สวัสดีครับ เพื่อนๆ นี่ คือกระทู้สุดท้ายของผมแหละครับ เพราะ เรื่องที่อยากจะพิมพ์ มันเป็นเรื่องที่คาอยู่ในใจเรื่องเดียว และตลอดมา จึงเกิดเป็นคำถาม หรือสงสัยอาการที่ ตัวผมกำลังเป็นอยู่ เอาตรงๆผมก็งง เหมือนกันว่าผมเสพติดความเศร้า ความหดหู่ใจไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เรื่องที่ผมเป็น ในช่วงระยะเวลา 3 ปี มานี้ เอาตรงๆก็เรื่องรักๆใคร่ๆนี่แหละ แต่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องไร้สาระนะ สำหรับบางคน และอาจจะมีอีกหลายคนที่เป็นเหมือนผม เบากว่าผม หรือหนักกว่าผม และนิยามคำว่ารัก จริงๆของมันคืออะไร แล้วที่เป็นอยู่เรียกรักหรือเห็นแก่ตัว......
เรื่องก็ประมาณว่า ผมเป็นคนที่รักคนง่าย อินกะคนง่าย แต่ขี้เบื่อเร็ว เลวในระดับนึง แต่มีความเมตตา สงสาร อยู่ในใจบ้าง ไม่ถึงกับเลวขนาดเดินๆไป เตะหมา ตบเด็ก ไรขนาดนั้น ที่สำคัญเป็นคนที่คิดมากคิดเยอะบางทีอาจจะมากกว่าผู้หญิง หรือทำตัวเหมือนละครน้ำเน่า หึง(มันก็เป็นธรรมดาของคนที่รักมากๆอ่ะนะ ) หน้าตาก็แย่ในระดับนึง เรื่องฐานะอะหรอ พอมีพอกิน บางทีก็ไม่ค่อยพอมีไม่ค่อยพอกิน หาเช้ากินเที่ยง กินเย็นทั่วไป อย่างที่เค้าบอก ความรักที่เข้ามาผิดเวลา มักไม่สมบูรณ์เสมอ แต่ก็ไม่ใช่ความผิดใคร นอกจากเราเอง ชะตาฟ้าดิน ไม่เกี่ยวหรอก เค้าไม่ได้บังคับให้เราไปชอบเค้านิ ส่วนทาง ผญ อะหรอ เค้าหน้าตาสวย น่ารัก อวบๆ ซึ่งก่อนหน้าจะเจอเขา ผมก็มีแฟนตัวเล็ก ซึ่งเปลี่ยนแนวพอสมควร แต่นั่นไม่ใช่สาระ สำคัญอะไร ผู้หญิงคนนี้ เค้ามีเสน่ห์ ครับ ด้วยที่หน้าตาน่ารักแบบ รักแรกพบ แล้ว อุปนิสัย ไม่เรียบร้อยจนเกินไป แต่เป็นคนห้าวๆ ลุยๆ วินๆ แฟร์ กวนนิสๆ ยิ้มตลอด หัวเราะเก่ง เป็นคนที่ใครอยู่ด้วยก็มีความสุขครับ เราได้คุยกันครับ จนพัฒนามาเป็นแฟนกัน ชีวิตก็ไปเรื่อยๆครับคบกัน ผมไม่เคยคิดจะชอบหรืออยากมีคนอื่นเลย มีแต่ความรู้สึกที่รักมาก รักมากขึ้นไปเรื่อยๆจนแทบจะอยากสิงร่างเธอเลยวันไหนเธอไม่ได้ไปทำงาน เราก็คอยกังวลว่าจะกินข้าวหรือยัง จะทำไร นอนหลับไหม อยากทำไร นู่น นั่น นี่ รายละเอียดเยอะครับ เอาแค่ใจความพอ (ตามอย่างที่บอก ผมไม่ใช่ คนรวยอะไร ผมมีเท่าไหร่ ผมก็ทำให้หมดครับ ตามที่มีให้ครับ คือ เรื่องพวกนี้ ว่าผมทำไรให้ หรือเค้าทำไรให้ เรื่องพวกนี้มันรู้อยู่แก่ใจคนสองคนครับ ก็จิปาทะ ไม่พิมพ์เนาะ) ก็ประมานนั้น ก็คบกันมาเรื่อยๆซักพักครับ ปี สอง ปี มีปัญหา ทะเลาะ งอล ง้อ ตามประสา ไปเรื่อยครับ จนมีอยู่วันนึง เราต้องเลิกกัน ไม่ใช่เพราะมือที่สาม หรือเพราะใคร แต่ เป็นเพราะผม ครับ ที่ย่ำอยู่กับที่ ไม่มีความประสพความสำเร็จอะไรเลย ณ เวลานั้น ส่วน ณ ตอนนี้ ก็พอจะคิดว่าดีกว่าตอนนั้น หรือ เท่าเดิม หรือ แย่ กว่าเดิม ก็ไม่แน่ใจ แต่ ไม่ใช่สาระ สำคัญไรครับ ในตอนนี้ พอเราเลิกกันปุ๊ป ผมจำแค่เค้าบอกกับผมว่า เค้าขอบคุณ และท่าทีเค้าก็เหมือนกับยังรัก ผูกพันกับผมอยู่ (หรือผมอาจจะคิดไปเอง) นั่นแหละ ครับ ด้วยการที่ผมใจแมนๆ ครับ เลิกครับ (คือเรื่องที่คาวันนั้นคือ ทะเลาะไรกันไม่รู้ เพื่อจะได้แยกย้ายเค้าจะได้ไม่ต้องเสียใจที่เลิกกับเรา (อย่างที่บอกอะครับบางทีก็ทำเหมือนละครน้ำเน่า))หลังจากใจแมนๆ คิดว่าเท่ คิดว่าจะช่วยบรรเทาเค้าได้แต่พอกลับถึงบ้านปุ๊ป ผมนี่ ร้องไห้แบบ เครียด ประสาทเสีย ใจจะขาด ทุกอย่างครับ มันหาคำบรรยายไม่ได้จริงๆ นั่นแหละครับ การเลิกราใหม่ๆ เสียคนที่เรารัก เราหลง ไปทั้งคน ความเสียใจ ความบลาๆทุกความที่มี มันพุพล่านออกมาแบบจะขาดใจตายให้ได้ เราก็ยังติดต่อเค้านะครับ ตื้อ ขอร้อง วิงวอน( ณ เวลานั้น ผมทำไรก็ได้ ไรประมาณนี้ อ่ะครับ แต่ไม่ได้มีประโยชน์นะ เพราะ สุดท้าย มันต้องเลิกกันจริงๆ เราทักไปเยอะมาก จนเค้าต้องบลีอกเรา แต่ก็ครับ ตอนนั้น ไม่มีหัวจะมาคิดไรทั้งนั้น (ตอนนี้ไม่ขนาดนั้นแล้วนะครับ ช่วงนั้นนี้ อาบน้ำๆอยู่ก็ร้องไห้ ผ่านที่เก่าๆ ก็ร้องไห้ แบบ ออกมาเอง แบบ บอกไม่ถูก จิตใจผมเบาะบางมาก ใจลึกๆ ผมอาจจะใจตุ๊ด ใจผู้หญิงมั๊ง ก็ไม่แน่ใจ ) ก็เลิกกันไป ห่างกันไป แรกๆเค้าทักมาหลังจากหายไป โดยยังดูว่าเหมือนเค้ายังมีความสงสาร ความคิดถึงอยู่ แต่.....หลังจากนั้น ผ่านไป 2 ปี (ตัวผมเองก็ไม่ได้ลืมเค้าสนิทนะครับ มีผู้หญิงเข้ามาหามากมาย มีทั้งดี เข้ากับที่บ้านได้ ดูแลเราแบบผมก็ไม่มีใจหรืออะไรทั้งนั้น อารมณ์ประมาณแบบเหมือนแก้เหงา หรืออะไรประมาณนั้น ตอนนี้ไม่มีไรแล้วนะครับ ) ครับ แต่เท่าที่รู้ข่าวจากการแอบส่อง ผมลองดูเหมือนจะมีท่าทีเกลียด ผมมาก ด่าเหมือนผมเป็นตัวอะไรซักอย่าง ซึ่งช่วงเวลาที่รับรู้ว่าเค้าด่านะ ก้คิดในใจแหละ ว่ากูจะยังคิดถึงเค้าทำไม ปล่อยไปแล้วกัน (แต่ผมก็ไม่ได้ไประรานเค้านะครับ หายคือหาย พลาดคือ อาจจะลงรุปคู่เค้า ไปรุปนึง วันนั้นเผลอไป แต่ นั่นแหละครับ เค้าทักมาด่า จนแบบ อยากจะมุดดินหนี แต่คือแบบ ตอนเลิกกันใหม่ๆ ไม่เห็นด่าขนาดนี้ (เราไม่ได้โกรธ ที่เค้าด่านะ มีแต่ความสงสัย )
จนตอนนี้ หลายปีละ ที่ไม่ได้ติดต่อกัน ทำไม..................
ทำไมผมถึงยังไม่คิดที่จะลืม ไม่คิดจะหาใครมาใหม่ ให้ความหวังตัวเองแบบลมๆแร้งๆ ทั้งที่เพื่อนๆบอกให้ลืมๆไปซะที คือ ช่วงเวลาที่ผ่านมา ผมไม่ได้สนใจผู้หญิงที่เข้ามาเลย แบบจริงๆจังๆ มีความเบื่อ แบบ บอกไม่ถูก หรือเรายึดติดมากจนเกินไป แต่ตอนนี้ มีอาการแค่ คิดถึงเป็นบางเวลา ไม่ได้โหยหา แค่ รู้สึก ยินดีที่เค้าไปเจออะไรดีๆดีกว่า มาจมปลัก แบบนี้ คิดมานานแล้วครับ แต่ ก็ยังไม่ลืม ยังคิดไปเอง เผื่อวันนึง อาจจะวันนึง หรือ ต้องมีซักวันนึง แต่ตอนนี้ ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวก็มีความสุขดีครับ อยากได้วิธีลืม เพราะอยาก ลืม แต่กลับ จำได้เกือบทุกอย่างที่เคยใช้ร่วมกันเลยครับ ซึ่งบางทีผมก็ขำเนาะ บางคนมีคนให้รัก แต่ก็ยังไปมีคนอื่น ก็แค่นี้ แหละครับ ทุกวันนี้ ปกติดี ไม่มีแฟน (ปล. เนื้อหาข้างต้นไม่ได้ พิมพ์ทั้งหมดนะครับ ดีเทลเยอะมาก ตัดมาแค่ช่วงที่สงสัย ที่เป็นอยู่ ) ขอบคุณที่ให้ระบายครับใจก็อยากตายเผื่อจะหายโกรธ แต่ มันดูไร้สาระไป ถ้า ผลบุญ เวรกรรม หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริง ก็ดลให้สติจงสถิต แก่ทุกคนครับ เผื่อจะคิดอะไรได้บ้าง ขอบคุณครับ Natapon ^^
พี่ไม่รู้หรอก พี่ไม่เคยรักใครจริงๆซักคน
เรื่องก็ประมาณว่า ผมเป็นคนที่รักคนง่าย อินกะคนง่าย แต่ขี้เบื่อเร็ว เลวในระดับนึง แต่มีความเมตตา สงสาร อยู่ในใจบ้าง ไม่ถึงกับเลวขนาดเดินๆไป เตะหมา ตบเด็ก ไรขนาดนั้น ที่สำคัญเป็นคนที่คิดมากคิดเยอะบางทีอาจจะมากกว่าผู้หญิง หรือทำตัวเหมือนละครน้ำเน่า หึง(มันก็เป็นธรรมดาของคนที่รักมากๆอ่ะนะ ) หน้าตาก็แย่ในระดับนึง เรื่องฐานะอะหรอ พอมีพอกิน บางทีก็ไม่ค่อยพอมีไม่ค่อยพอกิน หาเช้ากินเที่ยง กินเย็นทั่วไป อย่างที่เค้าบอก ความรักที่เข้ามาผิดเวลา มักไม่สมบูรณ์เสมอ แต่ก็ไม่ใช่ความผิดใคร นอกจากเราเอง ชะตาฟ้าดิน ไม่เกี่ยวหรอก เค้าไม่ได้บังคับให้เราไปชอบเค้านิ ส่วนทาง ผญ อะหรอ เค้าหน้าตาสวย น่ารัก อวบๆ ซึ่งก่อนหน้าจะเจอเขา ผมก็มีแฟนตัวเล็ก ซึ่งเปลี่ยนแนวพอสมควร แต่นั่นไม่ใช่สาระ สำคัญอะไร ผู้หญิงคนนี้ เค้ามีเสน่ห์ ครับ ด้วยที่หน้าตาน่ารักแบบ รักแรกพบ แล้ว อุปนิสัย ไม่เรียบร้อยจนเกินไป แต่เป็นคนห้าวๆ ลุยๆ วินๆ แฟร์ กวนนิสๆ ยิ้มตลอด หัวเราะเก่ง เป็นคนที่ใครอยู่ด้วยก็มีความสุขครับ เราได้คุยกันครับ จนพัฒนามาเป็นแฟนกัน ชีวิตก็ไปเรื่อยๆครับคบกัน ผมไม่เคยคิดจะชอบหรืออยากมีคนอื่นเลย มีแต่ความรู้สึกที่รักมาก รักมากขึ้นไปเรื่อยๆจนแทบจะอยากสิงร่างเธอเลยวันไหนเธอไม่ได้ไปทำงาน เราก็คอยกังวลว่าจะกินข้าวหรือยัง จะทำไร นอนหลับไหม อยากทำไร นู่น นั่น นี่ รายละเอียดเยอะครับ เอาแค่ใจความพอ (ตามอย่างที่บอก ผมไม่ใช่ คนรวยอะไร ผมมีเท่าไหร่ ผมก็ทำให้หมดครับ ตามที่มีให้ครับ คือ เรื่องพวกนี้ ว่าผมทำไรให้ หรือเค้าทำไรให้ เรื่องพวกนี้มันรู้อยู่แก่ใจคนสองคนครับ ก็จิปาทะ ไม่พิมพ์เนาะ) ก็ประมานนั้น ก็คบกันมาเรื่อยๆซักพักครับ ปี สอง ปี มีปัญหา ทะเลาะ งอล ง้อ ตามประสา ไปเรื่อยครับ จนมีอยู่วันนึง เราต้องเลิกกัน ไม่ใช่เพราะมือที่สาม หรือเพราะใคร แต่ เป็นเพราะผม ครับ ที่ย่ำอยู่กับที่ ไม่มีความประสพความสำเร็จอะไรเลย ณ เวลานั้น ส่วน ณ ตอนนี้ ก็พอจะคิดว่าดีกว่าตอนนั้น หรือ เท่าเดิม หรือ แย่ กว่าเดิม ก็ไม่แน่ใจ แต่ ไม่ใช่สาระ สำคัญไรครับ ในตอนนี้ พอเราเลิกกันปุ๊ป ผมจำแค่เค้าบอกกับผมว่า เค้าขอบคุณ และท่าทีเค้าก็เหมือนกับยังรัก ผูกพันกับผมอยู่ (หรือผมอาจจะคิดไปเอง) นั่นแหละ ครับ ด้วยการที่ผมใจแมนๆ ครับ เลิกครับ (คือเรื่องที่คาวันนั้นคือ ทะเลาะไรกันไม่รู้ เพื่อจะได้แยกย้ายเค้าจะได้ไม่ต้องเสียใจที่เลิกกับเรา (อย่างที่บอกอะครับบางทีก็ทำเหมือนละครน้ำเน่า))หลังจากใจแมนๆ คิดว่าเท่ คิดว่าจะช่วยบรรเทาเค้าได้แต่พอกลับถึงบ้านปุ๊ป ผมนี่ ร้องไห้แบบ เครียด ประสาทเสีย ใจจะขาด ทุกอย่างครับ มันหาคำบรรยายไม่ได้จริงๆ นั่นแหละครับ การเลิกราใหม่ๆ เสียคนที่เรารัก เราหลง ไปทั้งคน ความเสียใจ ความบลาๆทุกความที่มี มันพุพล่านออกมาแบบจะขาดใจตายให้ได้ เราก็ยังติดต่อเค้านะครับ ตื้อ ขอร้อง วิงวอน( ณ เวลานั้น ผมทำไรก็ได้ ไรประมาณนี้ อ่ะครับ แต่ไม่ได้มีประโยชน์นะ เพราะ สุดท้าย มันต้องเลิกกันจริงๆ เราทักไปเยอะมาก จนเค้าต้องบลีอกเรา แต่ก็ครับ ตอนนั้น ไม่มีหัวจะมาคิดไรทั้งนั้น (ตอนนี้ไม่ขนาดนั้นแล้วนะครับ ช่วงนั้นนี้ อาบน้ำๆอยู่ก็ร้องไห้ ผ่านที่เก่าๆ ก็ร้องไห้ แบบ ออกมาเอง แบบ บอกไม่ถูก จิตใจผมเบาะบางมาก ใจลึกๆ ผมอาจจะใจตุ๊ด ใจผู้หญิงมั๊ง ก็ไม่แน่ใจ ) ก็เลิกกันไป ห่างกันไป แรกๆเค้าทักมาหลังจากหายไป โดยยังดูว่าเหมือนเค้ายังมีความสงสาร ความคิดถึงอยู่ แต่.....หลังจากนั้น ผ่านไป 2 ปี (ตัวผมเองก็ไม่ได้ลืมเค้าสนิทนะครับ มีผู้หญิงเข้ามาหามากมาย มีทั้งดี เข้ากับที่บ้านได้ ดูแลเราแบบผมก็ไม่มีใจหรืออะไรทั้งนั้น อารมณ์ประมาณแบบเหมือนแก้เหงา หรืออะไรประมาณนั้น ตอนนี้ไม่มีไรแล้วนะครับ ) ครับ แต่เท่าที่รู้ข่าวจากการแอบส่อง ผมลองดูเหมือนจะมีท่าทีเกลียด ผมมาก ด่าเหมือนผมเป็นตัวอะไรซักอย่าง ซึ่งช่วงเวลาที่รับรู้ว่าเค้าด่านะ ก้คิดในใจแหละ ว่ากูจะยังคิดถึงเค้าทำไม ปล่อยไปแล้วกัน (แต่ผมก็ไม่ได้ไประรานเค้านะครับ หายคือหาย พลาดคือ อาจจะลงรุปคู่เค้า ไปรุปนึง วันนั้นเผลอไป แต่ นั่นแหละครับ เค้าทักมาด่า จนแบบ อยากจะมุดดินหนี แต่คือแบบ ตอนเลิกกันใหม่ๆ ไม่เห็นด่าขนาดนี้ (เราไม่ได้โกรธ ที่เค้าด่านะ มีแต่ความสงสัย )
จนตอนนี้ หลายปีละ ที่ไม่ได้ติดต่อกัน ทำไม..................
ทำไมผมถึงยังไม่คิดที่จะลืม ไม่คิดจะหาใครมาใหม่ ให้ความหวังตัวเองแบบลมๆแร้งๆ ทั้งที่เพื่อนๆบอกให้ลืมๆไปซะที คือ ช่วงเวลาที่ผ่านมา ผมไม่ได้สนใจผู้หญิงที่เข้ามาเลย แบบจริงๆจังๆ มีความเบื่อ แบบ บอกไม่ถูก หรือเรายึดติดมากจนเกินไป แต่ตอนนี้ มีอาการแค่ คิดถึงเป็นบางเวลา ไม่ได้โหยหา แค่ รู้สึก ยินดีที่เค้าไปเจออะไรดีๆดีกว่า มาจมปลัก แบบนี้ คิดมานานแล้วครับ แต่ ก็ยังไม่ลืม ยังคิดไปเอง เผื่อวันนึง อาจจะวันนึง หรือ ต้องมีซักวันนึง แต่ตอนนี้ ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวก็มีความสุขดีครับ อยากได้วิธีลืม เพราะอยาก ลืม แต่กลับ จำได้เกือบทุกอย่างที่เคยใช้ร่วมกันเลยครับ ซึ่งบางทีผมก็ขำเนาะ บางคนมีคนให้รัก แต่ก็ยังไปมีคนอื่น ก็แค่นี้ แหละครับ ทุกวันนี้ ปกติดี ไม่มีแฟน (ปล. เนื้อหาข้างต้นไม่ได้ พิมพ์ทั้งหมดนะครับ ดีเทลเยอะมาก ตัดมาแค่ช่วงที่สงสัย ที่เป็นอยู่ ) ขอบคุณที่ให้ระบายครับใจก็อยากตายเผื่อจะหายโกรธ แต่ มันดูไร้สาระไป ถ้า ผลบุญ เวรกรรม หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริง ก็ดลให้สติจงสถิต แก่ทุกคนครับ เผื่อจะคิดอะไรได้บ้าง ขอบคุณครับ Natapon ^^