สวัสดีครับ นี่เป็นกระทู้แรกของผม!! ผมมีปัญหาด้านความรัก ผมชอบผู้หญิงคนนึงมาประมาณ 10 ปีได้แล้วครับ เริ่มเรื่องมาจากเมื่อก่อนตอนผมอายุได้ 8 ขวบ พอดีว่าทางบ้านผมซึ่งน้าผมเป็นวิศวกร กับพ่อ ที่ทำงานกับน้า ได้ไปสร้างบ้านคนที่ผมชอบตอนแรกๆผมก็เป็นเด็กทั่วไปพอพ่อผมไปทำงานผมก็ได้มีโอกาสไปที่ทำงานบ้านคนที่ผมชอบก็ไมได้อยู่ไกลมากเป็นคนอยู่หมู่บ้านเดียวกัน เริ่มแรกผมก็ไปเล่นแถวๆที่ทำงาน ผมเพิ่งรู้จักเธอและครอบครัว เมื่อก่อนถ้าเลิกเรียนมาหรือวันว่างๆ ผมจะชอบไปดูพี่เขาเล่นเกม และก็เล่นกันตามประสาเด็กครับ ตอนแรกๆที่ผมเจอเขาผมก็รู้สึกว่าผมชอบเขา แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้เข้าใจว่ามันคือความรักนะครับ ผมแค่อยากอยู่ใกล้ๆเขาอยากเล่นกับเขาเป็นพิเศษ เมื่อก่อนผู้ชายต้องเล่นกับเล่นกับเด็กผู้ชาย แต่ตอนนั้นที่ผมรู้จักคือ ผมไปเที่ยวเล่นที่บ้านเขาทุกวันแต่ก็มีอุปสรรคคือน้องเขาไม่ชอบหน้าผม ผมก็เลยสนิทกับเขาเป็นพิเศษ พอหลังจากที่ทำบ้านเสร็จผมก็รู้จักเขาแล้วผมก็ยังไปที่บ้านเขาทุกวันเลยนะครับ เพื่อนผู้ชายที่อยู่แถวบ้านผมไม่ค่อยได้ไปเที่ยวหา ดีดลูกแก้ว ปั่นจักรยาน โดดน้ำ เลยก็ว่าได้ ตอนที่ผมไปที่บ้านเขาผมได้มีโอกาสช่วยงานเขา เวลาที่เขาไปที่ไหนผมที่แทบจะติดตัวเขาตลอดเวลาเลยครับ เรื้องราวก็ผ่านมาหลายปีก็เรื่องราวก็เป็นไปแบบที่ควรเป็น จนกระทั่งเขาเริ่มไปเรียนที่มัธยมในตัวเมืองที่มีการบ้านเยอะ ผมไปหาเขาที่บ้านก็ไม่ค่อยได้ทำกิจกรรมอะไรด้วยกันเหมือนแต่ก่อนเขาก็มัวทำแต่การบ้าน ต่างคนก็ต่างมีกิจกรรมเยอะ เพราะช่วงเรียนมัธยมจะมีเทศกาลหรือวันสำคัญ และช่วงปิดเทอมผมก็จะไม่ค่อยได้เจอเธอเท่าไหร่เพราะว่าเธอเดินทางไปต่างจังหวัดหาญาติบ่อยๆ จนมาถึงช่วงมัธยมปลาย ผมกับเธอก็ไม่ค่อยได้เจอกันอยู่หลายปี จนผมมาเรียนอยู่มหาลัยส่วนเธอทางบ้านบังคับให้เรียนพยาบาล ประกอบกับเธอไปอยู่ที่ตัวเมืองหลายปี และเรียนคนล่ะต่างที่กันยิ่งทำให้ผมและเธอไม่ค่อยได้เจอกัน ตอนนั้นผมสังเกตุตอนที่เจอเธอ เธอมักจะถามเกี่ยวกับเรื่องเกมคือตอนนั้นผมไม่ทราบนะครับว่าเธอมีแฟน และปกติเธอเล่นแต่เกมเดอะซิมส์ ผมก็เลยมาสงสัยว่าทำไมอยากเล่นเกมแนว MOBA ซึ่งภายหลังผมทราบมาว่าเธอกำลังพยายามจะเข้าหาแฟน ทีนี้มาพอผมรู้ว่าเธอมีแฟนผมก็เริ่มปลีกตัวถอยห่างจากเธอและผมก็อยู่มหาลัยก็ไม่ค่อยได้ไปหาเธอด้วย ตามตรงความคิดผมตอนนั้นก็ไม่อยากยุ่งกับเธอด้วยเนื่องจากกลัวว่าจะเจ็บ และอาจจะทนเห็นเธอกับเขารักกันไม่ได้ นาทีนั้นผมก็เลยตัดสินใจบล็อกเฟสบุ๊คลบทุกสิ่งทุกอย่างที่จะทำให้จำเธอ แต่ผมก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้ผมก็มีอีกเฟสบุ๊คนึงที่เอาไว้คุยงานก็แอบไปส่องเฟสเขาบ้าง เขาก็รักกันดีแต่ผมก็ไม่อยากจะเห็นรูปคู่เขาเท่าไหร่ เพียงแต่อยากทราบว่าเธอตอนนี้เป็นยังไง ก็เห็นในมุมที่เธอมีความสุขและไม่มีความสุข ตอนนั้นผมยอมรับว่าผมอยากให้เขาเจอคนดีๆ ผมก็ตามประสาอ่ะครับ ก็มีเช็คประวัติคนที่เขาคบกับเธอผมก็ทราบว่าเขาก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ในมุมมองผม ใจจริงผมอยากให้เธอได้เจอคนที่ดูแลเธอและรักเธอจริงๆ แต่ผมก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวแต่แค่เป็นห่วง จนผมมาทบทวนเรื่องราวทุกอย่างผมเลยรู้ว่าหัวใจผมรักเธอได้คนเดียว ผมไม่กล้าที่จะเริ่มต้นรักกับใคร ความรักของผมมันเริ่มมาจากการที่ได้รู้จักไปเรื่อยๆก่อนคิดว่างั้นนะครับ เมื่อก่อนผมก็เคยมาคิดว่าผมและเธอชอบกันเพราะว่ามันมีเหตุการณ์หลายๆอย่างที่เหมือนคนที่รักกันเขาทำกัน คือตอนนั้นก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่เธอกับผมมาสังเกตุว่าเธอมีท่าทีที่ดูเหมือนหึงและหงุดหงิดเวลาที่ผมคุยกับผู้หญิงคนอื่น คือตอนสมัยนั้นผมเล่นแชทบนเว็บที่มีชื่อว่า Xat แล้วเธอกับผมก็เล่นคอมข้างๆกัน เธอก็เล่นเหมือนกับผมนะครับปกติไปที่บ้านไม่เคยเห็นเล่นเหมือนกัน พอผมพูดไปกับสาวๆเธอก็เหมือนคนหึงอ่ะครับ ตอนนั้นที่คิดว่าเห็นได้ชัดก็เลยมาคิดทบทวนมันก็มีหลายอย่างที่พิสูจน์ได้ว่าผมและเธอชอบกัน แต่ต่างฝ่ายต่างปากแข็งก็เลยไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง ทีนี้ตอนนั้นผมก็ชอบพี่ผู้หญิงที่โรงเรียนเธอก็สีหน้าแบบเจ็บหรือผิดหวังคือปกติจะยิ้มและหยอกล้อ ช่วงนั้นคือเงียบเลยครับ วกกลับมาที่ปัจจุบันตอนนั้นเธอมาหาผมที่บ้านผมก็เล่นคอมปกติเธอมาขอใช้ Wifi ที่บ้านผมครับ ผมก็ไปซักผ้าและอาบน้ำพอลงมาจากบนบ้านก็เห็นเธออยู่ในสภาพน้ำตาแฉะก็ได้ยินที่เธอพูดเป็นบางคำ แต่ก็เข้าใจปัญหาว่าปัญหาเกิดจากอะไร ผมได้ยินว่าเธอพูดว่าไม่มีใครรักเธอซักคน ตอนนั้นเธอไม่ได้คุยกับแฟนนะครับ เธอมาคุยโทรศัพท์เหมือนกันว่าปรึกษาความรักกับเพื่อน ตอนนั้นผมไม่กล้าเข้าไปปลอบผมก็เลยไปหยิบแก้วเติมน้ำมาให้เธอดิ่ม อธิบายก่อนนะครับว่าทำไมผมถึงไม่อยากเข้าไปปลอบ เนื่องจากเธอเป็นคนที่เวลามีปัญหาอะไรทุกอย่างเธอมักจะเก็บตัวอยู่คนเดียวไม่ให้ใครมายุ่งกับเธอได้เลย เวลาที่ผมเข้าไปปลอบเธอจะไล่ผมเลยครับ เธอเป็นคนที่อารมณ์แรงมากจนทำให้ผมไม่อยากเข้าไปยุ่งแต่ใจจริงแล้วผมอยากจะโอบกอดและปลอบเธอ แต่แล้วก็ทำไม่ได้ได้แต่รอคอยว่าเธอจะดีขึ้นและคอยให้กำลังใจเมื่อเธอเย็นลงใจจริงก็เป็นห่วงตลอดมาครับ แล้วผมก็หยิบแก้วน้ำให้เธอแล้วบอกว่าใจเย็นๆค่อยดื่มน้ำก่อน ตอนนั้นผมก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งด้วยเนื่องจากเธอร้องไห้หนักมากและเธอก็ยังไม่ได้วางสายจากเพื่อน พอผมหยิบแก้วไปเก็บกลับมาเธอก็กลับบ้านไปโดยไม่ลาผม ผ่านไปอีกประมาณปีครึ่งได้ ผมก็ทำงานอยู่ที่บ้านน้าพอดีว่าเธอติดรถมากับน้าแล้วน้าเธอกับน้าผมก็สังสรรค์กัน เธอก็เข้ามาคุยด้วยกับผมก็ถามไถ่ปัญหากันซึ่งคำถามของเธอแต่ล่ะคำนั้นเป็นคำถามที่ผมอยากให้ใครเข้าใจมาโดยตลอด ซึ่งแต่ล่ะคำถามของเธอเป็นคำถามที่เรียกได้ว่ามันตรงกับความคิดที่ผมคิดซึ่งมันเป็นอะไรที่ผมอยากอธิบายให้คนอื่นๆได้เข้าใจมาโดยตลอด แต่เธอก็เข้าใจผมมาโดยตลอดเลยครับซึ่งผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะว่าอะไรเป็นตัวที่ทำให้เป็นแบบนั้น เรื่องราวก็ผ่านไปมาจนถึงปัจจุบัน จนมาถึงวันลอยกระทงที่ผ่านมาเมื่อวานผมก็ตามประสาอ่ะครับ ก็ดื่มเบียร์กันกับเพื่อนที่บ้านก่อนเนื่องจากงานจัดภายในตัวหมู่บ้าน พอถึงเวลาพวกผมก็ไปรวมตัวกันที่หน้างาน ผมก็สังเกตุเห็นเธอเดินคนเดียวเดินไปทั่วบริเวณ ทีแรกผมก็คิดว่าเธอเดินหาใครหรือเธอเดินหาแฟน จนเธอเดินมาแถวข้างๆที่ผมยืนอยู่ ผมก็มีทีท่าที่จะไม่อยากเจอเธอและไม่อยากสบตาคุยกัน แล้วทีนี้เธอก็ทักมาแซวๆผมก็พูดตอบกลับไปไม่กี่คำ ด้วยความที่ว่าผมและเธอไม่ได้เจอกันมาหลายปี เนื่องจากผมก็หลบหน้าเธอเองด้วย พอมาเจอเธอปัจจุบันเธอมีท่าทีเปลื่ยนแปลงไปมากในเรื่องคำพูด ซึ่งผมเดาว่าการที่เธอพูดมาทำนองนั้นมันไม่ใช่ตัวเธอถึงแม้ว่าเธอจะแสดงออกมาให้คนอื่นเห็นเป็นอีกรูปแบบหนึ่ง ซึ่งความจริงแล้วเธอก็เป็นเหมือนเดิม พอดีว่าจังหวะนั้นเพื่อนผมถามว่าแฟนไปไหนเธอก็ตอบว่าเธอโสดเลิกไปหมดแล้ว ทีนี้มันทำให้คิดว่าผมไม่อยากจะบอกว่าผมรักเธอในตอนนั้น ตอนนั้นผมคิดแค่ว่าผมอยากจูงมือเธอจากตรงนั้นเดินออกไปและหาสถานที่คุยกันเรื่องที่ผมอยากจะคุยผมคิดแค่ว่าผมอยากจะบอกกับเธอว่าผมรักเธอมากขนาดไหน สิ่งที่ผมอยากอธิบายคือผมอยากอธิบายว่าผมรักเธอมาเป็นยังไง ผมอยากจะเล่าทุกเรื่องที่ผ่านมาตั้งแต่ที่ผมได้เจอเธอครั้งแรกผมหมั่นใจว่าผมรักเธอได้คนเดียว ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมพยายามหนีและลืมเธอผมไม่เคยทำได้เลยซักครั้ง แต่ตอนนั้นผมก็ไม่กล้าที่จะไปจูงเธอออกมาด้วย เนื่องจากผมกลัวว่าเธอจะไม่ไปด้วยกับผมและผมกลับมากังวลว่าถ้าผมพูดทุกอย่างไปผมจะไม่เหลืออะไรเลย ตอนนั้นผมก็เป็นห่วงด้วยเนื่องจากมันดึกมากแล้วผมก็อยากพาไปส่งที่บ้านซะด้วยความเป็นห่วง แต่คิดแล้วผมก็เป็นได้แค่เพื่อนที่เหินห่างกันไปนานไปทำแบบนั้นในฐานะเป็นห่วงแบบแฟนก็คงจะไม่ได้ ผมก็เคยกลับบ้านตลอดทั้งคืนผมนอนแทบไม่หลับ จนมาถึงเวลานี้ผมนอนเล่นๆคิด ใจหนึ่งก็อยากจะให้เธอได้เจอคนดีๆ อีกใจหนึ่งผมก็อยากจะพูดทุกอย่างของผมออกไปให้มันจบ จนตอนนี้ที่ผมพิมพ์อยู่ในพันทิปผมก็ยังคิดถึงเรื่องราวของเธอและวันเก่าๆ ซึ่งมันผ่านมาเป็น 10 ปีผมก็ไม่รู้ว่าจะยกเรื่องราวอะไรมาพูด เนื่องจากมันเป็นเวลาที่ยาวนานมาก ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมจะเขียนเรื่องราวกระทู้นี้ออกมาให้เข้าใจมากแค่ไหน เพราะผมก็พยายามที่จะเขียนให้เข้าใจมากที่สุดที่จะทำได้ -ขอบคุณที่อ่านมาจนจบด้วยนะครับ- รักและเป็นห่วงเสมอหากเธอได้เข้ามาอ่านกระทู้นี้
ผมรักผู้หญิงคนเดียวมาตลอด 10 ปี ผมควรทำยังไงดี !!