สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเราค่ะ ตอนนี้เรามีปัญหามากคือ เราเรียนอยู่มหาลัยปี2ค่ะ แต่สาขาที่เราเรียนเป็นสาขาที่เราไม่ชอบเลยค่ะ ยิ่งเรียนยิ่งแย่ บวกกับสภาพแวดล้อมของมหาลัยด้วยค่ะ มันยิ่งเริ่มทำให้เราไม่อยากที่จะเรียน เราเรียนสายวิทย์มา แม่เลยบอกให้เข้ามหาลัยสายวิทย์ แต่ตอนที่เราเรียนมัธยมเราก็ไม่ชอบสายวิทย์นะคะ เรียนก็ได้เกรดน้อยอยู่ เราชอบทางสายศิลป์มากกว่า แต่แม่อยากให้เรียนสายวิทย์
ที่เรากล่าวข้างต้นมาทั้งหมดมันเป็นสิ่งที่ทำให้เราเริ่มเครียดค่ะ พอเข้ามหาลัยเรียนสายวิทย์เกรดยิ่งตกเข้าไปใหญ่เลยค่ะ เทอมแรกและเทอม2ของปีหนึ่งเราติดเอฟเทอมละ2ตัวค่ะ เราเครียดจนร้องไห้เลย เราไม่อยากเรียนต่อแล้ว อยากจะลองไปเรียนสายศิลป์แต่แม่บอกว่าเราจะซิ่วเพราะตามกระแส เราไม่เคยเที่ยวหลางคืนแล้วก็ไม่ทำตัวเหลวไหลตอนเรียนนะคะ มีไปเรียนสายล้างและขาดบ้างเพราะมัยให้ความรู้สึกคือ ไม่อยากจะไปเรียนเลยค่ะ จนตอนนี้ปี2เทอม1เราก็ติดเอฟอีก1ตัวค่ะ คือเราเรียนแล้วมันทำไม่ได้เลยตอนสอบไฟนอล เราติดลิสรายชื่อที่ทางมหาลัยเฝ้าติดตามเกรดเฉลี่ยเพราะเสี่ยงโดนไทร์ออกค่ะตอนนี้ เราไม่กล้าบอกแม่ตรงๆเลย เราเจอแบบนี้มันยิ่งทำให้เรารุ้สึกแย่มากๆ เราพยายามเรียนให้ถึงที่สุดเพราะเราสงสารแม่ ไม่อยากให้แม่เหนื่อยกับตัวเราเองมาก เราเลยเลิกคิดที่จะซิ่วค่ะ แต่ยิ่งเรียนยิ่งไม่มีความสุข จนเราคิดว่าเราแย่มากเลยที่เป็นแบบนี้ แม่ของเราเป็นคนที่ดุพอตัวเลยค่ะ คนภายนอกก็รุ่ค่ะว่าแม่เราดูและเข้มงวดมากกับเรื่องการเรียนและการวางตัว เราเคยปรึกษาตอนปี1เทอม1 แต่ก็ได้คำปรึกษาจากแม่ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ออกแนวไปทางติดลบมากๆด้วยค่ะ มันทำให้เราไม่กล้าบอกความจริงกับแม่ ว่าเราอาจจะไม่ได้เรียนต่อ จนตอนนี้เราเครียดมากๆจนอยากจะหายไปเลย แต่เราก็สงสารแม่ถ้าเราตายไปจริงๆแม่จะรู้สึกยังไง เราอยากจะปรึกษาคนรอบข้างแต่ไม่มีใครให้คำปรึกษาเราได้เลยค่ะ
เครียดมากจนอยากจะฆ่าตัวตาย แต่สงสารแม่ที่อยู่ข้างหลัง ทำไงดีคะ
ที่เรากล่าวข้างต้นมาทั้งหมดมันเป็นสิ่งที่ทำให้เราเริ่มเครียดค่ะ พอเข้ามหาลัยเรียนสายวิทย์เกรดยิ่งตกเข้าไปใหญ่เลยค่ะ เทอมแรกและเทอม2ของปีหนึ่งเราติดเอฟเทอมละ2ตัวค่ะ เราเครียดจนร้องไห้เลย เราไม่อยากเรียนต่อแล้ว อยากจะลองไปเรียนสายศิลป์แต่แม่บอกว่าเราจะซิ่วเพราะตามกระแส เราไม่เคยเที่ยวหลางคืนแล้วก็ไม่ทำตัวเหลวไหลตอนเรียนนะคะ มีไปเรียนสายล้างและขาดบ้างเพราะมัยให้ความรู้สึกคือ ไม่อยากจะไปเรียนเลยค่ะ จนตอนนี้ปี2เทอม1เราก็ติดเอฟอีก1ตัวค่ะ คือเราเรียนแล้วมันทำไม่ได้เลยตอนสอบไฟนอล เราติดลิสรายชื่อที่ทางมหาลัยเฝ้าติดตามเกรดเฉลี่ยเพราะเสี่ยงโดนไทร์ออกค่ะตอนนี้ เราไม่กล้าบอกแม่ตรงๆเลย เราเจอแบบนี้มันยิ่งทำให้เรารุ้สึกแย่มากๆ เราพยายามเรียนให้ถึงที่สุดเพราะเราสงสารแม่ ไม่อยากให้แม่เหนื่อยกับตัวเราเองมาก เราเลยเลิกคิดที่จะซิ่วค่ะ แต่ยิ่งเรียนยิ่งไม่มีความสุข จนเราคิดว่าเราแย่มากเลยที่เป็นแบบนี้ แม่ของเราเป็นคนที่ดุพอตัวเลยค่ะ คนภายนอกก็รุ่ค่ะว่าแม่เราดูและเข้มงวดมากกับเรื่องการเรียนและการวางตัว เราเคยปรึกษาตอนปี1เทอม1 แต่ก็ได้คำปรึกษาจากแม่ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ออกแนวไปทางติดลบมากๆด้วยค่ะ มันทำให้เราไม่กล้าบอกความจริงกับแม่ ว่าเราอาจจะไม่ได้เรียนต่อ จนตอนนี้เราเครียดมากๆจนอยากจะหายไปเลย แต่เราก็สงสารแม่ถ้าเราตายไปจริงๆแม่จะรู้สึกยังไง เราอยากจะปรึกษาคนรอบข้างแต่ไม่มีใครให้คำปรึกษาเราได้เลยค่ะ