นํ้าใจคนไทย กับ รถเมล์ครีมแดง

เรื่องมีอยู่ว่า....เรานั่งรอรถเมล์ จาก หน้า รร เรา เพื่อจะกลับบ้าน นั่งรอ รถ ไปเรื่อยๆ จนเจอรถ ครีมแดง สาย 143 เราก็ขึ้นมา ได้ยืนตลอดทางเลย เพราะช่วงนั้นคนเยอะ ประมาณ 18:15 น จน มาถึง ป้ายตรงหน้า ตลาดนํ้าขวัญเรียม รถ เกิดดับขึ้นมา คนขับ สตารท์ รถ ก็ไม่ติด คนขับ บอก รถสตารท์ไม่ติดลงไปเข็น เขาก็ลงไปกับกระเป๋า 2 คน คนในรถก็เริ่มลงจากรถ เขาก็เข็นกันอยู่ 2 คน จนคนขับพูดขึ้นว่า ไม่เป็นไรเราเข็นกันสองคนก็ได้ ไม่มีใครช่วย พูดแนวแซะ จนมี พี่คนนึงหน้าตาเหมือน เด็กช่าง เดินไปช่วยเข็น จากนั้น คนที่ยืนรออยู่ อีกเยอะ ก็เดินไปช่วยกันเข็น ภาพ ตอนนั้นมันน่าประทับใจมากเลยนะ มันไม่ใช่หน้าที่ใครแต่ทุกคนช่วยกันทำให้มันสำเร็จ และ ได้กลับบ้าน  คือทุกคนต้องการที่จะช่วยแต่ไม่มีใครกล้าเริ่ม ต้องมีคนเริ่มมันถึงจะทำต่อๆกันไป ถ้าเราอยากจะเปลี่ยนแปลงอ่ะไรแล้วมีคนที่คิดเหมือนเรา เราลองเริ่มลงมือทำเราเชื่อว่าต้องมีคนมาร่วม อุดมการณ์ ของคุณเพียงแต่ที่เขาไม่เริ่มอาจจะไม่มีความมั่นใจกลัวโดนด่าโดนนินทาหรืออ่ะไรก็แล้วแต่ ถ้ามันไม่ผิดกฏ ไม่เดือดร้อนใครก็ทำไปเถอะ
เช่น ไม่อยากนํ้าท่วมเพราะขยะ ก็ ช่วยกันทิ้งลงถัง
เรา ไป ตจว ซื้อขนมกินกันมีขยะ พี่เราจอดข้างทางจะทิ้งลงข้างทางเราบอกมันไม่ใช่ที่ทิ้งแต่สิ่งที่เขาตอบกลับมาคืออย่าโลกสวย บางทีมัน คำคนพวกนี้เขาทำมาจนมันเคยตัวและติดเป็นนิสัย เราช่วยกันเราก็จะทำให้มันดีขึ้นได้ บางทีเพื่อนเราทำแย่ๆก็เตือนเขาได้ถ้าเขาละอายใจเขาก็ไม่ทำแต่ถ้าเขาด้านก็คงจะทำต่อไป....
และ เราก็หวังว่าทุกๆคนที่ได้อ่านจะช่วยกันพัฒนาประเทศเราให้ดีขึ้น เราไม่ได้โลกสวยนะ