เราเป็นฝ่ายบุคคลค่ะ อายุงานที่ทำงานใหม่ จะเข้าปีที่ 6 แล้ว รวมประสบการณ์ทั้งหมดที่เก่าที่ใหม่รวมกันก็ประมาณ 10 ปี โดยปกติแล้วหน้าทีก็งานฝ่ายบุคคลล่ะค่ะ รับสมัครพนักงาน คิดค่าแรง ประกันสังคม กฎระเบียบต่างๆฯลฯ บางครั้งพนักงานไปมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับคนภายในและภายนอกก็ต้องไปเคลียร์ ทำทุกอย่าง จนมีน้องแซวๆว่า เป็นแม่ของพนักงานอีกคน ก็ปลื้มอยู่นะ แต่...ปัญหามีอยู่วันหนึ่ง มีพนักงานคนนึง ทำงานมาประมาณ 3-4 ปีได้แล้ว วันนั้นเขาป่วยจึงขอลางานไปหาหมอ 1 วัน และช่วงเย็นประมาณ 16.00 น. ก็โทรมาว่าหมอให้แอดมิท เนื่องจากมีไข้สูง แต่ไม่ชอบอาหารที่โรงพยาบาลจึงไม่นอน ...
(เหตุผลอะไรของเค้า?) พอช่วง 21.20 น. โดยประมาณของวันเดียวกัน โทรมาหาเราแล้วบอกว่าจะไปโรงพยาบาล ด้วยความสงสารก็เลยถามไปว่าจะไปยังไงมันดึกแล้ว เขาว่าจะนั่งวินมอเตอร์ไซต์ไป ไอ้เราก็ไม่ขัด ซักพัก 10 นาที ผ่าน โทรมาขอให้เราพาไปส่งโรงพยาบาล แฟนเราก็นั่งนิ่ง ไม่พูดอะไร แล้วก็ย้อนถามว่าก็ในเมื่อหมอให้แอดมิทตั้งแต่แรก แล้วกลับมาทำไม ก็เลย เออๆ ไปส่งเหอะ ถือซะว่าทำบุญ เราส่งเขาถึงรพ.แล้วกลับ ซักพักเรากลับมาถึงบ้านเขาโทรมาบอกเราว่า ห้องที่โรงพยาบาลเต็ม ต้องนอนห้องพิเศษ แต่ไม่รู้กี่บาท หนูไม่มีเงิน.... อืมมมม ก็เลยโทรหาเจ้านายกลางดึกวันนั้น ว่าจะทำยังไง สรุปเขาได้นอนรพ.สมใจ รุ่งขึ้นอีกวันไลน์มาแจ้งยอดค่าใช้จ่าย ประมาณ 8,000 กว่าบาท เราก็ ห๊ะ!!!! แพงจัง แล้วที่สำคัญคือ "พี่หนูจะออกจากโรงพยาบาล จะเอาเงินตอนนี้ โอนเงินมาให้หน่อย" เรากำลังทำงานอยู่ แต่ยังไม่ได้คุยกับทางนาย เลยไม่ได้ตอบไลน์ไป ซักพักโทรมาเลยค่ะ "พี่หนูจะออกจากโรงบาล โอนเงินมาให้ตอนไหน" คิดในใจ รอแป๊บนึงไม่ได้รึงัยวะ? สุดท้ายโอนเงินไป เรื่องจบ
ต่อมา อีกหลายวัน หายไปไม่มาทำงาน 4 วันติด ฝากแจ้งกับพนักงานอีกคนมาว่า ลากลับบ้านต่างจังหวัด ไปเซ็นแก้ ร. ให้ลูก (โรงเรียนอะไรวะ? ลูกตกให้พ่อแม่ไปแก้) แล้วก็กลับมาทำงาน
ต่อมาอีกประมาณ 1 เดือน มาขอความช่วยเหลือเรื่องรถยนต์ ห๊ะ!!! (ออกรถก็กรูอีกเรอะ) มาปรึกษาให้หาเต๊นท์รถให้ ให้ไปคุยจะออกรถยนต์ให้สามีแต่ตัวเองติดแบล็คลิส ก็เลยพูดไปแค่ว่า " หนูช่วยอะไรไม่ได้หรอก ... ต้องไปคุยกับเค้าเอง" จึงได้คำถามต่อมาว่า พี่ทำงานออฟฟิศเป็นฝ่ายบุคคลมันคุยง่าย ไปหาเตนท์แล้วคุยให้หน่อย (นี่มันเรื่องของกูเหรอวะ) ...แล้วเราก็ไม่สนใจ
ต่อมาอีก 1 อาทิตย์พนักงานอีกคน พนักงานเกิดอุบัติเหตุ นำตัวเข้ารักษา 2 คน อาการบาดเจ็บฟกช้ำ เย็บแผลเข็ม 2 เข็ม ถือว่าไม่มาก โทรมา 22.00 น. โทรมาว่า "พี่..ไอ้...กับ ... มัน รถชนมาส่งรพ. .... ไม่มีเงิน หนูไม่รู้ทำไง " ก็เลยถอนหายใจสั้นๆแล้วตอบว่า ...แล้วจะให้ทำอะไร? ได้คำตอบ หาเงินมาสำรองจ่ายจ๊ะ... อ้าว!!!! กรูอีกเรอะ เลยบอกว่าพี่คะ รถมอเตอร์ไซต์มีพรบ. แถมมีบัตรประกันอุบัติเหตุ ใช้ไปซิคะ .............หนูไม่รู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ ต้องเอาเงินจ่าย หนูเกรงใจพี่ แต่หนูไม่รู้จะหาเงินที่ไหน รบกวนพี่หน่อย ......... สรุปสุดท้าย คนเป็นแม่(เป็นพนักงานที่บริษัทอีกคน) เค้าสำรองจ่ายไปเอง เรื่องจบ ...แล้วโทรมาให้หาเงินกลางดึก เพื่อ.... สุดจะหงุดหงิด
มีอีกหลายเรื่อง ทั้งร้านค้าต่างๆ ขับรถมาตามเก็บเงินหน้าโรงงาน ทั้งๆที่เบิกเงินกับบัญชีไปทุกครั้ง
แล้วล่าสุด มาพูดเรื่องพนักงานอีกคน ลางานพาพ่อไปหาหมอ แต่ไม่ได้มาลากับเรา เพราะเราทำหน้าเครียดอยู่ หืออออออ...นั่งทำงานอยู่เฉยๆ เครียด ด้วยเหรอ....ใครเครียด เครียดใคร ก็เลยเรียกเจ้าตัวคนพูดมาถาม ว่า ทำไมต้องพูดว่าเครียดอ่ะ หนูไม่ได้เป็นอะไรนะ จะลางานก็เดินมาบอก จะพูดก็พูดทำไมต้องอ้างเหตุผลนู่นนี่ ไร้สาระไปมั้ง
ต่อ "ก็คนเรามันก็ต้องมีเรื่องเครียดทั้งเรื่องทางบ้าน เรื่องงาน ใครๆก็เครียดทั้งนั้น อย่าไปซีเรียส"
อ่าวววววว กูบอกว่ากูไม่ได้เป็นอะไร ใครเครียดอะไร กูเป็นอะไร กับใคร
ต่อ "นั่นๆพี่ หนูก็เครียดหลายเรื่อง มีเรื่องให้คิดเยอะ คนเราเครียดก็เป็นเรื่องธรรมชาติ"
สรุป กรูเครียด 24 ชั่วโมง
ก็เลยลั่นไปว่า "เออ ดี ถ้าใครคิดว่าเครียดขนาดนั้น ไม่พอใจอยากมาคุยก็ไม่ต้องมา ...ก็ไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น อย่ามานะไม่ว่าหน้าไหนทั้งนั้น"
เงียบกันหมด ...
ทุกวันนี้เลิกสนทนากับพนักงานท่านนี้ค่ะ เลิกขาด มีแต่เรื่องบ้าบอคอแตก นี่ลืมเล่ารวมไปถึงเรื่องโทรเช็คสามีของเขาด้วย โทรหาสามีไม่รับสาย โทรมาถามว่าสามีเขาอยู่ที่ไหนจังหวัดอะไร พอเราตอบไม่รู้ "อะไรเนื่ย ถามอะไรก็ไม่รู้ๆ แค่อยากรู้ว่าทำไมมันไม่รับสาย มันทำงานอยู่ที่ไหน "
แฟนเลยบอกว่าตัดปัญหาเหอะ เลิกคุย จะหาว่าใจดำก็ใจดำ คนแบบนี้พูดไปด้วยภาษาคน มันไม่เข้าใจหรอก
เราไม่คุยด้วยนานแล้วล่ะ พนักงานทุกคนเข้ามาปรึกษาเราได้นะ แต่กับคนๆนี้ "ไปไกลๆอย่างไวเลย"
*** พนักงานคนนี้เป็นแม่บ้านค่ะ ทุกวันนี้กรรมไปตกอยู่กับเพื่อนร่วมงานแทน ...โล่งหูไป
# ฝ่ายบุคคลอย่างเรามันใจร้ายอ่ะ ทำไงได้!!!!
คุยกับคนไม่เข้าใจภาษาคน..มันเหนื่อยใจ
(เหตุผลอะไรของเค้า?) พอช่วง 21.20 น. โดยประมาณของวันเดียวกัน โทรมาหาเราแล้วบอกว่าจะไปโรงพยาบาล ด้วยความสงสารก็เลยถามไปว่าจะไปยังไงมันดึกแล้ว เขาว่าจะนั่งวินมอเตอร์ไซต์ไป ไอ้เราก็ไม่ขัด ซักพัก 10 นาที ผ่าน โทรมาขอให้เราพาไปส่งโรงพยาบาล แฟนเราก็นั่งนิ่ง ไม่พูดอะไร แล้วก็ย้อนถามว่าก็ในเมื่อหมอให้แอดมิทตั้งแต่แรก แล้วกลับมาทำไม ก็เลย เออๆ ไปส่งเหอะ ถือซะว่าทำบุญ เราส่งเขาถึงรพ.แล้วกลับ ซักพักเรากลับมาถึงบ้านเขาโทรมาบอกเราว่า ห้องที่โรงพยาบาลเต็ม ต้องนอนห้องพิเศษ แต่ไม่รู้กี่บาท หนูไม่มีเงิน.... อืมมมม ก็เลยโทรหาเจ้านายกลางดึกวันนั้น ว่าจะทำยังไง สรุปเขาได้นอนรพ.สมใจ รุ่งขึ้นอีกวันไลน์มาแจ้งยอดค่าใช้จ่าย ประมาณ 8,000 กว่าบาท เราก็ ห๊ะ!!!! แพงจัง แล้วที่สำคัญคือ "พี่หนูจะออกจากโรงพยาบาล จะเอาเงินตอนนี้ โอนเงินมาให้หน่อย" เรากำลังทำงานอยู่ แต่ยังไม่ได้คุยกับทางนาย เลยไม่ได้ตอบไลน์ไป ซักพักโทรมาเลยค่ะ "พี่หนูจะออกจากโรงบาล โอนเงินมาให้ตอนไหน" คิดในใจ รอแป๊บนึงไม่ได้รึงัยวะ? สุดท้ายโอนเงินไป เรื่องจบ
ต่อมา อีกหลายวัน หายไปไม่มาทำงาน 4 วันติด ฝากแจ้งกับพนักงานอีกคนมาว่า ลากลับบ้านต่างจังหวัด ไปเซ็นแก้ ร. ให้ลูก (โรงเรียนอะไรวะ? ลูกตกให้พ่อแม่ไปแก้) แล้วก็กลับมาทำงาน
ต่อมาอีกประมาณ 1 เดือน มาขอความช่วยเหลือเรื่องรถยนต์ ห๊ะ!!! (ออกรถก็กรูอีกเรอะ) มาปรึกษาให้หาเต๊นท์รถให้ ให้ไปคุยจะออกรถยนต์ให้สามีแต่ตัวเองติดแบล็คลิส ก็เลยพูดไปแค่ว่า " หนูช่วยอะไรไม่ได้หรอก ... ต้องไปคุยกับเค้าเอง" จึงได้คำถามต่อมาว่า พี่ทำงานออฟฟิศเป็นฝ่ายบุคคลมันคุยง่าย ไปหาเตนท์แล้วคุยให้หน่อย (นี่มันเรื่องของกูเหรอวะ) ...แล้วเราก็ไม่สนใจ
ต่อมาอีก 1 อาทิตย์พนักงานอีกคน พนักงานเกิดอุบัติเหตุ นำตัวเข้ารักษา 2 คน อาการบาดเจ็บฟกช้ำ เย็บแผลเข็ม 2 เข็ม ถือว่าไม่มาก โทรมา 22.00 น. โทรมาว่า "พี่..ไอ้...กับ ... มัน รถชนมาส่งรพ. .... ไม่มีเงิน หนูไม่รู้ทำไง " ก็เลยถอนหายใจสั้นๆแล้วตอบว่า ...แล้วจะให้ทำอะไร? ได้คำตอบ หาเงินมาสำรองจ่ายจ๊ะ... อ้าว!!!! กรูอีกเรอะ เลยบอกว่าพี่คะ รถมอเตอร์ไซต์มีพรบ. แถมมีบัตรประกันอุบัติเหตุ ใช้ไปซิคะ .............หนูไม่รู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ ต้องเอาเงินจ่าย หนูเกรงใจพี่ แต่หนูไม่รู้จะหาเงินที่ไหน รบกวนพี่หน่อย ......... สรุปสุดท้าย คนเป็นแม่(เป็นพนักงานที่บริษัทอีกคน) เค้าสำรองจ่ายไปเอง เรื่องจบ ...แล้วโทรมาให้หาเงินกลางดึก เพื่อ.... สุดจะหงุดหงิด
มีอีกหลายเรื่อง ทั้งร้านค้าต่างๆ ขับรถมาตามเก็บเงินหน้าโรงงาน ทั้งๆที่เบิกเงินกับบัญชีไปทุกครั้ง
แล้วล่าสุด มาพูดเรื่องพนักงานอีกคน ลางานพาพ่อไปหาหมอ แต่ไม่ได้มาลากับเรา เพราะเราทำหน้าเครียดอยู่ หืออออออ...นั่งทำงานอยู่เฉยๆ เครียด ด้วยเหรอ....ใครเครียด เครียดใคร ก็เลยเรียกเจ้าตัวคนพูดมาถาม ว่า ทำไมต้องพูดว่าเครียดอ่ะ หนูไม่ได้เป็นอะไรนะ จะลางานก็เดินมาบอก จะพูดก็พูดทำไมต้องอ้างเหตุผลนู่นนี่ ไร้สาระไปมั้ง
ต่อ "ก็คนเรามันก็ต้องมีเรื่องเครียดทั้งเรื่องทางบ้าน เรื่องงาน ใครๆก็เครียดทั้งนั้น อย่าไปซีเรียส"
อ่าวววววว กูบอกว่ากูไม่ได้เป็นอะไร ใครเครียดอะไร กูเป็นอะไร กับใคร
ต่อ "นั่นๆพี่ หนูก็เครียดหลายเรื่อง มีเรื่องให้คิดเยอะ คนเราเครียดก็เป็นเรื่องธรรมชาติ"
สรุป กรูเครียด 24 ชั่วโมง
ก็เลยลั่นไปว่า "เออ ดี ถ้าใครคิดว่าเครียดขนาดนั้น ไม่พอใจอยากมาคุยก็ไม่ต้องมา ...ก็ไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น อย่ามานะไม่ว่าหน้าไหนทั้งนั้น"
เงียบกันหมด ...
ทุกวันนี้เลิกสนทนากับพนักงานท่านนี้ค่ะ เลิกขาด มีแต่เรื่องบ้าบอคอแตก นี่ลืมเล่ารวมไปถึงเรื่องโทรเช็คสามีของเขาด้วย โทรหาสามีไม่รับสาย โทรมาถามว่าสามีเขาอยู่ที่ไหนจังหวัดอะไร พอเราตอบไม่รู้ "อะไรเนื่ย ถามอะไรก็ไม่รู้ๆ แค่อยากรู้ว่าทำไมมันไม่รับสาย มันทำงานอยู่ที่ไหน "
แฟนเลยบอกว่าตัดปัญหาเหอะ เลิกคุย จะหาว่าใจดำก็ใจดำ คนแบบนี้พูดไปด้วยภาษาคน มันไม่เข้าใจหรอก
เราไม่คุยด้วยนานแล้วล่ะ พนักงานทุกคนเข้ามาปรึกษาเราได้นะ แต่กับคนๆนี้ "ไปไกลๆอย่างไวเลย"
*** พนักงานคนนี้เป็นแม่บ้านค่ะ ทุกวันนี้กรรมไปตกอยู่กับเพื่อนร่วมงานแทน ...โล่งหูไป
# ฝ่ายบุคคลอย่างเรามันใจร้ายอ่ะ ทำไงได้!!!!