ในวันที่น่าจะมีแต่รอยยิ้ม และความสุข โลกทั้งโลกดูเป็นสีชมพู แค่พอเหลือบตามามองที่ไอแพดพบว่าปากกาไอแพดหล่นหายไปตอนไหนก็ไม่รู้ คือแค่เพียงประมาณ 10 นาทีที่หยิบออกมาจากกระเป๋า นั่งขีดๆ เขียนๆ สักแป๊บเดียว และเดินหิ้วไอแพดนี้มาที่ห้องสมุด ซึ่งกะว่ามานั่งในที่เปิดแอร์เย็นๆ มานั่งเล่นไอแพดรอทาง มอ เรียกซ้อม นั่งที่เก้าอี้เท่านั้นแหละ ปากกามันหายไปแล้ว  จะแทบกรี๊ด รู้สึกมืดมนในจิตใจขึ้นมาทันที  รู้สึกโมโหตัวเองว่าจะหยิบออกมาจากกระเป๋าทำไม แต่บังเอิญเราไม่ใช่คนหิ้วไอแพด แฟนช่วยหิ้วมา ตอนแรกนึกโมโหแฟนมากทำไมดูแลของไม่ได้ทั้งๆที่เราก็กำชับแล้วว่าระวังหาย และก็แยกย้ายกันไปเดินหา ผลสรุปคือหาไม่เจอ (ก็ไม่น่าเจอนะ คนข้างนอกตึกมีเป็นร้อย ซึ่งกำลังถ่ายรูปอยู่ ไม่ว่าจะเพื่อน ญาติ และรวมถึงตัวบัณฑิตเอง) นี่ครั้งแรกที่เห็นแฟนเครียดมากขนาดนี้ เข้าใจว่าน่าจะเจ็บใจตัวเองมากกว่า มันไม่น่าจะมาหายแบบนี้ แค่10นาทีเองอ่ะ ไอ้ตัวเราเองอ่ะจากที่โมโหมาก เชื่อมั่นว่าโมโหเกินร้อยแต่ไม่ได้พูดระบายออกมา เพราะมันพูดมากไม่ได้อยู่ในห้องสมุด เกรงใจคนอื่นเค้า แต่พอเห็นหน้าแฟนที่เครียดมากๆ เฮ้ย!!!! มันแปลกอ่ะความโมโหมันค่อยๆหายไป มันกลายมาสงสารแฟน เห็นใจเค้า เค้าคงทำดีที่สุดที่จะรักษามันแล้วแหละ แต่มันหายไปแล้วจะให้ทำไง กลายเป็นเราที่เป็นเจ้าของปากกา ต้องมาปลอบใจแฟน 5555 ฮาดีไหมล่ะ  

สรุปตอนจบ อยากฝากบอกคนน้ำใจดีที่ช่วยเก็บปากกาไอแพดสีขาวไว้ให้เรา สามารถติดต่อคืนเราผ่านกระทู้นี้ได้นะคะ แฟนเราจะได้หายเครียด ขอบคุณมากค่ะ