รู้สึกไม่มีแรงจูงใจทำอะไรเลย

สวัสดีค่ะ คือเรื่องมีอยู่ว่าวันแม่ ครูสั่งให้ทำของให้แม่ ของจากใจ เราก็ทำค่ะ ทำนานมาก คือเราตั้งใจมากจริงๆ อีกอย่างเราไม่ถนัดงานฝีมือ เท่านี้คือดีสุดของเราแล้วอ่ะ แล้วเราก็เอาไปส่งครูค่ะ เขาก็เหมือนพูดว่าของเราดูไม่มีอะไรเลย มันไม่สื่อว่าเรารักแม่ยังไงเลย คือตอนนั้นโกรธมากเลยค่ะ  แต่ก็ฝืนยิ้ม แล้วเขาก็พูดว่าไม่ได้ว่าเราเลยนะ แล้วก็เอาของเพื่อนมาเทียบกับของเราอ่ะค่ะ เทียบว่าเพื่อนทำดีอย่างนั้นอย่างนี้ คือตอนนี้เราเฟลกว่าเดิมมากค่ะ เขาก็ยังพูดตอกย้ำเราไม่หยุด ต่อหน้าเพื่อนเลยค่ะ แล้วก็ให้เราไปทำใหม่ ให้ทำคืนเดียว เพราะถือว่าสั่งไปแล้ว แต่เขาก็ต้องการงานดี เรานั่งร้องไห้ในห้องคนเดียวตอนเย็นค่ะ ร้องแบบไม่มีเสียง คือตอนนั้นอัดอั้นมากค่ะ จะร้อง แต่ครูก็พูดว่าอย่าร้อง ครูไม่ได้ว่าเธอเลยนะ แต่คือคำพูดเขาไม่มีคำหยาบก็จริง แต่การเอาของที่เราตั้งใจทำไปเปรียบเทียบมันก็รู้สึกแย่นะคะ คืออาจจะเพราะของที่เราทำมันไม่ได้สื่อความหมายตรงๆ แต่สื่อถึงความในที่มีในแม่คนเดียวค่ะ แม่เราก็ชอบนะคะ แต่ครูเขายึดครูเขาเป็นหลัก บอกว่าต้องเป็นของเว่อร์วังอลังการค่ะ ซึ่งเราไม่ชอบเลย เราเน้นประหยัดแต่มีคุณค่า หลังจากวันนั้นเราเฟลหลายวันเลยค่ะ แล้วคือตอนนี้เทอม 2 คิดว่าเรื่องจบแล้ว แต่เขาก็ปฎิบัติกับเราไม่เหมือนคนอื่นค่ะ คือเล็บเราสั้นมากอ่ะ ตัดอีกนิดก็ติดเนื้อแล้ว คนข้างหน้ายาวกว่าเราเยอะ แต่เขาไม่ว่าเลยนะคะ พอเป็นเรา เขาก็พูดว่าเล็บเริ่มยาวแล้วนะ คือเราไม่เข้าใจว่าจะให้ตัดให้ติดเนื้อเลยใช่ไหม คือโมโหแล้วก็เฟลค่ะ จริงๆชอบวิชาที่ครูเขาสอนนะคะ แต่พอครูเป็นแบบนี้ เราไม่อยากทำอะไรแล้วอ่ะนะ เราสังเกตว่าจากวันนั้นเราเป็นคนที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเองค่ะ จะทำงานอะไรก็ไม่มีแรงใจสร้างสรรค์แล้วอ่ะค่ะ
ขอบคุณที่เสียเวลาอ่านค่ะ