คบกับแฟนที่เป็นผู้หญิงมาด้วยกันมาตั้งหลายปี สุดท้ายมาโดนแบบนี้ควรจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงดีคะ?

สวัสดีค่ะเราอยากได้คำแนะนำว่าควรจะเอาตัวเองออกไปจากจุดนี้ยังไงดีคะ
ตอนนี้เหมือนหาทางออกให้ชีวิตยาก ไม่รู้จะเดินไปทางไหน

เราคบกับแฟนที่เป็นผู้หญิงด้วยกันคนนึงมาประมาณ6ปีกว่าแล้ว คบกันตั้งแต่ช่วงมัธยมต้น
จนตอนนี้เค้าเรียนจบกำลังทำงานแล้ว ส่วนเราอายุเท่ากันแต่เรียนช้ากว่าเขา1ปีค่ะ ตอนนี้เราเลยยังเรียนอยู่
ความรักของเราผ่านไปได้ด้วยดีมาตลอด ในสายตาคนอื่น รวมถึงเราสองคนก็ดูจะรักกันมาก
เราเคยเป็นทั้งเพื่อน คนรัก พี่น้อง ทุกๆอย่างให้กัน เวลาไหนก็อยู่ด้วยกันมาตลอด
นิสัยส่วนตัวของเราคือขี้น้อยใจมาก เราขี้ระแวง งี่เง่า แล้วก็ขี้หวง อารมณ์ร้อน แต่ยอมรับว่ามากอยู่เหมือนกัน
พอจะรู้ตัวและปรับปรุงอยู่เรื่อยๆ ให้น้อยลงบ้างแล้ว จะมีบางช่วงที่ระแวงมากบ้างแล้วแต่สถานการณ์ค่ะ
ส่วนเขาเป็นคนนิ่งๆ ดูจะรักเรามากๆใครๆก็บอกแบบนั้น ทุกคนออกจะคิดด้วยซ้ำว่าคนที่จะทำให้เสียใจ
คงเป็นเรามากกว่าที่ไม่ใช่เขา ช่วงที่ผ่านมาเขาต้องทำงานต่างจังหวัดเราเทียวไปรับไปส่งตลอด
เป็นเวลานานหลายเดือนอยู่เหมือนกัน เหมือนช่วงหลังๆเค้าจะติดงาน งานเยอะ
ส่วนเราเองก็ต้องทำวิจัย สัมมนาและอย่างอื่นอีกมากมาย
เหมือนชีวิตเกิดมรสุมค่ะ เราเครียดสะสมแล้วก็ขี้งอนอยู่บ่อยๆอยากให้เค้ามาฟังเราอ้อนบ้าง

เค้าเองก็ทำงานมีเวลาคุยกันระหว่างวันบ้างนิดหน่อยแล้วก็หลังเลิกงานช่วงแรกๆเลิกไวนะคะ
หลังๆมาก็ดึกมาก ดึกจนได้คุยกันก่อนนอนไม่ถึงครึ่งชม.ก็มี เราเองก็เสียความรู้สึกบ่อยๆ
ที่ไม่ได้คุยไม่ได้ระบายไม่ได้เล่าชีวิตประจำวันอะไรให้เค้าฟังเลยเหมือนแบบที่เคยเป็น เพราะเค้าเองก็ไม่มีเวลา
จนไม่กี่เดือนที่ผ่านมาเราเห็นมีผู้ชายคนนึง เป็นเพื่อนร่วมงานกัน กลุ่มเดียวกัน
เขาเรียกแฟนเราว่า แฟน เราเองก็ระแวงมาตั้งแต่ตอนนั้น ระแวงมากขึ้นกว่าเดิม
ตอนที่เขาไปสังสรรค์กับเพื่อนแล้วบอกเราว่าไม่ได้ดื่มแอลกอฮอลล์แต่พอเราโทรไปกลับเมาแบบหัวราน้ำ
เราเองก็เป็นห่วง จนตัวเราเองก็เปลี่ยนไป เรารู้สึกเราส่งแฟนเราเพื่อให้เค้ามาเจอกับอะไรแบบนี้
แล้วทำแบบนี้กับเราหรอ ปกติแฟนเราเป็นคนที่ทำอะไรบอกเราตลอด ไปไหนก็บอกตลอด
เราผิดเองหรือป่าวคะที่จู้จี้มากเกินไปส่วนนึงยอมรับว่าเป็นห่วง ปนความระแวงด้วย

จนมาไม่กี่วันที่ผ่านมา เราตัดสินใจบอกเลิกเค้าเพราะเราคิดว่ามันจะเหมือนทุกครั้ง
ที่เราพูดแล้วเค้าจะเหมือนเดิมไม่ไปไหน แต่กลายเป็นว่าเขาจะไป ไม่อยากขัดใจเราแล้ว
ทนนิสัยเราไม่ได้ เปลี่ยนตัวเองเพื่อเราไม่ไหวแล้ว กลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว
มาไม่กี่วันนี้ เค้ารับปริญญา เราทำหน้าที่ของเราได้ดีที่สุดจนเราไม่ไหวแล้ว
ในขณะที่เรากำลังกอดแฟน เราจับมือแฟน เขาบอกแต่คำว่าไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้วนะ
จนวันนี้เราเห็นกับตาว่าเขากับผู้ชายคนนั้น ความสัมพันธ์ดูลึกซึ้งกันค่ะ สายตาที่เคยมองเราก็เปลี่ยนไป
กลับเป็นสายตาเหมือนคนรักกันมองกัน ไปมองกับผู้ชายคนนั้นแทน
เราเหมือนเสียศูนย์ทุกอย่าง เราถามเขา เขาบอกไม่มีอะไร หลายๆอย่างทำให้คิด

เพื่อนสนิทเค้าก็อยู่ในสภาพที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะเราก็เพื่อน
พอเราถามเพื่อนเขาก็บอกให้เคลียร์กันเอาเองซึ่งเราก็คิดว่าถ้ามันไม่มีอะไรก็ไม่จำเป็นจะต้องบอกแบบนี้สิ
แล้วเราก็เชื่อในสิ่งที่เราเห็นกับตานั่นแหละว่ามี ต่อให้เค้าจะปฎิเสธยังไง
ในระยะเวลาไม่กี่วันที่เลิกกัน เราง้อตลอด เราบอกความรู้สึกเรายาวมาก อ้อนวอน
ร้องไห้ขอร้อง ให้เค้าสนใจ คิดทบทวนให้ดีอีกครั้งว่าเราขอโทษเรารู้สึกผิดจริงๆ
แล้วก็โดนคำพูดทำร้ายจิตใจหลายๆอย่าง ซึ่งเรายอมรับว่ามันผิดเองที่เราบอกเลิกเค้าเป็นนิสัย
ทำให้เขาทนไม่ไหวแล้วหมดความอดทนแล้ว เขาบอกเค้าไปต่อไม่ได้แล้ว ไม่มีอะไรเหมือนเดิม
กลับมาก็ไม่เหมือนเดิม อะไรทั้งนั้น เราเหมือนคนเสียสติ เอาตัวเองอออกไปจากตรงนี้ไม่ได้

จนวันนี้เขายอมรับแล้วว่าคุยกับผู้ชายคนนั้น แต่คุยกันได้ไม่กี่วัน
เขากลับบอกว่าผู้ชายคนนั้นเข้าใจเขาทุกๆอย่างแบบที่เราไม่เคยเข้าใจ
เรารู้สึกเจ็บมาก ว่าที่ผ่านมามันไม่มีสักอย่างเลยหรอที่เราเข้าใจเขา
นอกจากเรื่องงานแล้วเราทำอะไรให้เค้าลำบากใจบ้าง
เขาบอกให้เราเลิกโทษคนอื่นแต่โทษตัวเองบ้างว่าทำให้เขารู้สึกทนไม่ไหวเองเลยอยากออกมา
พอเราได้คำตอบชัดเจนแล้ว แต่เราก็ยังเอาตัวเองออกมาจากจุดนี้ยากเหลือเกิน
เหมือนอะไรที่เคยมี อะไรที่เคยหวังไว้ คนที่ทุกๆคนบอกว่ารักเรามากมาย ให้ตอบแทนความรักเค้าให้มากๆ

ตอนนี้เรากลับโดนทำร้ายเอง เราเองก็เคยนอกใจแต่ก็กลับมาเป็นเราที่รักเขามากกว่าเดิมไม่ไปไหน
หรือเพราะความใกล้ชิดคะที่ทำให้เค้าเปลี่ยนไปขนาดนี้ จากคนที่แคร์เรามากๆ
กลับพูดเหมือนถีบหัวส่งให้เราไป เรารู้สึกเจ็บปวดมากเลยค่ะ เหมือนในขณะที่เขามีทุกอย่าง
ตัวเราเองก็เพิ่งเริ่มต้น เขาเองก็เคยบอกตลอดว่าอย่าทิ้งเขาไปไหนนะ อย่าไปไหน
จนตอนนี้เขาก็ทำในแบบที่เราไม่คิดว่าจะทำเหมือนกัน เราเองก็เสียใจ
ที่ดูเป็นคนโง่ในสายตาคนอื่นมาตลอด ในระยะเวลาสั้นๆไม่ถึงอาทิตย์ที่เลิกกัน
แต่การกระทำของเขากับผู้ชายคนนั้นดูถึงเนื้อถึงตัวกันมากจนเราเองก็ไม่อยากจะคิด

ทำไมคนที่ซื่อสัตย์ต้องมาเจออะไรแบบนี้เป็นการตอบแทนหรอคะ
เราโทษตัวเองอยู่ทุกวันก่อนที่จะรู้ว่าเขามีใคร โทษตัวเองว่ามันผิดที่เราเองที่ทำให้เค้าทนไม่ไหว
ฟูมฟาย คอยง้อ ตลอดเวลา คนบอกเลิกแบบเราที่ยังอยู่ไม่ไปไหน ก ับคนที่ไม่อยากจะไป
แต่เค้าไม่มีเยื่อใยให้เลยด้วยซ้ำ แบบนี้เค้าทำใจมานานแล้วใช่มั้ยคะ

ทำไมเขาถึงมั่นใจว่าคนที่เจอกันไม่นานจะเข้าใจเขามากมายทุกเรื่องขนาดนั้น
คนคบกันมาตั้งนานจะหมดรักหมดความอดทนกันได้ขนาดนั้นเลยหรือป่าวคะ ถ้าเขาไม่มีใหม่
เราแค่อยากจะออกไปจากความรู้สึกแบบนี้อยากเลิกโทษตัวเองสักทีค่ะ
ช่วงเวลานี้มันผ่านไปอย่างทรมานมากเลย เหมือนที่ผ่านมาเขาเป็นทุกๆอย่าง
ตอนนี้เราเลยรู้สึกว่างเปล่า ต้องผ่านอะไรไปคนเดียว เราอยากได้คำแนะนำ
ว่าเราควรจะทำอย่างไรต่อไปกับตัวเองดีคะ ตอนนี้เราเองก็พยายามไม่ส่อง ไม่เข้าไปดูอะไรเกี่ยวกับเขาแล้ว
ยังรักเขาแบบเดิมค่ะ แต่คงไม่ได้เขาคนเดิมกลับมาแล้วเราควรจะทำอย่างไรกับตัวเองดีคะ