เริ่มรู้สึกว่าอยากบริจาคร่างกาย ไม่ค่อยอยากเช่ามันต่อและครับ สามารถทำได้ไหม

ก่อนอื่นต้องแจ้งว่าผมคงไม่ได้รีบอัตวินิบาตกรรม  หรือไปพบภูมิหน้าในเร็ววัน แต่ถ้าหากวันนั้นมาถึงผมสามารถใช้มันทำประโยชน์อะไรได้บ้าง แต่พวกท่านไม่ต้องตระหนกว่าหลังผมเขียนกระทู้เสร็จผมจะบ้ายบาย...ผมยังอยากมีความสุขอยู่ครับแต่มันเริ่มลดลงใกล้ศูนย์
ผมพูดจริงนะฮะ  ผมขอถามในวันที่ผมยังมีสิติสัมชัญญะดีอยู่
...
เช่นการ บริจาคร่างกาย  ผมยังอยู่ในวัยหนุ่มครับร่างกายแข็งแรงไม่บุหรี่ไม่เหล้า   ผมสามารถขอบริจาคแบบไม่เจ็บด้วยสิติสมบูรณ์ทำได้ไหมครับ....ถ้าไม่ได้ ผมควรไปพบภูมิหน้าด้วยวิธีใดที่ไหนและที่ไหน ร่างกายจิตใช้ประโยชน์ต่อได้ เพราะเข้าใจว่าถ้าช้ามันเน่าหมดสุดท้ายก็ไร้ค่า

ขาย เงินใครก็อยากได้ครับ อย่างน้อยคนข้างหลังผมเค้าจะได้มีเงินกินเงินใช้ ผมเคยได้ยินว่าในตลาดมืดหรือโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่มีเหล่าเศรษฐีต้องการวอวัยวะเป็นอะไหล่ ผมยินดีแยกส่วนต่างๆขายให้กับผู้ที่ต้องการ อันนี้เราดีลไว้ล่วงหน้าได้ไหมครับใครเคยทำกับญาติบ้าง ปี2ปี3ปี
ดีกว่าเป็นข่าวหน้าหนังสือพิมพ์ชาวบ้านแถวนั้นก็ลำบาก  โซเชี่ยลวิจารณ์กันสนุกปาก แล้วก็ไม่มีค่าใดๆ

สาเหตุที่อยากไป....ท่านอ่านและคิดดูแล้วกัน ถ้าคิดว่าไร้สาระ   ใจความมีแค่ด้านบนครับ  ข้างล่างนี่บ่นทั้งหมด
เนื่องจากผมไม่มีความสุขในชีวิตครับ เงินหาได้ที่บ้านก็ขอไปหมด พอเริ่มมีเงินตั้งตัวที่บ้านก็เริ่มมีปัญหาหนัก คนที่บ้านพยายามทำตัวให้มีปัญหา เช่น
-ยายอวดเก่งเดินไม่ใช่ไม้เท้า ทั้งๆที่บอกทุกครั้ง สุดท้ายลื่น ขาหักเดินไม่ได้เป็นภาระผมต้องลางานดูแล...โดนเชิญออกจากงานเพราะหยุดเกิน
หายมาก็เหมือนเดิมครับ ไม่ใช้ แล้วก็ขาอ่อนแรงล้มต่อ คราวนี้โดนหลัง นอนเป็นผัก3เดือน ว่าจะกลับมาเป็นปกติ  ค่ารักษามากมายผมก็ต้องหาให้

-พ่อทำอะไรไม่เป็นครับ เออรี่รีไทร์มา โดนแม่หลอกเอาตังค์ไปหมด แล้วก็ไม่คิดจะทวงคืน และยังอยู่ร่วมชายคา  ขี่มอไซไม่เป็นขับรถไม่เป็นทำกับข้าวไม่เป็นขายของไม่เป็นแค่บางทีให้ช่วยส่งEMSเพราะผมติดงานประจำยังส่งไม่เป็นส่งผิด  คือทำอะไรไม่เป็นสักอย่างผมเคยลองให้เค้า กลับบ้านเองเอาไปปล่อยไว้ พาราก้อน เค้าก็ยืนตรงนั้นแหละครับ ปล่อยไว้แถวทางเชื่อมBTS ไม่นั่งจนห้างปิด จนผมต้องไปรับกลับ เค้าเขินไม่กล้าถามใคร ทั้งๆที่บ้านผมอยู่กทม.รถไฟฟ้าผ่านใกล้ๆ แค่ต่อรถเม4ป้ายถึงบ้านแล้ว  ไม่ใช่คนบ้านนอกที่หลงกรุงไม่ใช่   พ่อผมจบป.ตรีวิศวะ มอ.ดังนะครับ ไม่กินเหล้า สมองดี สมบูรณ์100% ตอนทำงานก็ทำได้  แต่เขินอายในการทำอะไรทุกอย่างที่เป็นสิ่งใหม่ เรื่องหาเงินใกล้0

-แม่ ไม่ทำมาหากินครับ ตอนเด็กๆพ่อเคยหักเงินเดือนฝากประจำให้ผม สุดท้ายแม่ก็ปอกลอกไปหมด วันๆไม่ทำอะไรชอบดูหมอได้เงินมาก็ไม่ช่วยที่บ้าน ลักเล็กขโมยน้อยขนาดกระปุกออมสินผมยังทุบเอาเหรียญไป  ขนาดผมเข้าโรงบาลมอไซคว่ำต้องผ่าตัด หมอให้เซ็นยินยอมผ่า แม่ยังไม่เซ็นเลยบอกกลัวเป็นหนี้
-พี่ ติดพนัน และออกจากบ้านไปนาน ไม่ทราบชะตากรรม
-บ้าน อยู่ในสถานที่กึ่งสลัมในยามค่ำคืน วัยรุ่นเสียงดัง พ่อค้าแม่ค้ากลางคืนขายของ หนวกหูนอนไม่ได้เลย บางทีก็เสียงมอไซ เสียงคนทะเลาะกันเสียงปืน จนผมต้องเช่าหออยู่เพือให้มีที่นอน

ด้วยความที่ผมจบมาค่อนข้างดีจึงได้ทำงานบ.ใหญ่ๆหลายบ.ครับ ตอนจบใหม่ดีใจมากครับ เงินเดือนเยอะกว่าคนอื่น2เท่า  ชีวิตกรุจะสบายแล้ว
โตมาเงินเดือนหลายหมื่นบาท แต่ทุกเดือนก็หมด พยายามเก็บไว้จะเปิดร้านอาหารเล็กๆ เพราะจะได้ดูแลคนที่บ้านได้ พอเริ่มเก็บได้ที่บ้านก็มีปัญหาใหญ่ครับ จากที่ไม่เคยเป็นเช่นอุบัติเหตุที่คาดเดาว่าอาจเกิด พ่อติดหนี้ธนาคารไม่จ่ายโดนยึดบ้าน ผมก็ต้องส่งเงินช่วยพ่อทุกเดือน ไม่จ่ายบ้านโดนยืด3ชีวิตไม่มีที่ซุกหัวนอน พ่อหาเงินคนเดียวจากงานรับจ้างใกล้บ้านเล็กน้อย ส่วนแม่ไม่สนใจใดๆ

โดนให้ออกจากงานมาหลายที่มากครับ สาเหตุหลักคือหยุดบ่อยดูแลคนที่บ้าน และป่วยบ่อยมากพักผ่อนไม่พอ สุดท้ายผมต้องรับงานเองดีบ้างเลวร้ายบ้างปะปนกันไป แต่พอมองอนาคตแล้วมันไม่มีดีขึ้นเลยครับ ค่ากินค่าอยู่ส่วนตัวรวมสบู่เสื้อผ้าค่ามือถือค่าเน็ตผมวางไว้เลยครับ 12,00-15,000 ผมเช่าหอด้วยเพราะอยู่บ้านคือนอนไม่ได้เลย  ค่าพ่อขออีกเดือนละ10,000  ไปโป๊ะODไม่ให้บ้านโดนยืต ก็ต้องไปเช่าบ้านอยู่ บ้านราคาไม่แพงก็คงไกลจะมีปัญหาเรื่องกินอยู่ตามมาอีก.....

ค่าให้ 3ชีวิตได้กินอีกเดือนละ 10,000  ค่าจ้างคนทำกับข้าวให้กินไปซื้อของทำความสะอาดบ้านอีกเดือนละ5,000  (เคยปล่อยให้ทำกับข้าวเองครับ ทำไม่เป็นสุดท้าย2วันกินแต่น้ำก๊อกรอแห้งตายคาบ้าน มีคนแบบนี้จริงๆนะครับ ให้ไปตลาดก็ไกลโบกรถไม่เป็น นั่งมอไซไม่เป็น  เค้าเดินไปกลับ..กลับมาป่วย)  แค่นี้ก็ 30,00-40,000 ต่อเดือนแล้วครับ ยังไม่รวมค่า กยศของผมที่ผมไม่เคยเบี้ยว ค่าเจ็บป่วยผม เรียกว่าเดือนนึง 50,000 แค่เสมอ ๆ ตัว ในขณะที่เพื่อนบางคนที่ได้ 50,000 ขึ้นไปชีวิตเค้าดีมากครับ  กินดีอยู่ดี พ่อแม่ส่งเรียนโทเมืองนอก เริ่มขับรถแพงๆ รถสปอตพ่อแม่ดาวน์ให้มีให้เห็น ทำงานระดับmanager ทำงานตปทกัน   วันศุกร์นี้ผมไม่อยากเปิดเฟสเลย แบบวันนี้ลอยกระทงกันก็ปาร์ตี้แพง ๆ  ตอนนี้เพื่อนแฟนทิ้งหมดครับ ไร้เพื่อนคุย เพราะชีวิตมีแต่งาน  ไม่มีเงินไปกินไปเที่ยวกับพวกเขา

ผมแพลนแล้วต่อให้ผมได้เดือนละ1แสนบาทตามเพื่อนๆพันทิปอวดกัน (ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้แน่นอน) ผมก็ต้องจ่ายค่าบ้านของพ่ออีกไม่จบไม่สิ้น เค้าก็เริ่มแก่เจ็บป่วยใหญ่มา เงินก็หมดเช่นเดิม แล้วถ้าผมเกิดอยากมีแฟนหละ อยากมีลูก =ผมต้องเลี้ยงทั้งหมด 5 ชีวิต หืรออยากได้รถ ได้มือถือแพงๆบ้างหละ กับเงินแค่นี้    พอวางแผนระยะยาวออกมาเฮ้ย ยังไงก็ไม่พอให้ชีวิตซวยๆของผมมีความสุขได้ตามมาตราฐานพื้นฐานของมนุษย์คนนึง ผมก็จะเป็นผีหาเงินแบบนี้   แบบนี้ถ้าเงินผมหมดหรือหาเงินไม่ได้ผมยอมไปภพหน้าเผื่อเจอสิ่งที่ดีกว่า..จะดีกว่าไหม  

...สุดท้ายถามว่าที่ที่บ้านรู้ไหมว่าผมเป็นแบบนี้ รู้ครับ แต่เค้าก็ไม่ช่วยและยังเหมือนเดิม มีคนบอกให้ตัดไปเลย จริงๆก็อยากทำนะ ถ้าตัดชีวิตผมก็จะมีภาระแค่คนทั่วไป แต่ที่แน่ ๆ จองวัดจองโลงได้เลย ส่วนญาติไม่มีใครคบครับ แม่โกงญาติแต่ละคนมาเป็นแสน เพื่อนพ่อก็โกงมา เหตุผลคือ"ค่าเทอมลูก" "ลูกอยากได้รถเก๋ง" ทั้งๆที่ผมกู้ กยศ และซื้อรถเก่า20ปีมาขับด้วยเงินผมเอง  อีกทางคือมีคนเสนอให้ไปทิ้งบ้านพักคนชรา พูดตรงๆอยากทำเหมือนกันแต่ไม่รู้ค่าใช้จ่ายเท่าไร  วันนึงที่ผมตั้งตัวได้ค่อยไปรับกลับ