องๆญาติเรียกใช้อะไร โทรมาเหมือนนาฬิกาปลุกเลยครับ ไวมาก ทำดีต่อทุกคนสุดๆ กับผมไม่เลย กลับบ้านดึก ถามก็โดนด่า เขาดีกะคนรอบข้างผมมากๆจนปรึกษาใครแทบไม่ได้ ญาติผมบอกให้ผมทน ถึงแม้ผมรู้สึกหมดห่วง ถ้ามีเขายุกับวงตระกลู เพราะเค้าค่อยบริการทุกคนประหนึ่งทุกคนมีเงินเดือนให้เป็นแสนๆ ชแต่กับผม ไม่เคยแม่แต่จะหอมจะจับมือ ชวนกินข้าวผมยังไม่กล้า เข้าหาเหมือนกำลังจะกู้ระเบิดตลอดเวลา
ผมกะจะเลิกครับ แต่กลัวญาติๆต้องมองว่าผมโง่ไม่รักดีแน่ๆ แต่ถ้าเลิกจริงๆ กลัวทรมานทั้งใจ คงต้องโดนประนามแทนที่จะได้กำลังใจจากคนรอบข้างแน่ๆ
ขอเหตุผลดีๆข้อคิดปลุกใจแรงๆ เลิกกับมันแล้วผมจะต้องอยู่ได้ ถ้าตัดสินใจแล้วสิ่งที่จะอยู่กับผมช่วงมรสุมคือเหตุผลที่สนับสนุนว่ากูคิดูถูก ยอมรับว่าใจยังไม่กล้าพอ เท่าที่อ่านมา ผมไม่ดีตรงไหนปรับอะไร แนะนำได้ครับ
ตอนนี้ผมไม่รู้จิงๆ ว่าจะเดินน่า หรือ ถอย
#รักสารพัดทุกข์จริงๆ บีฮาย
กำลังจะบอกเลิกแฟนเย็นนี้ เพราะดีกับคนรอบข้าง ยกเว้นเรา
ผมเป็นเกย์ ผมคบกะแฟนมาจะเข้าปีที่2 เรากันเจอที่ญี่ปุ่นช่วงฝึกงาน ผมเป็นเด็กฝึกงานรุ่นพี่ เค้าก็เช่นกันแต่มารุ่นถัดจากผม เรามีโอกาสได้เจอกัน เพราะความไกล้ชิด ไม่นานก็ตกลงปลงใจคบเป็นแฟน
ชีวิตรัก4เดือนแรกเป็นอะไรที่ดีมาก อย่างว่าช่วงโปรโมชั่น อีกทั้งผมกะแฟนฐานะทางบ้านเราปานกลาง ต้องมาใช้ชีวืตที่เมืองนอก เจอความลำบาก ยิ่งช่วงที่ต้อง4เดือนสุดท้าย ผมจะไม่ได้เบี้ยเลี้ยงจากบริษัท ยังนึกไม่ออกสภาพผมจะกรอบขนาดไหน ถ้าไม่มีเค้า ผมกะแฟนก็อายุไม่ไช่น้อยๆแล้วๆ ต่างเจออะไรๆมากมายพอๆกัน เขาดีกับผมมากๆจนเกิดความรู้สึกว่าคนๆนี้แหละ คู่ชีวิต ทำไมดีกับเราจังเข้าใจทุกอย่าง เหมือนคบกับมาสิบสิบปี
หลังจากนั้นไม่นาน เรื่องน่าเศร้าก็มาถึง วีซาฝีกงานผมครบกำหนด ผมต้องกลับต้นสังกัดที่ไทย ตอนนั้นทำใจยากมากๆคับ เป็นครั้งแรกที่เราห่างกันนาน 7 เดือน เพราะแฟนผมเป็นรุ่นที่มาหลังผม เค้าเคยเสนอว่าจะกลับพร้อมผม แต่ผมคงทำแบบนั้นไม่ได้ กว่าจะมาถึงจุดนี้ยากมาก ผมรู้ดีไม่ใช่ง่ายๆ ผมไม่ทำลายอนาคตเค้า เพราะเรื่องแค่นี้หรอก ฉนั้นผมก็ต้องทำใจ ยอมรับและจัดการกับตัวเอง ให้อยู่ได้ไม่คิดมากใน 7เดือน
ก่อนผมกลับแฟนผมเค้าให้สัญญา เมื่อไหร่ที่เขากลับมาไทย ที่แรกที่เขาจะมาต่อจากบ้านเค้า คือย้ายมาอยู่ด้วยกันกับผม
ระหว่างนั้น แรกๆเราคุยกันทุกวัน สักพักก็ห่าง แต่พอเข้าใจได้ ก่อนจะฝึกจบงานเยาะ มีสอบถ้าไม่ได้90% ที่ทำมาทั้งหมดคือไม่มีประโยชน์ เรื่องรักๆใคร่ๆตอนนั้นไม่มีเวลาคิดถึงใคร หลายคู่เลิกกันช่วงนี้ก็มีให้เห็นทุกปี เรื่องเจ้าชู้ผมไม่ห่วง เพราะเด็กฝึกงานกลุ่มชาวไทย เรารู้จักกันแทบทั้งหมด รุ่นต่อรุ่นเราอยู่แบบพี่แบบน้อง รุ่นพี่ดูแลรุ่นน้อง เป็นธรรมเนียมที่เข้มแข็งตลอดมา ถ้าใครมีกิ๊ก มีเด็ก หรือแม้กระทั่ง ใครซื้อรองเท้าใหม่ เราก็รู้เรื่องแทบทุกคน พวกเราอยู่ในบ้านหลังใหญ่เดียวกัน เรื่องส่วนตัวมันไม่ค่อยจะปิดได้สักเท่าไหร่ครับ ถ้าเค้าจะมีแฟนใหม่ หรือแอบคบใคร มันต้องมีถึงหูผมแน่นอน
จนวันนั้นมาถึง 2เดือนก่อนนี้ กำหนดบินกลับไทย 17 กรกฏาคม เค้าก็ทำตามที่เขาพูด เขาจะกลับมา ผมบอกแม่พ่อว่าแฟนจะย้ายมาอยู่ด้วย จะกลับจากญี่ปุ่น เล่าให้ครรอบครัวฟังทุกอย่าง ที่บ้านก็ไม่มีปัญหาไร
จนถึงวันที่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน ผมเฝ้ารอวันนี้มานานมากๆ คิดไว้ว่าต้องมีความสุข คิดแม้แต่การทำมาหากินวางอนาคต แค่คิดผมก็มีความสุขมากๆแล้ว
แต่โลกความจริงไม่ใช่แบบที่คิด เค้าเปลี่ยนไปมาก ไม่ใช่คนเดิมเท่าไหร่ครับ เขาติดเหล้ามากๆชอบหาแต่เรื่องไปเที่ยว ปาร์ตี้กับญาติผมวัยไล่เลียกัน กลับมาบ้านดึกๆไม่ก็เช้าเลย ทำหงุดหงิดใส่ผมถ้าขอผมแล้วผมห้าม เสียงดังหยาบคายใส่ผม ทุกวันนี้ผมห้ามหรือคุยดีๆเรื่องนี้ ได้ไม่ถึง10นาทีเราก็แทบจะว่างมวยกัน
ผมรักเค้ามากครับ เพราะผมรอมาขนาดนั้น เคยเจอแต่ในทีวี เกย์แต่งงาน เกย์คู่นั้นคู่นี้ ไม่คิดว่าผมจะมีแบบนั้นด้วย มันเป็นครั้งแรก ยากนะคับกว่าจะผ่านด่านยากที่สุด คือพ่อแม่แหละญาติพี่น้อง ที่บ้านผมคือบ้านนอกความคิดหล้าหลัง ผมสังเกตจาก ไม่ว่าเรื่องส่วนตัวใครต่อใคร ชาวบ้านจะกล้าถามกันตรงๆ เช่น ทำงานที่ใหม่เงินเดือนเยาะไหม?ได้เงินเดือนเท่าไหร่? เป็นต้น
แล้วพ่อกับแม่ผมก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น แถวบ้านนอกค่อนข้างที่จะแคร์น่าตาทางสังคมมากๆ เพราะถ้าใครทำอะไรผิด ก็จะกล้าวิจารถามไถ่กันแบบตรงไปตรงมา แล้วจะมีคู่รักชายรักชายในหมู่บ้าน เป็นคู่แรกก็ว่าได้ พ่อแม่จะอายไหม? ญาติผมจะรังเกียจผมไหม? แฟนผมมาแล้วจะทนกับสภาพแวดล้อมผมได้ไหม กว่าจะผ่านมาได้ก็หนักเอาการ
แต่สิ่งที่เจอตอนนี้มันไม่คุ่มที่ผมทำมาทั้งหมด มันทรมานจริงๆครับ ทุกสายตาคนในหมู่บ้านซุบซิบนินทาเฝ้ามอง เรื่องที่น่าอายไม่ใช่ที่เราเปิดตัวใช้ชีวิตคู่ แต่เป็นเรื่องเราทะเลาะกันเสียงดัง เพราะโกรธความสุดจะทน
แต่ที่แย่ไปกว่านั้น กับญาติๆที่เป็นวัยรุ่นราวคราวเดียวกัน เค้าเข้ากันได้ดีมากๆ ชวนกันออกบ้านมีกิจกรรมทำทุกวัน จนเค้าเองไม่สนใจผม ไม่ว่าจะคุยปรึกษาปัญหาต่างๆนาๆ แฟนผมมีทางออกที่ทุกคนhappy ทักทายน่ารัก สนิดสนมไม่ว่าจะหลานชายหลานสาว
มันน่าจะดีใจครับ เพราะมันคือเรื่องที่ใหญ่มากในชีวิตคู่ ยิ่งของเกย์แบบผมด้วยแล้ว มันน่าปราบปลื้มแค่ไหน ที่ก้าวผ่านแวกขนบทำเนียมมาได้ แฟนเราเป็นที่ยอมรับในครอบครัววงตระกูล
แต่ตัวผมเองทำไมยังทรมาน น้อยใจเพราะเค้าไม่เคยจะสนใจ ก่อนน่าอยู่ญี่ปุ่นเรากอดกันนอนทุกวัน เชื่อไหมครับ ตอนนี้ผมต้องขอแฟนตัวเองกอด ขอแค่สักแปปยังไม่ได้
เค้าปฎิเสธผม ตามมากับข้ออ้างต่างๆนาๆ เหนื่อย ไม่มีอารมณ์ แกล้งไม่ได้ยิน สารพัดที่เจอ พูดถึงเรื่องsexไม่ต้องถามถึง ไอ้เราจะไปถามก็กลัวน่าแตก ถ้าโดนปฎิเสธมา มันจะเพิ่มความเศร้าใจแบบสุดๆ ถ้าคำตอบบอกว่าไม่ แต่ผมเองก็น่าด้าน เพราะผมคือคนธรรมดาทั้วไปที่ตัดไม่ขาดซึ่งกิเลส บางครั้งมีบ้าง ก็พลั้งปากเอ่ยขอไปเมื่อคืน คำตอบที่ได้ คือ "ไม่"จริงๆคับ เหมือนที่กลัวเลย
หลายครั้งจะกับญาติหรือเพื่อน แฟนผมก็จะชอบเอาเรื่องไม่ดีเล็กๆน้อยๆผมไปพูดในวงสนทนา แรกๆผมเองก็ไม่ใส่ใจ เพราะเค้าคงอยากมีที่ระบายบ้าง จนมันหนักเข้า ทุกวัน ขนาดตั้งกลุ่มแก๊งในเฟสบุ๊คโดยที่ไม่มีผมในนั้น ชื่อกลุ่ม "ญาติพี่น้องสายฮา" มีญาติสนิทผมทั้งนั้นผิดแค่ไม่มีผม ผมบังเอิญไปเจอในแชทเฟสบุ๊คเค้า โป๊ะแตก!ครับ มีแต่เค้าทั้งนั้นไม่ว่าจะไม่พอใจอะไรผมระหว่างวัน หรือเรื่องไม่ดีที่ผ่านมานาน เขาขุดมาแฉในนั้น ไล่หาคำชมก็ไม่มีสักประโยค ผมไม่รอช้าแคปแล้วถามต่อน่า ว่าทำไมถึงเอาผมไปพูดแบบนี้ หลายเรื่องไม่ใช่ประเด็นหนักแต่ทำไม กลุ่มใจโอเวอร์ไปไหม มันแย่ถึงกับเราคุยกันเองไม่ได้ เอามาระบายที่สาธารณะแบบนี้ทำไม เค้านิ่งแถมไม่แก้ตัวครับ ที่ปวดใจสุดๆ เค้าบอกว่า "ทุกวันนี้ญาติพี่น้องเกลียดทุกคน" ผมเถียงว่าไม่มีทาง ยังไงก็คือสายเลือด แต่เขาบอกว่ากลุ่มนี้ทุกคนเห็นด้วยแล้วถึงได้ตั้ง ผมถามเค้ากลับว่าทำไปทำไม เขาบอกถ้าไม่มีเค้าผมก็เหมือนหมาหัวเน่า เขามิตรภาพที่พยายามสร้างกะคนรอบข้างผมมาต่อรอง ซึ่งไร้สาระมากๆ ผมไม่เคยคิดว่าจะมีเรื่องบ้าๆแถมแย่ๆเกิดกับผม แฟนผมพยายามทำดีเำอต้องการความรัก ไม่ว่าจะจากแม่หรือญาติผมด้วยทำให้ผมดูแย่ ให้ตัวเค้าสำคัญมากกว่าผม ผมงงมาก ต้องการรักแบบหัวแก้วหัวแหวนในวงคณาญาติผมไปทำไม ทุกวันนี้ไม่ว่าน้องๆญาติเรียกใช้อะไร โทรมาเหมือนนาฬิกาปลุกเลยครับ ไวมาก ทำดีต่อทุกคนสุดๆ กับผมไม่เลย กลับบ้านดึก ถามก็โดนด่า เขาดีกะคนรอบข้างผมมากๆจนปรึกษาใครแทบไม่ได้ ญาติผมบอกให้ผมทน ถึงแม้ผมรู้สึกหมดห่วง ถ้ามีเขายุกับวงตระกลู เพราะเค้าค่อยบริการทุกคนประหนึ่งทุกคนมีเงินเดือนให้เป็นแสนๆ ชแต่กับผม ไม่เคยแม่แต่จะหอมจะจับมือ ชวนกินข้าวผมยังไม่กล้า เข้าหาเหมือนกำลังจะกู้ระเบิดตลอดเวลา
ผมกะจะเลิกครับ แต่กลัวญาติๆต้องมองว่าผมโง่ไม่รักดีแน่ๆ แต่ถ้าเลิกจริงๆ กลัวทรมานทั้งใจ คงต้องโดนประนามแทนที่จะได้กำลังใจจากคนรอบข้างแน่ๆ
ขอเหตุผลดีๆข้อคิดปลุกใจแรงๆ เลิกกับมันแล้วผมจะต้องอยู่ได้ ถ้าตัดสินใจแล้วสิ่งที่จะอยู่กับผมช่วงมรสุมคือเหตุผลที่สนับสนุนว่ากูคิดูถูก ยอมรับว่าใจยังไม่กล้าพอ เท่าที่อ่านมา ผมไม่ดีตรงไหนปรับอะไร แนะนำได้ครับ
ตอนนี้ผมไม่รู้จิงๆ ว่าจะเดินน่า หรือ ถอย
#รักสารพัดทุกข์จริงๆ บีฮาย