เป็นส่วนเกินของครอบครัว...รึเปล่า

สวัสดีค่ะ คือเราอยากจะเล่าปัญหาที่มีอยู่เเละขอคำเเนะนำหน่อยอ่ะค่ะ

เราเป็นน้องเล็กที่สุดในบ้านเเม่ของเราไปทำงานอยู่ที่ต่างจังหวัด เเต่เพราะเรากำลังเรียนอยู่เเม่เลยให้เราอาศัยอยู่กับป้าที่จังหวัดเดิมโดยที่ก่อนไปได้ซื้อรถมอเตอร์ไซค์ไว้ให้เราหนึ่งคัน เเละจะส่งเงินมาให้ใช้ทุกๆเดือน เเต่เรามีปัญหาตรงที่ว่าทุกคนในบ้านทำเหมือนเราเป็นส่วนเกินในชีวิตเขาอ่ะค่ะ เรารู้สึกเเบบนี้มาตั้งเเต่ประถมเเล้ว คือตอนนั้นเราคิดเลยว่าเราเป็นเเค่เด็กประถมนะต้องมารองรับความรู้สึกอะไรขนาดนี้เลยเหรอ พอมีอะไรดีๆหรือญาติคนอื่นมาเยื่ยมเเบบเนี้ยทั่งๆที่ก็รู้จักกันนะคะ เเต่พอมาเยี่ยมที่บ้านทีไรก็จะผลักไสเราออกมาทุกทีทำเหมือนเราไม่มีตัวตน เวลาเราพาเพื่อนมาบ้านไรเเบบเนี้ยเเค่เเป๊บเดียวเองต่อหน้าก็พูดจาดี เเต่พอลับหลังก็นินทาเสียๆหายๆบอกให้เราเลิกคบ ทั้งๆที่เราคบกับเพื่อนคนนี้มาตั้งเเต่อนุบาล เวลาพี่(ลูกของป้า)ทำอะไรผิดก็จะโบ๊ยมาให้เรา เราก็โดนด่าไปตามระเบียบพอจะเเก้ตัวก็ว่าเราเถียง คือเข้าข้างลูกตัวเองสุดๆอ่ะ ลุงก็ชอบหาเรื่องว่าเราตลอดชอบเรียกเราว่าเด็กไม่มีพ่อไม่มีเเม่ บางครั้งเราทำงานเเทบตายมันก็ต้องมีจุดๆหนึ่งที่เราต้องพักบ้าง เเต่ก็ชอบว่าเราไม่ช่วยงานทุกทีชอบด่าเราต่อหน้าเเขก อย่างเรื่องรถพี่เค้าก็ชอบเอาของเราไปใช้เเล้วไปบอกคนอื่นว่าเป็นรถของตัวเองเราก็ไม่คิดมากกับเรื่องเเบบนี้หรอก เเต่เราไม่เคยได้ใช้รถเลยทั้งๆที่น้ำมันเราก็เติมล้างเราก็ล้างจนเราต้องโทรถามเเมาว่าใครเป็นคนซื้อรถเพราะความไม่มั่นใจว่าเป็นรถของเราหรือเปล่า ที่สำคัญที่สุดคือชอบโทรไปบอกเเม่เราอย่างนั้นอย่างนี้ใส่ร้ายเราบ้างล่ะเเม่ก็เชื่อ เเต่พอเราเอาเรื่องไปปรึกษาเเม่บ้างก็ได้เเต่ประโยคเดิมๆคือ "อดทน เขาเป็นผู้ใหญ่" หนักสุดจนถึงขั้นเป็นโรคกลัวครอบครัวตัวเองคือไม่กล้าเผชิญหน้าตรงๆกับพวกเขาอ่ะ

          คือเราผิดอะไรเหรอ?? เราควรทำตัวยังไง?? ตอนนี้คือเเบบเหนื่อยกับความรู้สึกสุดๆ