ระหว่างความรักกับความจริงอะไรดีกว่ากัน.....ครับ ?

...เรื่องของเรื่องคือผมเลิกกับแฟนไปนาน2ปีแล้วครับเขาเคยเอาแต่ทำร้าย ไม่รู้สิครับ.....ทำไมเราถึงรักผู้หญิงที่เคยเอาแต่ทำร้ายคบกันมานานเกือบ2ปีเลิกกัน3-4ครั้งและทุกครั้งเขาจะเป็นคนบอกเลิกเราทิ้งเราไปตลอดแต่เราก็ยังตามขอคืนดีจนมาถึงวันหนึ่งเขาก็ทิ้งเราไป แต่ครั้งนี้ผมกับไม่รู้สึกอะไรไม่สนไม่ยื้อ แต่ไม่ใช่เพราะหมด...รักครับ เวลาผ่านไป ปี กว่าต่างคนต่างไปต่างเดินทางไปตามความฝันของตัวเองเขาเรียนจบสอบติดมหาลัยผมย้ายมาอยู่กับพ่อมาเรียนต่อที่ชลบุรีพ่อกับแม่ผมแยกทากันตอนผมเรียนอยู่มอต้นแล้วผมอยู่กับแม่พอถึงปีใหม่ผมกลับมาที่บ้านไม่รู้เพราะบังเอิญหรืออะไรผมไปซื้อของที่ห้างกับแม่แต่เจอเขาไปกับน้องสาวไม่รู้ว่าใครจะเป็นเหมือนผมหรือป่าวเวลาเจอหน้าแฟนเก่าความรู้สึกมัน....!!!!อธิบายไม่ถูก พอกลับมาเวลาตอนนั้นน่าจะ 4ทุ่มกว่าได้มั้ง เขาทัก Facebook แปลกใจเหมือนกันนะอยู่ดีๆ ทำไร สาบยดีไหม เป็นไงบาง !!!!! พอคุยกันได้สักพัก เขาถามว่ายังรักเขาอยู่ไหมเราขอโอกาศกลับมา เป็นเหมือนเดิมได้ไหม เวลาตอนนั้นมันเหมือนหยุดเดินไปช่วงหนึ่งความรู้สึกความทรงจำมันย้อนกลับไปในวันที่เราคบกันมีทั้งความสุขและทุกข์ในความรู้สึกหนึ่งอยากนะ ที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแต่อีกใจกลับมองภาพเหตุการณ์ในวันนั้น ไม่ใช่ว่าไม่รักแต่ไม่อยากกลับไปเจ็บจากนั้นอีก ผมได้ตอบกลับไปว่า....
เรายังรักแจงอยู่ ได้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมแต่เราขอเป็นเหมือนเดิมเหมือนตอนที่เราเพิ่งรู้จักกันและได้ไหม ไม่อยากเป็นแฟน ไม่อยากเจ็บอีกเป็นพี่เป็นน้องหรือเพื่อนก็ได้ เราขอได้ไหม.....หลังจากเขาอ่านผ่านไปประมาณ10นาทีไม่ตอบๆม่อะไร เขาก็บล็อก Facebook ผมทำถูกแล้วใช่ไหมเอาจริงๆความรู้สึกลึกๆรักนะ ตลอดเวลาที่เลิกกันไปคิดถึงนะ แต่กลัวว่าต้องเจ็บทำให้ผมต้องทำอย่างนี้ ผมทำถูกแล้วใช่ไหม.......!!!!!!!!!!