ขอแนะนำตัวเองก่อนนะครับ
ผมชื่อ ต้น (นามสมมุติ) อีก 2 วันนจะอายุ19 สถานะการศึกษา ศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่6 (ที่จริงแล้วผมขาดเรียนมาเกือบ 1เทอมแล้ว)
ผมมีปัญหาคิดไม่ตก หาทางออกชีวิตไม่เจอ มีปัญหารุ่มเร้ามากมาย เครียด นอนไม่หลับ
.
.
.
ขอเล่าถึงชีวิตส่วนต่อของผมก่อนนะครับ
ผมมีปัญหาด้านการเรียนมาตั้งแต่ ม.ต้น ติด0 ติด ร. หลบเรียนบ้างตามประสาเด็กครับ . . . ช่วงก่อนจะจบ ม.3 ผมมีปัญหาเครียดเรื่องการเรียน ติด0 ร. มส. เยอะ โดนแฟนบอกเลิก ไม่ชอบอยู่ในห้องเรียนกับเพื่อน รู้สึกรำคาญเสียงดังๆ เครียดนอนไม่หลับ ย้ำคิดย้ำทำ พอขึ้นชั้นม.4 ตอนที่ใกล้หมดเทอมที่ 1 อาการเริ่มรุนแรงขึ้น นอนไม่หลับ กินไม่ลง ไม่ทำอะไรเลย เอาแต่นอนคลุมผ้าอยู่บนพื้น แม่และพ่อเลยพาไปที่โรงพยาบาลจิตเวช หมอบอกว่าผมเป็นโรคซึมเศร้า หมอบอกให้ผมหากิจกรรมที่ได้พบปะผู้คนเยอะๆทำ และให้ยามากินเป็นกระสอบ ช่วงแรกที่ผมเริ่มกินยา ผมมีอาการอยู่ไม่สุข มือสั่น อยู่นึ่งๆนานไม่ได้ คือ แบบว่านั่งติดเก้าอี้นานได้ไม่เกิน 1 นาที
.
.
.
ผมเลยต้องพักการเรียน 1 ปี . . . พออาการผมเริ่มดีขึ้น ผมก็ไปสมัครเรียน ม.4 ใหม่ ที่ รร.แห่งใหม่ ด้วยโควต้านักดนตรีวงโยธวาทิต (ผมชอบเล่นดนตรีมาตั้งแต่เด็ก ผมเล่นดนตรีไทยตั้งแต่ ป.3 - ป.6 พอขึ้น ม.ต้น ก็เปลี่ยนมาเล่นวงโย วงลูกทุ่ง และวงสตริง) พอเข้าเรี่ยนม.4อีกครั้ง ผมต้องไปเรียนในตัวจังหวัด ที่ห่างจากบ้าน 60 กิโล และต้องออกจากบ้านไปพักหอตัวคนเดียว กิจวัตรประจําวันของผมก็ต้องเปลี่ยนไป ต้องตื่นแต่เช้าไปซ้อมดนตรี ซ้อมกันหนักมาก กลับหอ ก็ต้องกลับดึก และปัญหาที่ตามคือ ผมเรียนไม่ทัน ติด0 ติดร. เพราะต้องเข้าค่ายซ้อมวงโย 3 เดือน กินนอนที่ รร. ตื่นตีห้า ซ้อมถึงเที่ยงคืน บางวันหนักสุดก็ลากยาวถึงตี3 แล้วก็ต้องตื่นแต่เช้ามาซ้อม วนอยู่เกือบ 3 เดือน ต้องขาดเรียนมาซ้อม 0 ร. ก็ตามมา ทับถมมาจนถึงม.6
จนผมทนไม่ไหวเลยกลับมาอยู่บ้าน
.
.
.
ตอนนี้ ผมมี 0 ร. รวมกัน 21 ตัว ผมไม่รู้จะหาทางออกยังไง คิดว่าแก้ยังไงก็ไม่ทัน วันๆก็นั่งเล่นคอมบ้าง ฟังเพลงคลาสสิกบ้าง เล่นคอมบ้าง ถอดประกอบคอมบ้าง อ่านการ์ตูนบ้าง วันๆก็ทำกับข้าวให้แม่ ขับรถพาแม่ไปซื้อของบ้าง ขับรถพาแม่ไปหาหมอบ้าง จนถึงตอนนี้
ครอบครัวก็มีปัญหา พ่อแม่แยกกันอยู่ เตรียมตัวจะหย่า ผมไม่รู้จะแก้ปัญหาไหนก่อน ตอนนี้ผมนอนไม่หลับ เครียด ย้ำคิดย้ำทำ ไม่อยากเจอหน้าใคร ถ้าไม่จำเป็นจะไม่ออกจากบ้าน เวลาชีวิตส่วนใหญ่อยู่แต่ในห้อง ทุกอย่างพังไปหมด จนมาถึงวันนี้ มีช่วงเวลานึงที่ผมมองไปบนเพดานห้องนอน แล้วเห็นตัวเองแขวนคออยู่กับเชือกแล้วขาแกว่งไปมา ผมรู้สึกกลัวว่ามันจะเป็นจริง กลัวตัวเอง ผมควรจะแก้ปมไหนก่อน ปมปัญหาชีวิตของผม ช่วยผมที่ครับ นี่คือกระทู้แรกของผม อาจจะอ่านแล้ว งงๆ หน่อยนะครับ ขออภัยด้วย ผมเรียบเรียงเรื่องไม่ค่อยถูก ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกตอนนี้ยังไงครับ
เครียด หาทางออกของชีวิตไม่เจอ รู้สึกอยากฆ่าตัวตาย ช่วยแนะนำหน่อยครับ ผมควรทำยังไง
ผมชื่อ ต้น (นามสมมุติ) อีก 2 วันนจะอายุ19 สถานะการศึกษา ศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่6 (ที่จริงแล้วผมขาดเรียนมาเกือบ 1เทอมแล้ว)
ผมมีปัญหาคิดไม่ตก หาทางออกชีวิตไม่เจอ มีปัญหารุ่มเร้ามากมาย เครียด นอนไม่หลับ
.
.
.
ขอเล่าถึงชีวิตส่วนต่อของผมก่อนนะครับ
ผมมีปัญหาด้านการเรียนมาตั้งแต่ ม.ต้น ติด0 ติด ร. หลบเรียนบ้างตามประสาเด็กครับ . . . ช่วงก่อนจะจบ ม.3 ผมมีปัญหาเครียดเรื่องการเรียน ติด0 ร. มส. เยอะ โดนแฟนบอกเลิก ไม่ชอบอยู่ในห้องเรียนกับเพื่อน รู้สึกรำคาญเสียงดังๆ เครียดนอนไม่หลับ ย้ำคิดย้ำทำ พอขึ้นชั้นม.4 ตอนที่ใกล้หมดเทอมที่ 1 อาการเริ่มรุนแรงขึ้น นอนไม่หลับ กินไม่ลง ไม่ทำอะไรเลย เอาแต่นอนคลุมผ้าอยู่บนพื้น แม่และพ่อเลยพาไปที่โรงพยาบาลจิตเวช หมอบอกว่าผมเป็นโรคซึมเศร้า หมอบอกให้ผมหากิจกรรมที่ได้พบปะผู้คนเยอะๆทำ และให้ยามากินเป็นกระสอบ ช่วงแรกที่ผมเริ่มกินยา ผมมีอาการอยู่ไม่สุข มือสั่น อยู่นึ่งๆนานไม่ได้ คือ แบบว่านั่งติดเก้าอี้นานได้ไม่เกิน 1 นาที
.
.
.
ผมเลยต้องพักการเรียน 1 ปี . . . พออาการผมเริ่มดีขึ้น ผมก็ไปสมัครเรียน ม.4 ใหม่ ที่ รร.แห่งใหม่ ด้วยโควต้านักดนตรีวงโยธวาทิต (ผมชอบเล่นดนตรีมาตั้งแต่เด็ก ผมเล่นดนตรีไทยตั้งแต่ ป.3 - ป.6 พอขึ้น ม.ต้น ก็เปลี่ยนมาเล่นวงโย วงลูกทุ่ง และวงสตริง) พอเข้าเรี่ยนม.4อีกครั้ง ผมต้องไปเรียนในตัวจังหวัด ที่ห่างจากบ้าน 60 กิโล และต้องออกจากบ้านไปพักหอตัวคนเดียว กิจวัตรประจําวันของผมก็ต้องเปลี่ยนไป ต้องตื่นแต่เช้าไปซ้อมดนตรี ซ้อมกันหนักมาก กลับหอ ก็ต้องกลับดึก และปัญหาที่ตามคือ ผมเรียนไม่ทัน ติด0 ติดร. เพราะต้องเข้าค่ายซ้อมวงโย 3 เดือน กินนอนที่ รร. ตื่นตีห้า ซ้อมถึงเที่ยงคืน บางวันหนักสุดก็ลากยาวถึงตี3 แล้วก็ต้องตื่นแต่เช้ามาซ้อม วนอยู่เกือบ 3 เดือน ต้องขาดเรียนมาซ้อม 0 ร. ก็ตามมา ทับถมมาจนถึงม.6
จนผมทนไม่ไหวเลยกลับมาอยู่บ้าน
.
.
.
ตอนนี้ ผมมี 0 ร. รวมกัน 21 ตัว ผมไม่รู้จะหาทางออกยังไง คิดว่าแก้ยังไงก็ไม่ทัน วันๆก็นั่งเล่นคอมบ้าง ฟังเพลงคลาสสิกบ้าง เล่นคอมบ้าง ถอดประกอบคอมบ้าง อ่านการ์ตูนบ้าง วันๆก็ทำกับข้าวให้แม่ ขับรถพาแม่ไปซื้อของบ้าง ขับรถพาแม่ไปหาหมอบ้าง จนถึงตอนนี้
ครอบครัวก็มีปัญหา พ่อแม่แยกกันอยู่ เตรียมตัวจะหย่า ผมไม่รู้จะแก้ปัญหาไหนก่อน ตอนนี้ผมนอนไม่หลับ เครียด ย้ำคิดย้ำทำ ไม่อยากเจอหน้าใคร ถ้าไม่จำเป็นจะไม่ออกจากบ้าน เวลาชีวิตส่วนใหญ่อยู่แต่ในห้อง ทุกอย่างพังไปหมด จนมาถึงวันนี้ มีช่วงเวลานึงที่ผมมองไปบนเพดานห้องนอน แล้วเห็นตัวเองแขวนคออยู่กับเชือกแล้วขาแกว่งไปมา ผมรู้สึกกลัวว่ามันจะเป็นจริง กลัวตัวเอง ผมควรจะแก้ปมไหนก่อน ปมปัญหาชีวิตของผม ช่วยผมที่ครับ นี่คือกระทู้แรกของผม อาจจะอ่านแล้ว งงๆ หน่อยนะครับ ขออภัยด้วย ผมเรียบเรียงเรื่องไม่ค่อยถูก ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกตอนนี้ยังไงครับ