คือเราเหมือนมีปมว่ะ ตอนเเรกเราเป็นเด็กที่น่ารัก ไม่มีความเครียดอะไร ร่าเริง แต่ พอมันนานๆเข้า พ่อเราไปมีเมียใหม่ เเม่จับได้ เขาก็ไม่โอเคหรอก ตอนเเรกเราไม่รู้ จนวันนึงพ่อเราเข้าโรงบาล พ่อเราเลยบอก พร้อมขอโทษ ตอนเเรกเราช็อคมาก เพราะพ่อเราเป็นคนที่เก่งมากมเขารักครอบครัว แต่พอวันนึงเป็นงี้ เราก็จุกเหมือนกันเเฮะ เราพยายามช่างมัน เราได้เเต่คิดว่า เราอยู่อย่างสบาย มีกินมีใช้ มีเพื่อน ก็โอเคเเล้ว เเล้วเขาก็ไม่ได้ทิ้งเราไปไหน แม่กับพ่อเราเเยกห้องนอนกัน แม่นอนกับน้อง ส่วนพ่อเรานอนคนเดียว ชั้นบน เขาบอกว่าเขาเป็นเพื่อนกัน เเค่นั้น .. ถ้าวันนี้ไม่มีลูกๆ เขาคงไปกันนานเเล้ว มันติดอยู่ที่ลูกๆ เขาคงห่วงอนาคต ห่วงว่าพวกเราจะไม่โอเคกัน พอนานเข้าเราก็เริ่มช่างมันเเล้ว อะไรมันเกิดก็ต้องยอมรับ พี่เราเรียนมหาลัยเเล้ว ส่วนน้องเรายังเด็กมากอยู่ ถือว่าเรากลายมาเป็นพี่คนโตของบ้าน วันนึง เราเล่นโทรศัพท์เเม่แล้วเห็นรูปที่เเคปเป็นรูปผู้ชายคนอื่น ที่ไม่ใช่พ่อเรา . เราอึ้ง เเต่ก็ทำปกติ หลายครั้งที่เราเห็นเขาวิดีโอคอลกัน ทั้งๆที่น้องเราก็อยู่ตรงนั้น เราเครียดเราไม่อยากเป็นเเบบนี้ เราเป็นเด็กร่าเริง ใครๆก็อิจฉาเรา ที่เรามีพ่อเเม่ มีบ้านที่เลี้ยงดูเเบบไม่เคยขาดตกบกพร่อง เเต่เราไม่รู้ไรละวะ เราเก็บไว้คนเดียว เราไม่อยากบอกใคร พี่เราก็ไม่กล้าพูดด้วย เราอยากออกจากเรื่องพวกนี้ซ่ะที เราเหนื่อย เราเลยจะไปเรียนที่กรุงเทพ ปีหน้า มันคงทำให้เราหนีเรื่องบ้าๆพวกนี้ได้บ้าง