คือเรื่องมันมีอยู่ว่า เรามาเรียนต่อที่ต่างจังหวัดค่ะ ตอนที่อยู่รรเก่าผลการเรียนเราค่อนข้างอยู่ในเกณฑ์ดีเลย เเต่มาอยู่รรนี้เป็นรร.ที่เป็นชื่อเสียงของประเทศเราก็เลยค่อนข้างจะกดดัน แต่ก็ยังปรับตัวไม่ค่อยได้เเต่พอเรามาเจอเพื่อนกลุ่มค่ะบางครั้งในความคิดเราเพื่อนกลุ่มนี้ก็ดีกับเรามากเลยค่ะเเต่อีกมุมนึงเค้าก็ทำกับเราเหมือนไม่ใช่เพื่อนกัน เราก็พยายามไม่พูดอะไร พอจนถึงวันนึงค่ะเพื่อนในกลุ่มก็เริ่มมีแฟนกันรวมถึงเราด้วย(ช่วงนั้นเราเริ่มปรับตัวได้เเล้วนะคะ) เราเป้นคนนึงที่ยอมเพื่อนเเทบจะทุกอย่าง เราให้เกียรติแฟนเพื่อนเเต่เพื่อนกลับไม่เคยให้เกียรติเเฟนเรา เเต่เราก็พูดอะไรไม่ได้ มาวันนึงเราก็ถูกเพื่อนในกลุ่มเเบนค่ะ ตอนนั้นเราไม่รู้เลยว่าเราทำอะไรให้เพื่อนโกรธ ตอนนั้นยอมรับว่าเสียใจมากมีแอบไปร้องไห้ที่บันไดหนีไฟด้วยค่ะ555 วันนั้นค่ะเเฟนเราก็บอกให้เราไปคุยกับเพื่อน เเต่เราคิดว่าเรายังไม่พร้อมค่ะ เพราะก่อนหน้านี้เราพยามยามง้อทุกอย่างเเล้วกลับไม่เป็นผลอะไรเลย เราก็เลยเดินเข้าไปในห้องเรียนเพื่อที่จะเก็บของ หลังจากที่ร้องไห้อย่างหนักมาก จู่ๆเราก็เกิดหายใจไม่ออกมันเหมือนโลกกำลังทับเราอยู่ มันอึดอัดมากๆเลยค่ะ เเฟนเราพยุงเราออกมาจากห้องเเล้วเราก้หงายไปเลยค่ะ เราก็เกิดอาการเกร็งมือเกร็งเท้าเพราะมันหายใจไม่ออกเจ็บที่หัวใจมากๆเลยค่ะ เเต่เรา็ยังพอลืมตาได้ เพื่อนในกลุ่มเราคนนึงมาจับมือเราให้เราหายใจลึกๆ เเต่อีกคนกลับยืนมองเราด้วยอาการสมเพศ เพื่อนคนอื่นก็ตามอาจารย์มา ทุกคนช่วยเเบกเราลงไปชั้นล่างของอาคารเรียน เเล้วเราก็ได้ยินเสียงว่ามีเพื่อนเก่าเราคนนึงที่มาจากรรเดียวกันขึ้นรถมากับเราเเล้วก็เพื่อนในกลุ่มที่เเบนเรา1คนไปส่งเราที่ รพ. เราจำได้เเค่ว่าพวกเค้าสองคนนั้นพยายามเขย่าเราไม่ให้เราหลับไป พอถึงรพ หมอก็ทำการCPRเรา(ปั้มหัวใจค่ะ) หมอบอกว่าเกิดจากอาการเครียดจนออกซิเจนไปเลี้ยงปอดไม่ทัน เเล้วเพื่อนก็เข้ามาดู เพื่อนคนที่เเบนเราก็พูดว่า พวกกูไม่น่าทำแบบนี้กับเลย กูขอโทษนะ พอเรากลับมาที่โรงเรียน เเม่เราก็มาหาเราที่รร จากนั้นเเม่ก็ไปคุยกับเพื่อนที่มาจากรรเดียวกันกับเราค่ะ เเต่ประเด็นคือก่อนหน้านี้เราเคยไปถามนางมาว่ารู้ไหมว่าเพื่อนโกรธเราเพราะอะไร นางบอกไม่รู้ค่ะให้คุยกันเอง เราจำได้เเม่นเลยค่ะ พอมาวันนี้นางเป็นคนเล่าทุกอย่างให้เเม่เราฟัง ตอนนั้นเราน้ำตาไหลเลยค่ะไม่คิดว่าเค้าจะทำกับเราเเบบนี้ ข้ามไปค่ะ55 หลังจากนนั้นเราก็คืนดีกับเพื่อนในกลุ่มค่ะ เราก็เลยกลับมาย้อนคิดว่า ถ้าวันนั้นเราไม่ชัก เพื่อนก็คงไม่เห็นใจเรา เราเลยกลับมาถามตัวเองว่าเค้าเคยเห็นเราเป็นเพื่อนจริงๆบ้างไหม ปัจจุบันนี้ เรามีกลุ่มแชทกับเพื่อนค่ะทุกครั้งที่เพื่อนเริ่มประเด็นอะไรขึ้นมาเราก็พิมตอบไป เเต่เพื่อนกลับมองข้ามข้อความของเราเเล้วขึ้นเรื่องใหม่ทำเหมือนเราเป็นอากาศธาตุ เพื่อนไม่เคยมองข้อดีของเราเลยค่ะ ทุกครั้งที่เราทำอะไรผิดไปทุกคนพร้อมจะเหยียบซ้ำเราให้เราจมดิน เเต่กลับกันถ้าเพื่อนคนอื่นในกลุ่มทำกลับไม่เป็นอะไรทุกคนกลับมองข้ามไป หลายคนบอกให้เราเลิกคบเพราะทุกคนเข้าใจเราเเละสงสารเรามาก เเต่เรารักเพื่อนกลุ่มนี้ไปเเล้วค่ะ ใจนึงก็อยากถอยออกมาเเต่อีกใจนึงก้ยังอยากทนเผื่อเค้าจะหันมาเห็นเราบ้าง ทุกวันนี้เรารู้สึกไม่เป็นตัวเองเลยค่ะ ใครเคยมีประสบการณ์ช่วยบอกเราทีได้ไหมคะ
เราควรคบเพื่อนกลุ่มนี้ต่อไปไหมคะถ้าไม่เราควรทำยังไงต่อดีคะ