ผมอายุ 20 กว่าครับบ้านค่อนข้างมีฐานะเหมือนกัน เราทั้งสองพอมีฐานะกันบ้างเรามีความสุขกันมาก
10วันแรกบินไปเที่ยวต่างประเทศกันแล้วครับ เขาเรียนอยู่ต่างประเทศผมก็บินตามไปเรียนกับเขาครับ
เราช่วยกันออกแต่ประมาณ70%เรื่องอาหารเขาจะออกบ้าง ช่วยกันหารบ้าง หรือผมเลี้ยงบ้าง
ส่วนหน้าที่ของผมคือการที่ซื้อของแบรนให้เขาผมมีความสุขกับสิ่งนี้ด้วยครับ
ด้วยความที่ผมเป็นคนชอบแต่งตัวพวก givenchy หรือพวก luxury แบรนพวกนี้
ผมเลยชอบจะแบ่งปันของที่ผมรักให้เขาครับ แต่ก็อย่างว่าแหละครับ คนเรามาถึงจุดนึงดีเท่าไหร่ก็ไม่พอ
เขานอกใจผมหลายครั้งครับ ที่แรงสุดคือเขาไปเอากับเพื่อนตัวเองซึ่งเป็นคนที่ผมรู้จักเหมือนกัน
ผมตามง้อเขาให้เขากลับมา และเขาก็กลับมาครับเพราะตอนนั้นเราทะเลาะกันบ่อยด้วย
แต่การที่ผมชอบคิดว่าตัวเองผิด โอเคไม่เป็นไรผมขอโทษเขาตลอดว่าขอโทษที่งี่เง่าจนทำให้พี่ต้องหาคนอื่น
ผมยังเจ็บจนถึงทุกวันนี้ แต่เราก็ยังคบกันมาเรื่อยๆจนถึงวันนี้
ผมเพิ่งบินกลับมาจากอังกฤษเพราะไปเรียนล่าสุด เขาไม่ได้ขอเลิกกับผม
แต่เขาบอกผมว่าเหมือนที่บ้านจะให้แต่งงานหรืออะไรซักอย่างซึ่งผมรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริงหรอกครับแต่ว่า.....
ผมยอมให้เขาไปครับ ผมกลายเป็นคนใจเย็นนิ่ง ไม่พูดเท่าไหร่ ผมแค่คิดว่าโอเคเราส่งเขาได้แค่นี้
เราสามารถทำให้เขามีอนาคตที่ดีกว่าเดิมได้แล้วนะ เราช่วยให้เขามีความสุขทำให้เขามองชีวิตมากขึ้นทำงานมากขึ้น
ไม่ใช่แค่เอาแต่เที่ยว เขาบอกกับผมว่าเรายังอายุน้อยเดี๋ยวก็ต้องเจอคนอื่นที่ดีกว่าพี่มากๆ พี่ไม่อยากรั้งเราไว้เพราะพี่มันไม่มีอนาคต
เอาแต่ใช้เงินที่บ้านไปวันๆไม่สามารถให้อะไรมั่นคงกับเราได้เลยพี่ทำเราเสียใจมามาก
ผมได้แต่ร้องไห้จนถึงวันนี้ ผมไม่ได้ติดต่อกับเขา แต่ผมก็ดีใจที่ผมส่งเขาได้ถึงฝั่ง
เขาบอกผมเป็นอย่างสุดท้ายว่าที่ผ่านมาพี่เห็นแก่ตัวกับเราตลอด
พี่รั้งเราไว้ใหอยู่กับคนแบบพี่ นี่อาจจะเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่พี่ไม่เห็นแก่ตัวที่สุด
ขอบคุณที่ให้ได้ระบายครับ โทษทีครับตอนแรกจะให้คำปรึกษาดันมาเรื่องตัวเอง น่าตลกตัวเองดีครับ
เนื่องจากผมกับแฟนเป็นไบด้วยไม่มีใครรู้เท่าไหร่ว่าเป็นเกย์ครับ
เรื่องที่ผมเขียนนี้ผ่านมา 1 เดือนแล้วครับ
เรื่องตอนนี้คือเรื่องเมื่อวันลอยกระทงที่ผ่านมาครับ
ผมไปนั่งรอที่ร้านเหล้าที่เขาชอบไปครับ ผมไม่รู้ว่าไปทำไมเหมือนกันไม่รู้ว่าเขาจะมาไหมแต่ก็ใจบอกว่าออกไปเถอะ
แค่อยากรู้ว่าเขาเป็นอย่างไรบ้างสบายดีไหมอยากกอดเขา แต่ใจให้กลับไปก็คงไม่อยากทำร้ายตัวเองเหมือนกันแต่จะก้าวต่อไปมันก็ยากมากเลยครับ
สรุปวันนั้นผมนั่งดื่มอยู่ข้างบน ประมาณ1ชั่วโมงกว่าๆผมก็เริ่มกึ่มๆเมาแล้ว ผมก็เลยไม่เป็นไรเขาคงไม่มาก็เลยกลับบ้านครับ
หลังจากนั้นผมเอาไอจีที่สร้างปลอมขึ้นมาไปส่องเขาครับผมเห็นเขาลงรูปว่าไปเที่ยวอยู่ผมเลยรีบวิ่งออกจากคอนโด
ซึ่งมันอยู่ไม่ไกลร้านครับผมรีบวิ่งสุดชีวิตรีบขับรถสุดชีวิต ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไปทำไมแต่ในใจตอนนั้นบอกกับตัวเองว่า
ขอร้อง สักครั้งก็ยังดีให้เห็นหน้าเขามีความสุขก็ยังดีจนผมถึงครับ ผมแกล้งโทรไปหาพี่เขาว่า
พี่อยู่ที่ผับนี้หรอผมนั่งอยู่ข้างบน เห็นเด็กเสริฟมาบอกผมว่าพี่อยู่(ผมโกหกเพื่อให้ได้เจอครับ)
สรุปผมกับเขาก็อยู่โต๊ะเดียวกันโดยมีพวกเพื่อนๆเขาอยู่ด้วยเพื่อนๆเขาก็บอกว่าเห้ยไปไหนมาทำไมไม่เจอนานขนาดนี้
ชวนไปไหนก็ไม่ไป ผมก็เลยบอกว่าถามพี่เค้านู้นหายตัวกันหมดเลย แต่ตัวผไม่รู้เป็นอะไรครับร่างกายผมเหมือนจะตายจริงๆ
ผมเคยได้ยินคำว่าคลั่งจนจะตาย ผมเพิ่งเข้าใจคำนี้ พอผมเจอพี่เขาผมพยายามนิ่งที่สุดแต่มือผม ตัวผม ขาผม
สั่นไปหมดเลยผมไม่รู้ผมเป็นอะไรเลยไปเข้าห้องน้ำครับ และผมฉี่ไม่ออก แถมตัวสั่นไปหมดเลยเหมือนผมกำลังช็อคหรืออะไรอยู่
หลังจากนั้นพอผมปรับตัวเองใจเริ่มใจเย็นลง เราก็เที่ยวกันปกติครับ
ตอนกลับเราไปกินข้าวกันก่อนพร้อมกับเพื่อนเขา และก็แยกย้ายกันครับตอนกลับผมกับพี่เขากลับด้วยกันครับ
พอเพื่อนพี่เขาไปพี่เขาก็เดินพาผมไปตรงถนนเขาก็บอกว่ากลับบ้านได้แล้วดึกแล้วผมก็เลยนั่งแท็กซี่กลับไปเลยครับ
หลังจากนั้น 10นาที ผมบอกแท็กซี่เขารถวนกลับไปด้วยเหตุในหัวเยอะมากอยากบอกเขาว่าคิดถึง อยากกอดเขา
ยอมหอมเขาซักครั้ง พอผมถึงหน้าบ้านเขา ผมโทรหาเขาให้ลงมาหน่อยครับ
เขาบอกผมว่ามีอะไร ผมก็เงียบ .... เพราะพอได้ยินเสียงเขาปุ๊ปทุกอย่างในหัวผมในความคิดผมมันดับหมดเลยครับ
ผมพูดไม่ออก ไม่รู้จะพูดอะไร ไม่รู้ว่าตัวเองมาทำอะไรตรงนี้
ผมบอกกับพี่เขาน้ำเสียงนิ่งๆว่า ไม่รู้เหมือนกัน
เขาก็ลงมาครับ เรายืนกัน 2 คนมือผมหวักเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของผมและกำแน่น ตามองแต่พื้น ตัวแข็งทำอะไรไม่ถูกไม่กล้าแม้แต่มองหน้า
เขาถามผมว่า มาทำอะไรครับ ทำไมไม่ไปนอน ...
ผมบอกพี่เขาว่า ไม่รู้เหมือนกัน เขาเข้ามากอดผมและบอกว่าเหงาใช่ไหม ตอนนั้นน้ำตาผมไหลออกมาเลยครับ
และตัวพี่เขาเองก็ร้องไห้ด้วย และบอกผมว่าเดินต่อได้แล้วนะ ต้องเดินต่อไปได้แล้วนะ
เขาบอกกับผมว่าตั่งแต่พี่เลิกกับเราพี่ไม่มีความสุขเลยนะ พี่กอดตุ๊กตาที่เราให้ทุกวันตอนนอนเลยนะ
(ตอนนั้นผมไม่ได้พูดอะไรแต่ผมรู้ว่าเขาโกหกเพราะจากที่ผมเอาไอจีปลอมไปเช็คผมก็เห็นว่าชีวิตเขามีความสุขมากโพสรูปและบอกว่าโสดทุกวันฟอลโล่คนในไอจีใหม่ๆเยอะแยะคงจะมีแฟนใหม่เขาอยู่ในนั้นด้วย)
ชีวิตมีความสุข ผมก็ยินดีกับเขาด้วยถึงแม้ผมจะไม่รู้ว่าคนที่ผมรักนั้นเขาเคยรักผมบ้างไหม เขาเคยทำร้ายอะไรผมรึเปล่า
ทุกอย่างมันไม่เป็นไรถ้าเทียบกับการที่ผมได้รู้ว่าชีวิตนึงผมเคยยรักคนๆนึงแล้ว เขากำลังจะเดินไปในทางที่ดี
กำลังจะมีแฟนใหม่ที่ดีกว่าผม เพราะตัวผมมันน่าเบื่อ แต่ไม่เป็นไรนับจากวันนี้
โพสนี้คือโพสที่ผมเขียนขึ้นมาเพื่อส่งให้เขา อาจจะไม่ใช่ผมที่เขาสามารถหยุดได้ แต่เมื่อซักวันที่เขาเจอคนที่เขารัก
เขาจะสามารถหยุดเพื่อคนๆนั้นได้จริงๆ และจากวันนี้เวลาเราเจอกันผมคงไม่ได้ทักแล้วเพราะคนที่ผมรักเขาตายไปแล้ว
ตายจากความรู้สึกผม ผมไม่ได้เลิกรักเขา แต่คนที่ผมรักเขาตายไปแล้วและผมยังจะรักเขาทุกๆวัน ผมสัญญาว่าจะเดินต่อเหมือนที่เขาบอก
เพราะผมต้องทำเพื่อคนที่เขารักผม และจะไม่ให้การตายของเขาเสียประโยช ถึงทุกๆอย่างจะตายหมดแล้ว
คำข้างล่างต่อไปนี้ไม่ต้องสนใจครับเป็นคำที่ผมกับเขารู้กัน2 คนครับ
แต่บลูยังไม่ตาย มันไม่มีวันตาย
มันร้องหาตัวน้อยทุกวันนะ
คบกับแฟนอายุห่างกัน10 ปีคบกันมา2ปีแล้วโดนแฟนบังคับให้เลิกกับเขาเพราะเขาอยากให้เรามีอนาคต?หรือเขารักคนอื่นแล้ว?
10วันแรกบินไปเที่ยวต่างประเทศกันแล้วครับ เขาเรียนอยู่ต่างประเทศผมก็บินตามไปเรียนกับเขาครับ
เราช่วยกันออกแต่ประมาณ70%เรื่องอาหารเขาจะออกบ้าง ช่วยกันหารบ้าง หรือผมเลี้ยงบ้าง
ส่วนหน้าที่ของผมคือการที่ซื้อของแบรนให้เขาผมมีความสุขกับสิ่งนี้ด้วยครับ
ด้วยความที่ผมเป็นคนชอบแต่งตัวพวก givenchy หรือพวก luxury แบรนพวกนี้
ผมเลยชอบจะแบ่งปันของที่ผมรักให้เขาครับ แต่ก็อย่างว่าแหละครับ คนเรามาถึงจุดนึงดีเท่าไหร่ก็ไม่พอ
เขานอกใจผมหลายครั้งครับ ที่แรงสุดคือเขาไปเอากับเพื่อนตัวเองซึ่งเป็นคนที่ผมรู้จักเหมือนกัน
ผมตามง้อเขาให้เขากลับมา และเขาก็กลับมาครับเพราะตอนนั้นเราทะเลาะกันบ่อยด้วย
แต่การที่ผมชอบคิดว่าตัวเองผิด โอเคไม่เป็นไรผมขอโทษเขาตลอดว่าขอโทษที่งี่เง่าจนทำให้พี่ต้องหาคนอื่น
ผมยังเจ็บจนถึงทุกวันนี้ แต่เราก็ยังคบกันมาเรื่อยๆจนถึงวันนี้
ผมเพิ่งบินกลับมาจากอังกฤษเพราะไปเรียนล่าสุด เขาไม่ได้ขอเลิกกับผม
แต่เขาบอกผมว่าเหมือนที่บ้านจะให้แต่งงานหรืออะไรซักอย่างซึ่งผมรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริงหรอกครับแต่ว่า.....
ผมยอมให้เขาไปครับ ผมกลายเป็นคนใจเย็นนิ่ง ไม่พูดเท่าไหร่ ผมแค่คิดว่าโอเคเราส่งเขาได้แค่นี้
เราสามารถทำให้เขามีอนาคตที่ดีกว่าเดิมได้แล้วนะ เราช่วยให้เขามีความสุขทำให้เขามองชีวิตมากขึ้นทำงานมากขึ้น
ไม่ใช่แค่เอาแต่เที่ยว เขาบอกกับผมว่าเรายังอายุน้อยเดี๋ยวก็ต้องเจอคนอื่นที่ดีกว่าพี่มากๆ พี่ไม่อยากรั้งเราไว้เพราะพี่มันไม่มีอนาคต
เอาแต่ใช้เงินที่บ้านไปวันๆไม่สามารถให้อะไรมั่นคงกับเราได้เลยพี่ทำเราเสียใจมามาก
ผมได้แต่ร้องไห้จนถึงวันนี้ ผมไม่ได้ติดต่อกับเขา แต่ผมก็ดีใจที่ผมส่งเขาได้ถึงฝั่ง
เขาบอกผมเป็นอย่างสุดท้ายว่าที่ผ่านมาพี่เห็นแก่ตัวกับเราตลอด
พี่รั้งเราไว้ใหอยู่กับคนแบบพี่ นี่อาจจะเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่พี่ไม่เห็นแก่ตัวที่สุด
ขอบคุณที่ให้ได้ระบายครับ โทษทีครับตอนแรกจะให้คำปรึกษาดันมาเรื่องตัวเอง น่าตลกตัวเองดีครับ
เนื่องจากผมกับแฟนเป็นไบด้วยไม่มีใครรู้เท่าไหร่ว่าเป็นเกย์ครับ
เรื่องที่ผมเขียนนี้ผ่านมา 1 เดือนแล้วครับ
เรื่องตอนนี้คือเรื่องเมื่อวันลอยกระทงที่ผ่านมาครับ
ผมไปนั่งรอที่ร้านเหล้าที่เขาชอบไปครับ ผมไม่รู้ว่าไปทำไมเหมือนกันไม่รู้ว่าเขาจะมาไหมแต่ก็ใจบอกว่าออกไปเถอะ
แค่อยากรู้ว่าเขาเป็นอย่างไรบ้างสบายดีไหมอยากกอดเขา แต่ใจให้กลับไปก็คงไม่อยากทำร้ายตัวเองเหมือนกันแต่จะก้าวต่อไปมันก็ยากมากเลยครับ
สรุปวันนั้นผมนั่งดื่มอยู่ข้างบน ประมาณ1ชั่วโมงกว่าๆผมก็เริ่มกึ่มๆเมาแล้ว ผมก็เลยไม่เป็นไรเขาคงไม่มาก็เลยกลับบ้านครับ
หลังจากนั้นผมเอาไอจีที่สร้างปลอมขึ้นมาไปส่องเขาครับผมเห็นเขาลงรูปว่าไปเที่ยวอยู่ผมเลยรีบวิ่งออกจากคอนโด
ซึ่งมันอยู่ไม่ไกลร้านครับผมรีบวิ่งสุดชีวิตรีบขับรถสุดชีวิต ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไปทำไมแต่ในใจตอนนั้นบอกกับตัวเองว่า
ขอร้อง สักครั้งก็ยังดีให้เห็นหน้าเขามีความสุขก็ยังดีจนผมถึงครับ ผมแกล้งโทรไปหาพี่เขาว่า
พี่อยู่ที่ผับนี้หรอผมนั่งอยู่ข้างบน เห็นเด็กเสริฟมาบอกผมว่าพี่อยู่(ผมโกหกเพื่อให้ได้เจอครับ)
สรุปผมกับเขาก็อยู่โต๊ะเดียวกันโดยมีพวกเพื่อนๆเขาอยู่ด้วยเพื่อนๆเขาก็บอกว่าเห้ยไปไหนมาทำไมไม่เจอนานขนาดนี้
ชวนไปไหนก็ไม่ไป ผมก็เลยบอกว่าถามพี่เค้านู้นหายตัวกันหมดเลย แต่ตัวผไม่รู้เป็นอะไรครับร่างกายผมเหมือนจะตายจริงๆ
ผมเคยได้ยินคำว่าคลั่งจนจะตาย ผมเพิ่งเข้าใจคำนี้ พอผมเจอพี่เขาผมพยายามนิ่งที่สุดแต่มือผม ตัวผม ขาผม
สั่นไปหมดเลยผมไม่รู้ผมเป็นอะไรเลยไปเข้าห้องน้ำครับ และผมฉี่ไม่ออก แถมตัวสั่นไปหมดเลยเหมือนผมกำลังช็อคหรืออะไรอยู่
หลังจากนั้นพอผมปรับตัวเองใจเริ่มใจเย็นลง เราก็เที่ยวกันปกติครับ
ตอนกลับเราไปกินข้าวกันก่อนพร้อมกับเพื่อนเขา และก็แยกย้ายกันครับตอนกลับผมกับพี่เขากลับด้วยกันครับ
พอเพื่อนพี่เขาไปพี่เขาก็เดินพาผมไปตรงถนนเขาก็บอกว่ากลับบ้านได้แล้วดึกแล้วผมก็เลยนั่งแท็กซี่กลับไปเลยครับ
หลังจากนั้น 10นาที ผมบอกแท็กซี่เขารถวนกลับไปด้วยเหตุในหัวเยอะมากอยากบอกเขาว่าคิดถึง อยากกอดเขา
ยอมหอมเขาซักครั้ง พอผมถึงหน้าบ้านเขา ผมโทรหาเขาให้ลงมาหน่อยครับ
เขาบอกผมว่ามีอะไร ผมก็เงียบ .... เพราะพอได้ยินเสียงเขาปุ๊ปทุกอย่างในหัวผมในความคิดผมมันดับหมดเลยครับ
ผมพูดไม่ออก ไม่รู้จะพูดอะไร ไม่รู้ว่าตัวเองมาทำอะไรตรงนี้
ผมบอกกับพี่เขาน้ำเสียงนิ่งๆว่า ไม่รู้เหมือนกัน
เขาก็ลงมาครับ เรายืนกัน 2 คนมือผมหวักเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของผมและกำแน่น ตามองแต่พื้น ตัวแข็งทำอะไรไม่ถูกไม่กล้าแม้แต่มองหน้า
เขาถามผมว่า มาทำอะไรครับ ทำไมไม่ไปนอน ...
ผมบอกพี่เขาว่า ไม่รู้เหมือนกัน เขาเข้ามากอดผมและบอกว่าเหงาใช่ไหม ตอนนั้นน้ำตาผมไหลออกมาเลยครับ
และตัวพี่เขาเองก็ร้องไห้ด้วย และบอกผมว่าเดินต่อได้แล้วนะ ต้องเดินต่อไปได้แล้วนะ
เขาบอกกับผมว่าตั่งแต่พี่เลิกกับเราพี่ไม่มีความสุขเลยนะ พี่กอดตุ๊กตาที่เราให้ทุกวันตอนนอนเลยนะ
(ตอนนั้นผมไม่ได้พูดอะไรแต่ผมรู้ว่าเขาโกหกเพราะจากที่ผมเอาไอจีปลอมไปเช็คผมก็เห็นว่าชีวิตเขามีความสุขมากโพสรูปและบอกว่าโสดทุกวันฟอลโล่คนในไอจีใหม่ๆเยอะแยะคงจะมีแฟนใหม่เขาอยู่ในนั้นด้วย)
ชีวิตมีความสุข ผมก็ยินดีกับเขาด้วยถึงแม้ผมจะไม่รู้ว่าคนที่ผมรักนั้นเขาเคยรักผมบ้างไหม เขาเคยทำร้ายอะไรผมรึเปล่า
ทุกอย่างมันไม่เป็นไรถ้าเทียบกับการที่ผมได้รู้ว่าชีวิตนึงผมเคยยรักคนๆนึงแล้ว เขากำลังจะเดินไปในทางที่ดี
กำลังจะมีแฟนใหม่ที่ดีกว่าผม เพราะตัวผมมันน่าเบื่อ แต่ไม่เป็นไรนับจากวันนี้
โพสนี้คือโพสที่ผมเขียนขึ้นมาเพื่อส่งให้เขา อาจจะไม่ใช่ผมที่เขาสามารถหยุดได้ แต่เมื่อซักวันที่เขาเจอคนที่เขารัก
เขาจะสามารถหยุดเพื่อคนๆนั้นได้จริงๆ และจากวันนี้เวลาเราเจอกันผมคงไม่ได้ทักแล้วเพราะคนที่ผมรักเขาตายไปแล้ว
ตายจากความรู้สึกผม ผมไม่ได้เลิกรักเขา แต่คนที่ผมรักเขาตายไปแล้วและผมยังจะรักเขาทุกๆวัน ผมสัญญาว่าจะเดินต่อเหมือนที่เขาบอก
เพราะผมต้องทำเพื่อคนที่เขารักผม และจะไม่ให้การตายของเขาเสียประโยช ถึงทุกๆอย่างจะตายหมดแล้ว
คำข้างล่างต่อไปนี้ไม่ต้องสนใจครับเป็นคำที่ผมกับเขารู้กัน2 คนครับ
แต่บลูยังไม่ตาย มันไม่มีวันตาย
มันร้องหาตัวน้อยทุกวันนะ