สวัสดีครับผม กระทู้นี้เขียนโดยเด็กอายุ 15 คนนึง ซึ่งถ้าเกิดมีคำพูดที่ไม่เหมาะสม ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ ไม่ได้มีเจตนาว่า บิดา ของผมใดๆทั้งสิ้น เพราะ ยังไงก็คือความคิดความอ่านของเด็กคนนึงผมอาจคิดผิดเองก็ได้ เลยจะมาถามเพื่อนๆ นี่แหละครับ ปล. ผมก็รักท่านมากเช่นกันครับ ไม่ได้ลำเอียงเข้าข้างตัวเองอย่างใดทั้งสิ้น
เขาเรื่องกันดีกว่า
ผมเป็นเด็ก คนนึงครับ ซึ่งผมก็เป็นคนที่เรียนเก่งพอสมควรนะ หลังจากเข้า ม.1 ได้ก็ออกแนวเกเร เรื่องการเรียนพอสมควร ไม่ใช่เป็นนักเลงนะ แต่ผมไม่แค่ตั้งใจเรียนเฉยๆ555+
ผมทำพ่อแม่ผิดหวังมากครับ เพราะ ผมอยู่ก็ตั้งห้องรองคิง ของโรงเรียนดัง โรงเรียนหนึ่ง ขอไม่กล่าวถึงชื่อ โรงเรียนนะครับ โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่สอบเข้ายากมากๆ ซึ่งผมก็สอบเข้ามาได้ห้องที่ดีมากๆห้องหนึ่ง (ห้องเด็กเก่งนะครับ) ผมเรียนได้ที่สุดท้ายของห้องเลยแหละ งานไม่ส่ง นี่ผมก็ ม.3 ก็ยังไม่ตั้งใจสักที ผมมาคิดได้ตอนน่ก็สายเสียแบ้ว เพราะ เกรดเทอมนี้ เขาไม่ได้เอามาเฉลี่ย เขาใช้กันแค่ 5 เทอม ตั้งแต่ ม.1 ผมก็สัญญากับพ่อแม่มาตลอดแหละครับ ว่านะตั้งใจเรียน แล้วผมก็ทำไม่ได้ เรื่องนี้ผมผิดจริงผมยอมรับ ที่บ้านผมเขาก็เครียดกันมากครับ จนพ่อผมเป็นโรคซึมเศร้า มันก็ความผิดของผมแหละที่ไม่ตั้งใจเรียน ขอโทษพ่อนะครับ ตอนนี้ผมลงเรียนหลายที่ ยอมรับตอนนี้ฟิตมาก จะเอาไปเป็นกำลังใจให้พ่อ หายจากโรคนี้ไวๆครับ เลยจะไปสอบห้องโครงการของอีก โรงเรียนนึงที่เกรดผมยังพอสอบเข้าได้ เพราะ ตอนนี้โรงเรียนปัจจุบัน เกรดผมไม่พอสอบเข้าห้องโครงการครับ ผมฟิตขึ้นเยอะมากนะ ปกติเรียนพิเศษวันนึง แค่ 2 ชม.เอง วันเสาร์อาทิตก็หยุด แต่ตอนนี้ผมเรียน วันจันทร์ถึงศุกร์ วันละ 4 ชม. (5โมง-3ทุ่ม ) อ่านหนังสือทบทวนอีกนึดหน่อย ด้วย เสาร์-อาทิตย์ ก็เรียนวันละ 4-6 ชม. ซึ่งมันก็เยอะมากกว่าเดิมมากเลยนะ แต่ดูพ่อผม ก็ยังมองว่าผมไม่ตั้งใจ ยังติดเล่น ทรศ. และะ ยังไม่รู้จักโต พ่อผมเป็นห่วงผมมากครับ มากถึงมากที่สุด (ดีใจนะครับที่พ่อผมเป็นห่วงขนาดนี้ดีใจมากๆ) แต่พ่อผมเป็นคนที่ว้าพูดเยอะ ทุกคครั้งที่เจอผมก็จะพูดแ
ต่เรื่องเรียน พูดแต่เรื่องนี้จริงๆคับ วันนึงเป็น 4-5 รอบ ทุกวันๆเข้าจนตอนนี้ผมก็เริ่มจะเป็นเหมือนพ่อบะครับ ตอนนี้ เสพติด กับการอยู่คนเดียวมาก มันรู้สึกสบายใจดี มีความคิเว่า ชาติหน้าขอไม่เกิดเป็นคนแล้วพอเหนื่อย ผมก็คิดมาก พ่อก็คิดมาก ที่ท่านพูดท่านไม่อยากกดดันผมหรอก พ่อทุกคนก็หวังดีกับลูกทั้ลนั้น แต่ซึ่งความหวังดีของเขา มันกลายเป็นผลเสียต่อตัวผมไง ผมเครียดมาก จนบางทีก็ไม่อยากอ่านหนังสือ ผมก็ไม่รู้จะบอกพ่อยังไงแล้ว เพราะ ปกติ ผมกับพ่อจะมีช่วงเวลาของลูกปู้ชายเปิดอกพูดกันครับ คือพูดได้เต็มที่คิดอะไรไปต่างคนต่างพูดเลย แต่ที่ดูๆแล้ว พ่อผมเขาไม่ค่อยจะฟังสิ่งที่ผมคิดซะเท่าไหร่แล้ว มันไม่ใช่มีแต่ผู้ใหญ่คนเดียวนะ ที่จะคิดถูก บางทีเด็กก็อาจจะคิดถูกก็ได้ จริงมั้ย พูดบอกกี่รอบแล้วว่าขอร้อง ไม่อยากฟังเรื่องนี้ พูดได้นะ แต่อย่าบ่อยเกิน ผมเครียด แต่เขาก็ไม่ลดเลยครับ ใส่ผมอย่างเดียว ไม่คิดจะเปลี่ยนเพื่อตัวผมเองเลยพ่อผมก็เป็นคนเก่งครับ แต่ไม่ตั้งใจเรียน แบบเดียวกับผมเป๊ะๆ เลย แต่ไม่มีใครเตือนจนพ่อผมก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จอย่างที่ตั้งใจไว้ แกเลยดูเหมือนว่า คาดหวังในตัวผมไว้สูง เพราะ ตัวพ่อผมเองก็ไม่สำเร็จเท่าไหร่ เลยอยากให้ลูกสำเร็จ ฝากฝันของตัวเองไว้ที่ลูก จนตัวผมเองต้องแบกรับ ความฝันของพ่อเข้าไปอีก ผมก็แค่เด็กธรรมดาคนนึงนะ ไม่ได้จิตใจแข็งแรงถึงขนาดนั้น ยังไงเด็กก็คือเด็กอ่ะ ความคิดความอ่านยังไม่โตพอ ที่พูดมาบางทีผมอาจจะไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริง แต่ทำไมถึงยังพูดละครับ ทำไมไม่รอให้ผมโตกว่านี้ก่อนถึงจะพูด สภาพความคิดความอ่านของเด็ก 15 รับแรงกดดันขนาดนี้ไม่ไหวหรอกครับ ทำไมถึงไม่เลิกพูดเสียที มันเกินไปมั้ย ทำร้ายลูกตัวเองเกินไปมั้ย คิดบ้างมั้ยลูกจจะรู้สึกอย่างไร ทำไมถึงเอาฝันตัวเอง ไปกดดันลูกขนาดนี้ ไม่กลัวผมกลายเป็นเด็กมีปัญหาขึ้นมาหรอ รู้นะว่าเรียนมันสำคัญ แต่ถ้าผมไม่มีความสุข มันจะมีคุ้มจริงๆหรอกับความรู้สึกของลูกที่เสียไป
จบแล้วครับ
อาจจะเขียนได้งงๆก็ขอโทดด้วยนะครับ เด็กอายุ 15 เขียนจริงๆ เข้าใจด้วยนะเด็กก็คือเด็ก บางคำพูดก็อาจดูเข้าข้างตัวเองไปบ้าง ถ้ามีก็ขอโทดจริงๆครับ ขอคำปรึกษาด้วยนะครับ ถ้าผมคิดผิดก็ฝากบอกด้วยว่าผมคิดผิด จะรับฟังทุกข้อคิดเห็นครับ ขอบคุณครับ รักทุกคนนะครับจุ๊บๆ
เขียนได้ดีรึปล่าวฝากบอกด้วยนะครับ เผื่อบางทีมาเขียนอีกจะได้ปรับปรุงครับ ขอบคุณครับ
ทำยังไงดีครับ พ่อ รักผมมากเกินจนเกิดผลเสีย
เขาเรื่องกันดีกว่า
ผมเป็นเด็ก คนนึงครับ ซึ่งผมก็เป็นคนที่เรียนเก่งพอสมควรนะ หลังจากเข้า ม.1 ได้ก็ออกแนวเกเร เรื่องการเรียนพอสมควร ไม่ใช่เป็นนักเลงนะ แต่ผมไม่แค่ตั้งใจเรียนเฉยๆ555+
ผมทำพ่อแม่ผิดหวังมากครับ เพราะ ผมอยู่ก็ตั้งห้องรองคิง ของโรงเรียนดัง โรงเรียนหนึ่ง ขอไม่กล่าวถึงชื่อ โรงเรียนนะครับ โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่สอบเข้ายากมากๆ ซึ่งผมก็สอบเข้ามาได้ห้องที่ดีมากๆห้องหนึ่ง (ห้องเด็กเก่งนะครับ) ผมเรียนได้ที่สุดท้ายของห้องเลยแหละ งานไม่ส่ง นี่ผมก็ ม.3 ก็ยังไม่ตั้งใจสักที ผมมาคิดได้ตอนน่ก็สายเสียแบ้ว เพราะ เกรดเทอมนี้ เขาไม่ได้เอามาเฉลี่ย เขาใช้กันแค่ 5 เทอม ตั้งแต่ ม.1 ผมก็สัญญากับพ่อแม่มาตลอดแหละครับ ว่านะตั้งใจเรียน แล้วผมก็ทำไม่ได้ เรื่องนี้ผมผิดจริงผมยอมรับ ที่บ้านผมเขาก็เครียดกันมากครับ จนพ่อผมเป็นโรคซึมเศร้า มันก็ความผิดของผมแหละที่ไม่ตั้งใจเรียน ขอโทษพ่อนะครับ ตอนนี้ผมลงเรียนหลายที่ ยอมรับตอนนี้ฟิตมาก จะเอาไปเป็นกำลังใจให้พ่อ หายจากโรคนี้ไวๆครับ เลยจะไปสอบห้องโครงการของอีก โรงเรียนนึงที่เกรดผมยังพอสอบเข้าได้ เพราะ ตอนนี้โรงเรียนปัจจุบัน เกรดผมไม่พอสอบเข้าห้องโครงการครับ ผมฟิตขึ้นเยอะมากนะ ปกติเรียนพิเศษวันนึง แค่ 2 ชม.เอง วันเสาร์อาทิตก็หยุด แต่ตอนนี้ผมเรียน วันจันทร์ถึงศุกร์ วันละ 4 ชม. (5โมง-3ทุ่ม ) อ่านหนังสือทบทวนอีกนึดหน่อย ด้วย เสาร์-อาทิตย์ ก็เรียนวันละ 4-6 ชม. ซึ่งมันก็เยอะมากกว่าเดิมมากเลยนะ แต่ดูพ่อผม ก็ยังมองว่าผมไม่ตั้งใจ ยังติดเล่น ทรศ. และะ ยังไม่รู้จักโต พ่อผมเป็นห่วงผมมากครับ มากถึงมากที่สุด (ดีใจนะครับที่พ่อผมเป็นห่วงขนาดนี้ดีใจมากๆ) แต่พ่อผมเป็นคนที่ว้าพูดเยอะ ทุกคครั้งที่เจอผมก็จะพูดแ
ต่เรื่องเรียน พูดแต่เรื่องนี้จริงๆคับ วันนึงเป็น 4-5 รอบ ทุกวันๆเข้าจนตอนนี้ผมก็เริ่มจะเป็นเหมือนพ่อบะครับ ตอนนี้ เสพติด กับการอยู่คนเดียวมาก มันรู้สึกสบายใจดี มีความคิเว่า ชาติหน้าขอไม่เกิดเป็นคนแล้วพอเหนื่อย ผมก็คิดมาก พ่อก็คิดมาก ที่ท่านพูดท่านไม่อยากกดดันผมหรอก พ่อทุกคนก็หวังดีกับลูกทั้ลนั้น แต่ซึ่งความหวังดีของเขา มันกลายเป็นผลเสียต่อตัวผมไง ผมเครียดมาก จนบางทีก็ไม่อยากอ่านหนังสือ ผมก็ไม่รู้จะบอกพ่อยังไงแล้ว เพราะ ปกติ ผมกับพ่อจะมีช่วงเวลาของลูกปู้ชายเปิดอกพูดกันครับ คือพูดได้เต็มที่คิดอะไรไปต่างคนต่างพูดเลย แต่ที่ดูๆแล้ว พ่อผมเขาไม่ค่อยจะฟังสิ่งที่ผมคิดซะเท่าไหร่แล้ว มันไม่ใช่มีแต่ผู้ใหญ่คนเดียวนะ ที่จะคิดถูก บางทีเด็กก็อาจจะคิดถูกก็ได้ จริงมั้ย พูดบอกกี่รอบแล้วว่าขอร้อง ไม่อยากฟังเรื่องนี้ พูดได้นะ แต่อย่าบ่อยเกิน ผมเครียด แต่เขาก็ไม่ลดเลยครับ ใส่ผมอย่างเดียว ไม่คิดจะเปลี่ยนเพื่อตัวผมเองเลยพ่อผมก็เป็นคนเก่งครับ แต่ไม่ตั้งใจเรียน แบบเดียวกับผมเป๊ะๆ เลย แต่ไม่มีใครเตือนจนพ่อผมก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จอย่างที่ตั้งใจไว้ แกเลยดูเหมือนว่า คาดหวังในตัวผมไว้สูง เพราะ ตัวพ่อผมเองก็ไม่สำเร็จเท่าไหร่ เลยอยากให้ลูกสำเร็จ ฝากฝันของตัวเองไว้ที่ลูก จนตัวผมเองต้องแบกรับ ความฝันของพ่อเข้าไปอีก ผมก็แค่เด็กธรรมดาคนนึงนะ ไม่ได้จิตใจแข็งแรงถึงขนาดนั้น ยังไงเด็กก็คือเด็กอ่ะ ความคิดความอ่านยังไม่โตพอ ที่พูดมาบางทีผมอาจจะไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริง แต่ทำไมถึงยังพูดละครับ ทำไมไม่รอให้ผมโตกว่านี้ก่อนถึงจะพูด สภาพความคิดความอ่านของเด็ก 15 รับแรงกดดันขนาดนี้ไม่ไหวหรอกครับ ทำไมถึงไม่เลิกพูดเสียที มันเกินไปมั้ย ทำร้ายลูกตัวเองเกินไปมั้ย คิดบ้างมั้ยลูกจจะรู้สึกอย่างไร ทำไมถึงเอาฝันตัวเอง ไปกดดันลูกขนาดนี้ ไม่กลัวผมกลายเป็นเด็กมีปัญหาขึ้นมาหรอ รู้นะว่าเรียนมันสำคัญ แต่ถ้าผมไม่มีความสุข มันจะมีคุ้มจริงๆหรอกับความรู้สึกของลูกที่เสียไป
จบแล้วครับ
อาจจะเขียนได้งงๆก็ขอโทดด้วยนะครับ เด็กอายุ 15 เขียนจริงๆ เข้าใจด้วยนะเด็กก็คือเด็ก บางคำพูดก็อาจดูเข้าข้างตัวเองไปบ้าง ถ้ามีก็ขอโทดจริงๆครับ ขอคำปรึกษาด้วยนะครับ ถ้าผมคิดผิดก็ฝากบอกด้วยว่าผมคิดผิด จะรับฟังทุกข้อคิดเห็นครับ ขอบคุณครับ รักทุกคนนะครับจุ๊บๆ
เขียนได้ดีรึปล่าวฝากบอกด้วยนะครับ เผื่อบางทีมาเขียนอีกจะได้ปรับปรุงครับ ขอบคุณครับ