เขาบอกให้ตัดใจ เพราะไม่อยากให้เราเจ็บไม่อยากให้เราจมยุกับเขา เขาอยากยุคนเดียว

"มนุษย์เราทั้งหลาย! จึงจม อยู่...ในกองทุกข์ อยู่...ในวัฏสงสาร ก็เพราะคิดอย่างนี้ ถ้ามีโรคภัยไข้เจ็บขึ้นมา ก็นึกแต่จะให้มันหายเท่านั้น อยากจะให้มันหายเดี๋ยวนี้ จะให้มันหายเท่านั้นแหละ! ไม่นึกว่า.

คนเรานี่ก็แปลก ทางออกอยู่ตรงหน้า ง่ายนิดเดียว เมื่อรู้ว่าเจ็บ เมื่อรู้ว่าทรมาน ก็ยังจะทนจมกองน้ำตาอยู่แบบนั้นแหละ เพราะอะไรทำไมถึงยังไม่เดินออกมาสักที รู้ว่าอะไรควรไม่ควร แต่ก็ยังชอบทำร้ายตัวเองอยู่ซ้

การรักใครสักคนโดยที่เขาหมดรักเราทั้งๆที่เรายังรักมาก ทั้งทรมานทั้งเจ็บ เราจบกันด้วยดี ยังคุยกันแบบพี่แบบน้อง เราพยายามง้อ เขาก็บอกไม่อยากจมกับอดีต ไม่อยากให้เราเจ็บ แต่ก็บอกอีกอย่าง ว่ามันเป็นความทรง

จากกันมากเจ็บเกือบตาย ผลสุดท้ายก็ต้องยอมกลับไปเพราะตัดใจไม่ได้ทั้งที่รู้ว่าสุดท้ายแล้วก็เจ็บยุดี

ยุคยิ่งใหญ่สมัยก่อนโน้น ลิเวอร์พูลเคยมีนักเตะผมสีแดงคนนึงที่บ็อบ เพรสลี่ย์ชอบส่งลงมาปิดจ็อบ สังหารประตูชัยช่วงท้ายเกม เขาเป็นคนแรกของลิเวอร์พูลที่มีฉายาเกี่ยวกับเป็ด ฉายานั้นคือ ลูกเป็ดขี้เหร่ (เรียกก

ผมแอบชอบเพื่อนแต่เขาไม่สนใจ หลายปีที่ผมแอบชอบเขาและต้องทนเจ็บ ผมอยากลืมความรู้สึกนี่ไปต้องทำไงคับ

เรื่องยาวหน่อยขออภัยนะคะ ขอยาดเล่านะคะคือมาขอคำแนะนำเลยค่ะ เรื่องมันเริ่มมาจากตอนเราม1คือเราเข้ามารรใหม่เลยรรที่เราเข้ามันจะมีอนุบาลถึงม.6ก้ต้องมีเด็กเก่าต่อที่เดิมวันแรกก้เปนเด็กติ๋มๆพอไปเรื่อยๆคือเร

ผมควรจะ ตัดใจไงคับ

ทำไมเรายังรักเค้ามากอยู่และตัดใจไม่ได้สักที ทั้งๆที่เค้าทั้งไล่ ทั้งด่าแบบแสบๆแรงๆโคตรเจ็บ..เราก็ยังโทรไป ส่งข้อความไปทุกวันเค้าตอบกลับมาทั้งเจ็บน้ำตาไหลทุกครั้งแต่เราก็ยังทนทำอยู่..

ด้วยสำเร็จอเนญชาอรูปณานกสิณมาหลายชาติ ธรรมมะ ความรักอะไร มันไม่ซึมเข้าสู่จิตสู่ใจเลย เหมือนก้อนหินเหมือนหุ่นยนต์ เรื่องของเรื่องคือ ตามครูบาอาจารย์ไปทำภารกิจ ทีนี้ ตอนกินข้าวเผลอให้ครูยืนแล่วเรานั่งกิ