คือ ผมคบกันมาจะ 6 ปีแล้วครับ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกไม่เหมือนเดิมเลย
"จากแฟน เหมือนเป็นเพื่อนสนิท"
คบกันมาตั้งแต่ ม.ต้นครับ แรกๆ มันก็หวานมากๆ ผมเข้าใจว่าเป็นช่วงโปร
แต่หลังจากนั้น ก็จืดลง แต่ก็ไม่ขาดครับ ไม่งั้นคงไม่คบกันมาไกลขนาดนี้
ความรักวัยรุ่นก็ ขึ้น มุง กุ เป็นเรื่องปกติครับ อาจเป็นเพราะแบบนี้ที่ทำให้รักเราจืดเร็ว
เริ่มเข้ามหาลัย ตัวผมเองก็ทำงานหนักครับ เพราะเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย
พักนี้งานเริ่มเยอะ เรียนเสร็จเย็นกว่างานจะเสร็จก็ดึก เวลาคุยกันก็น้อยลงครับ
ผมกับเค้าก็คุยกันเรื่อยๆ นะครับ เช่นโทรระหว่างวันนิดๆ หน่อยๆ ว่า อยู่ไหน ทำอะไร บลาๆ
แต่มันมีหลายๆ ครั้งที่ผมยุ่งมากๆ ก็รับแล้วก็บอกว่า อยู่มหาลัยนะ ทำงานอยู่หรือ อยู่ห้องนะทำงานอยู่
ทำให้ผมต้องรีบวางสายไป เค้าก็จะงอแงแล้วก็พูดว่า "ไม่ได้คุยกันอีกแล้วหรอ ?"
ผมก็พิมแชทเฟสบอกเสมอนะครับว่าทำอะไร ไม่ใช่ว่าหายตัวไปเลย
ผมเข้าใจนะครับ ที่เค้าจะงอแง แต่ผมว่าบางเรื่องน่าจะเข้าใจกัน
ยิ่งในช่วงมรสุมงานนี่เป็นอะไรที่ไม่ได้คุยกันเลยครับ ผมมีเวลาให้น้อยมากๆ
มันก็มีช่วงทะเลาะกันบ้าง แต่ผมก็ง้อเค้าครับ แล้วทุกอย่างก็กลับไปเป็นปกติ
ความรักก็เหมือนๆ เดิมครับ เป็นอย่างนี้วนลูปบ่อยๆ เรื่องที่ผมไม่ว่าง
อีกเรื่องคือเวลาอยู่ด้วยกัน เราเหมือนเพื่อนสนิทกันมากกว่าครับ
ผมไม่รุสึกว่ามันมีอะไรพิเศษ มันเหมือนเพื่อนสนิทที่หอมแก้มกันจูบกันได้
จนตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนเป็นเพื่อนสนิทกันจริงๆ ครับ
ถามว่ารักไม๊ ตอบได้เต็มปากครับว่า รัก
แต่ในบางจุดเราก็รู้ตัวดีว่าไม่มีเวลาให้
หรือเป็นเพราะว่าผมก้าวมาในจุดที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว เพราะทำงาน
แต่แฟนผมยังเหมือนเด็กอยู่
ตอนนี้ผมไม่ได้มีใครคนอื่นแล้วก็ไม่ได้คุยกับใครครับ คือไม่ได้นอกใจเลย
แต่ความรู้สึกเหมือนเพื่อนสนิทมันอึดอัด คับ
แอบอยากบอกเลิก แต่คิดๆดูแล้วเค้าก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา
ผมควรบอกเค้าไปตรงๆ ดีไม๊ครับ หรือผมต้องทนอึดอัดต่อไป
ช่วยผมด้วยครับ
รู้สึกไม่เหมือนเดิมกับแฟน
"จากแฟน เหมือนเป็นเพื่อนสนิท"
คบกันมาตั้งแต่ ม.ต้นครับ แรกๆ มันก็หวานมากๆ ผมเข้าใจว่าเป็นช่วงโปร
แต่หลังจากนั้น ก็จืดลง แต่ก็ไม่ขาดครับ ไม่งั้นคงไม่คบกันมาไกลขนาดนี้
ความรักวัยรุ่นก็ ขึ้น มุง กุ เป็นเรื่องปกติครับ อาจเป็นเพราะแบบนี้ที่ทำให้รักเราจืดเร็ว
เริ่มเข้ามหาลัย ตัวผมเองก็ทำงานหนักครับ เพราะเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย
พักนี้งานเริ่มเยอะ เรียนเสร็จเย็นกว่างานจะเสร็จก็ดึก เวลาคุยกันก็น้อยลงครับ
ผมกับเค้าก็คุยกันเรื่อยๆ นะครับ เช่นโทรระหว่างวันนิดๆ หน่อยๆ ว่า อยู่ไหน ทำอะไร บลาๆ
แต่มันมีหลายๆ ครั้งที่ผมยุ่งมากๆ ก็รับแล้วก็บอกว่า อยู่มหาลัยนะ ทำงานอยู่หรือ อยู่ห้องนะทำงานอยู่
ทำให้ผมต้องรีบวางสายไป เค้าก็จะงอแงแล้วก็พูดว่า "ไม่ได้คุยกันอีกแล้วหรอ ?"
ผมก็พิมแชทเฟสบอกเสมอนะครับว่าทำอะไร ไม่ใช่ว่าหายตัวไปเลย
ผมเข้าใจนะครับ ที่เค้าจะงอแง แต่ผมว่าบางเรื่องน่าจะเข้าใจกัน
ยิ่งในช่วงมรสุมงานนี่เป็นอะไรที่ไม่ได้คุยกันเลยครับ ผมมีเวลาให้น้อยมากๆ
มันก็มีช่วงทะเลาะกันบ้าง แต่ผมก็ง้อเค้าครับ แล้วทุกอย่างก็กลับไปเป็นปกติ
ความรักก็เหมือนๆ เดิมครับ เป็นอย่างนี้วนลูปบ่อยๆ เรื่องที่ผมไม่ว่าง
อีกเรื่องคือเวลาอยู่ด้วยกัน เราเหมือนเพื่อนสนิทกันมากกว่าครับ
ผมไม่รุสึกว่ามันมีอะไรพิเศษ มันเหมือนเพื่อนสนิทที่หอมแก้มกันจูบกันได้
จนตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนเป็นเพื่อนสนิทกันจริงๆ ครับ
ถามว่ารักไม๊ ตอบได้เต็มปากครับว่า รัก
แต่ในบางจุดเราก็รู้ตัวดีว่าไม่มีเวลาให้
หรือเป็นเพราะว่าผมก้าวมาในจุดที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว เพราะทำงาน
แต่แฟนผมยังเหมือนเด็กอยู่
ตอนนี้ผมไม่ได้มีใครคนอื่นแล้วก็ไม่ได้คุยกับใครครับ คือไม่ได้นอกใจเลย
แต่ความรู้สึกเหมือนเพื่อนสนิทมันอึดอัด คับ
แอบอยากบอกเลิก แต่คิดๆดูแล้วเค้าก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา
ผมควรบอกเค้าไปตรงๆ ดีไม๊ครับ หรือผมต้องทนอึดอัดต่อไป
ช่วยผมด้วยครับ