คืองี้ค่ะ หนูเป็นเด็กหอใน ในจังหวัดสกลนครเเห่งหนึ่ง เป็นโรงเรียนคริสต์ค่ะ อยู่มา 2ปีแล้ว อยากบอกว่าเหนื่อยมากร้องไห้ทุกวัน วันไหนเราเห็นคนที่ได้กลับบ้านเราจะร้องไห้เลย ของโดนขโมยตลอดเลย มือถือโน๊ตบุ๊คห้ามใช้ แล้วเราไม่ใช่คนสวยอะไรมีแฟนเราก็จีบเขาก่อน พอนานเข้าเขาทนไม่ไหวเขาก็ทิ้งเรา เพื่อนที่หอก็ออกเรื่อยๆ เข้าเรื่อยๆเราเลยอยู่กับที่โรงเรียนซะมากกว่า มันเลยทำให้เราเป็นคนที่ทำอะไรไม่คอยถูกละมั้ง ขนาดตอนนี้เรายังรู้สึกว่าขาดสิ่งสำคัญ แต่เพื่อนที่โรงเรียนก็ดีนะเขาให้เรารู้สึกว่าเรามีตัวตน เราอยากถามว่าเพื่อนๆมีทางแก้นิสัยแบบนี้ได้ไหม และเราคิดแน่นอนว่าชีวิตนี้ต้องไม่มีแฟนแน่นๆ