ผมอายุ 26 แล้ว ยังเรียนไม่จบ ยังไม่มีงานทำเลย
ที่อายุมากยังเรียนไม่จบเพราะความคิดบ้าๆของผม ตอนนั้นผมเรียน ถึงปี4ล่ะ แล้วผมก็ลาออก ออกมา ผมรู้สึกว่าคณะที่ผมเรียนมันไม่ใช่ตัวผม ทุกคนอาจมองว่าผมโง่ ผมบ้าที่มารู้ตัวช้า ที่จริงผมรู้ตัวตั้งแต่ปี2แล้วครับ แต่ผมไม่หล้าที่จะออกนอกกรอบจสกพ่อแม่ ผมเลยฝืนเรียน พอฝืนมันก็เกิดความเครียด ขั้นรุนแรง จนผมไม่ไหวตัดสินใจออกมา จนทะเลาะกับที่บ้านหนักมากกก หนักมากๆ มันยิ่งทำให้ผมเครียดไปกันใหญ่
ผมนึกว่ามันจะโอเค แต่มันกลับแย่ลง แล้วชีวิตผมก็ว่างไป1ปี ผมก็ไปสมัครเรียนใหม่เอาคณะที่ตัวเองอยากเรียนแต่ที่ไม่เปลี่ยน คือผมต้องกลับไปอยู่ในกรอบเหมือนเดิม ผมเลือกเรียน มสธ อีกปีหนึ่งก็ใกล้จะจบแล้ว แต่ปัญหาของผมคือ ช่วงเวลาที่เรียน ผมได้ไปสอบ รัฐวิสหกิจที่หนึ่งเข้าผ่านไปหมดรอเขาเรียกตัว แต่รอแล้วรออีกก็ไม่เรียก จนหมดสัญญา สองปี ช่วงเวลาที่ผมรองาน ผมมีความคิดอยากไปสอบที่อื่นด้วย แต่พ่อแม่ไม่ให้ไปสอบ ให้ผมรออันนั้น จนมันสัญญาไป ผมรู้สึกชีวิตผมทำไมมันเป็นแบบนี้ไม่หยุด ต้องทำตามพ่อแม่บอกเสมอ ไม่เคยได้ทำตามที่ตัวเองต้องการ
แล้วผมมีความคิด อยากไปหางานทำ แต่พ่อแม่ผมให้ผมอ่านหนังสือ อยู่บ้าน ซึ่งสวนทางกับความคิดของผม ผมไม่อยากให้เวลามันหมดไปเรื่อยๆ ผมเครียดนะ ไไม่ได้คิดเรื่องเรียน ผมเครียดที่อ่านหนังสืออยุ่แตาบ้าน ไม่ได้ไปไหนเลยตลอดสามปี มันเครียดสุด แต่ทำไมพวกเค้าไม่เข้าใจผมเลย จะตีกรอบอะไรหนักหนา อายุผมก็มากพอแล้ว เงินเก็บก็ไม่มี ได้แต่แบมือขอตัง ผมรู้สึกแย่ครับ ช่วงเวลาที่รอ ที่เค้าจะเปิดสมัครสอบ ทำไมไม่ให้ผมไปหาประสบการณ์ อย่างน้อยผมอาจได้อะไรมากกว่าที่รออยู่ ผมควรทำไงดี ผมอยากออกมาจากกรอบมากเลย แต่ผมก็ไม่กล้าพอ เพราะผมแยู่ในกรอบมากเกินไป
ผมควรทำไงดีครับ ผมควรทุบกรอบของพ่อแม่ออกมาไหม
ที่อายุมากยังเรียนไม่จบเพราะความคิดบ้าๆของผม ตอนนั้นผมเรียน ถึงปี4ล่ะ แล้วผมก็ลาออก ออกมา ผมรู้สึกว่าคณะที่ผมเรียนมันไม่ใช่ตัวผม ทุกคนอาจมองว่าผมโง่ ผมบ้าที่มารู้ตัวช้า ที่จริงผมรู้ตัวตั้งแต่ปี2แล้วครับ แต่ผมไม่หล้าที่จะออกนอกกรอบจสกพ่อแม่ ผมเลยฝืนเรียน พอฝืนมันก็เกิดความเครียด ขั้นรุนแรง จนผมไม่ไหวตัดสินใจออกมา จนทะเลาะกับที่บ้านหนักมากกก หนักมากๆ มันยิ่งทำให้ผมเครียดไปกันใหญ่
ผมนึกว่ามันจะโอเค แต่มันกลับแย่ลง แล้วชีวิตผมก็ว่างไป1ปี ผมก็ไปสมัครเรียนใหม่เอาคณะที่ตัวเองอยากเรียนแต่ที่ไม่เปลี่ยน คือผมต้องกลับไปอยู่ในกรอบเหมือนเดิม ผมเลือกเรียน มสธ อีกปีหนึ่งก็ใกล้จะจบแล้ว แต่ปัญหาของผมคือ ช่วงเวลาที่เรียน ผมได้ไปสอบ รัฐวิสหกิจที่หนึ่งเข้าผ่านไปหมดรอเขาเรียกตัว แต่รอแล้วรออีกก็ไม่เรียก จนหมดสัญญา สองปี ช่วงเวลาที่ผมรองาน ผมมีความคิดอยากไปสอบที่อื่นด้วย แต่พ่อแม่ไม่ให้ไปสอบ ให้ผมรออันนั้น จนมันสัญญาไป ผมรู้สึกชีวิตผมทำไมมันเป็นแบบนี้ไม่หยุด ต้องทำตามพ่อแม่บอกเสมอ ไม่เคยได้ทำตามที่ตัวเองต้องการ
แล้วผมมีความคิด อยากไปหางานทำ แต่พ่อแม่ผมให้ผมอ่านหนังสือ อยู่บ้าน ซึ่งสวนทางกับความคิดของผม ผมไม่อยากให้เวลามันหมดไปเรื่อยๆ ผมเครียดนะ ไไม่ได้คิดเรื่องเรียน ผมเครียดที่อ่านหนังสืออยุ่แตาบ้าน ไม่ได้ไปไหนเลยตลอดสามปี มันเครียดสุด แต่ทำไมพวกเค้าไม่เข้าใจผมเลย จะตีกรอบอะไรหนักหนา อายุผมก็มากพอแล้ว เงินเก็บก็ไม่มี ได้แต่แบมือขอตัง ผมรู้สึกแย่ครับ ช่วงเวลาที่รอ ที่เค้าจะเปิดสมัครสอบ ทำไมไม่ให้ผมไปหาประสบการณ์ อย่างน้อยผมอาจได้อะไรมากกว่าที่รออยู่ ผมควรทำไงดี ผมอยากออกมาจากกรอบมากเลย แต่ผมก็ไม่กล้าพอ เพราะผมแยู่ในกรอบมากเกินไป