สวัสดีคะเพื่อนๆชาวพันทิป คือวันนี้เรามีคำถามอยากจะมาสอบถามและขอคำแนะนำคะ
คือเรามีคนที่เราแอบปลื้มอยู่คนหนึ่งคะ เขาเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนเรา ซึ่งเราไม่เคยรู้เลยว่าเขาคือรุ่นน้องและอยู่โรงเรียนเดียวกัน แถมบ้านเราทั้งสองคนยังอยู่ใกล้กันอีกด้วย มันเป็นความบังเอิญจริงๆ แต่ก่อนที่เราจะมาปลื้มเขา เราจำได้เลยคะว่าเราเคยเจอเขามาก่อนหน้านี้...... เรื่องมันมีอยู่ว่า
ตอนนี้เราอยู่ ม.5 จะขึ้น ม.6 แล้ว ย้อนไปเมื่อ 3 ปีก่อน เราก็คงอยู่ ม.1-2 เราจำได้ว่าเราเคยเจอเขาแล้วครั้งหนึ่ง ซึ่งแน่นอนว่าเป็นความเจอกันโดยบังเอิญครั้งแรก บนรถสองแถว เราโบกรถขึ้นรถไป วันนั้นเป็นวันที่คนเยอะมาก แต่ยังดีที่เหลือที่นั่งไว้ให้เรา เราตัดสินใจนั่งลงไม่ได้คิดอะไร แต่พอผ่านไปสักพักเราก็รู้สึกว่ามีคนกำลังง่วงนอนสุดขีดกำลังจะทิ้งตัวมาทางเรา เราจงหันไปมองทันทีและเอาไหล่ตัวเองดันเขาไว้ เราจำได้เขานั่งอยู่ฝั่งทางขวาของเรา ในชุดนักเรียนเรียบร้อย แต่ที่ไม่เรียบร้อยคงเป็นปากเขาที่ตอนนี้อ้ากว้างจนน้ำลายจะรดไหล่เราแล้ว เราจ้องมองเขาอยู่นาน และแอบหัวเราะในใจว่าหมอนี้ท่าจะอดนอนบ่อย จนกระทั่งถึงบ้านเรา เราลงจากรถเขาก็เดินตามมา เราแปลกใจว่าหมอนี้อยู่แถวนี้แต่ทำไมกับไม่เคยเห็นหน้าเลยสักครั้ง สรุปคือความจริงแล้วเขาอยู่ที่นี้มาก่อนเราอีก555+ แต่เราไม่เคยเห็นหน้ากันเท่านั้น หลังจากวันนั้นฉันก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลยถึงบ้านเราจะอยู่ใกล้กันก็เถอะ
แต่จากวันนั้นในเวลาไม่ถึง 30 นาที บนรถสองแถว มันทำให้ฉันเก็บมานึกยิ้มในใจอยู่บ่อนครั้งมาก จนรู้สึกอยากจะเจอเขาอีกจังเลย ต่อมา 2 ปี สอบเข้าเรียน ม.4 ที่โรงเรียนประจำจังหวัดได้ และเรียนตามปกติตลอดมา จนวันหนึ่ง ช่วงพักเที่ยงเราก็บังเอิญได้เจอกับเขาอีกครั้ง ครั้งนี้ทำให้เรารู้ว่าเราเป็นรุ่นพี่เขา 1 ปี เราตกใจมากไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้ และเราก็ค่อยๆสืบเรื่องของเขาทีละนิดทีละน้อย จนรู้ว่าเขา เป็นคนที่เรียนเก่งมาก โดยเฉพาะภาษาอังกฤษ เขาได้คะแนนท็อปตลอด และยังเรียนอยู่ห้องที่รวมคนเก่งด้วย เราก็ได้แค่แอบมองเขาอยู่ไกลๆ ด้วยขนาด โรงเรียนที่ใหญ่และนักเรียนจำนวนมาก ทำให้เรามีโอกาสน้อยที่จะได้เจอเขา และมีวันหนึ่งฝนตกหนักเรายืนรอรถสองแถวอยู่หน้าโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน พอรถมาเราก็รีบขึ้นไปทันทีโดยมีคนตามหลังเรามาอีกคนซึ่งคนนั้นไม่ใช่ใครคะ แต่เป็นเขาคนนั้นเอง สภาพเรากับเขาพอกันเลย เปียกไปทั้งตัว รถวันนั้นมีแค่เราสองคนคะ แต่เขากับเดินเข้ามานั่งข้างๆเรา เราทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งนิ่งต่อไป สักพักเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็ด สิ่งที่ทำให้เราตกใจคือ เราใช้รุ่นเดียวกัน สีเดียวกัน เคสแบบเดียวกัน มีคนโทรเข้ามาหาเขา เสียงรอสายยังก็ยังเหมือนกันอีก (บังเอิญมากๆ) คะ เราได้แต่แอบมองเขาแค่นั้น บนรถที่เต็มไปด้วยความเงียบก็เงียบต่อไป จนกระทั่งขึ้น ม.5 เพื่อนผญ.เราในกลุ่มคนหนึ่ง ก็ไปคบกันกับเพื่อนของน้องคนนั้นอีก และยังอยู่ทีมบาสเดียวกันด้วย ( มันบังเอิญเข้าไปใหญ่แล้ว ) และเขาเองก็เรียนต่อ ม.4 โรงเรียนเดิม จึงทำให้เราพอได้เห็นเขาอยู่บ้าง เขาขึ้น ม.4 มา เรียกได้ว่าเด็กที่เป็นหน้าตาของโรงเรียนโดยแท้ เขาเข้าแข่งขัน เกี่ยวกับคณิต และเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์บ่อยๆ เลยเห็นเขารับรางวัลหน้าเสาธง เป็นประจำ เราก็แอบบมองเขาไปเรื่อยๆ จนวันหนึ่งมีคุณยายคนหนึ่งมาเล่นที่บ้านเรา ดูสนิทสนมกับแม่เรามาก ถามนั้นถามนี้ไปมา จนทำให้รู้ว่าท่านคือย่าของน้องคนนั้น และท่านก็มาถามเรายกใหญ่เลย ว่าเคยเจอน้องไหม เคยคุยกันรึเปล่า ซึ่งแน่นอนว่าไม่เคย // คุณย่าก็เลยเล่าเกี่ยวกับน้องเขาให้เราฟัง ว่าน้องเขาชื่อนี้นะ ถนัดนี้ นิสัยประมาณนี้ ชอบวิชานี้ อะไรแบบนี้ทุกครั้งที่ท่านมาหาแม่เรา ต่อมาเรารู้ว่าน้องเขามีเฟสว่าอะไร แต่ก็ยังไม่ได้ขอเป็นเพื่อนไปจนถึงทุกวันนี้ ผ่านมา 5 เดือนละ เราก็ยังไม่ขอน้องเขาเป็นเพื่อน.....
จากเรื่องทั้งหมดที่เราได้เล่าไปน้ั้น เราอยากจะถามเพื่อนๆพี่ๆ ชาวพันทิปว่า เราควรทำยังไงต่อดีคะ เราเองจะขึ้น ม.6 แล้วก็ต้องตั้งใจอ่านหนังสือเตรียมสอบนั้นสอบนี้ เราเองคิดว่าก่อนเรียนจบอยากจะคุยกับเขาดูสักครั้ง คุยแค่ สวัสดี ก็โอเคคะ เพราะเราเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเราชอบหรือปลื้มเขามากแค่ไหน แต่ก็อยากทำความรู้จักสักครั้ง.....
ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านเรื่องของเรานะคะ ขอบคุณคะ
คุณเคยหรือไหมชอบหรือปลื้มคนที่ตัวเองไม่เคยคุยด้วยเลย แม้แต่คำเดียว....???
คือเรามีคนที่เราแอบปลื้มอยู่คนหนึ่งคะ เขาเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนเรา ซึ่งเราไม่เคยรู้เลยว่าเขาคือรุ่นน้องและอยู่โรงเรียนเดียวกัน แถมบ้านเราทั้งสองคนยังอยู่ใกล้กันอีกด้วย มันเป็นความบังเอิญจริงๆ แต่ก่อนที่เราจะมาปลื้มเขา เราจำได้เลยคะว่าเราเคยเจอเขามาก่อนหน้านี้...... เรื่องมันมีอยู่ว่า
ตอนนี้เราอยู่ ม.5 จะขึ้น ม.6 แล้ว ย้อนไปเมื่อ 3 ปีก่อน เราก็คงอยู่ ม.1-2 เราจำได้ว่าเราเคยเจอเขาแล้วครั้งหนึ่ง ซึ่งแน่นอนว่าเป็นความเจอกันโดยบังเอิญครั้งแรก บนรถสองแถว เราโบกรถขึ้นรถไป วันนั้นเป็นวันที่คนเยอะมาก แต่ยังดีที่เหลือที่นั่งไว้ให้เรา เราตัดสินใจนั่งลงไม่ได้คิดอะไร แต่พอผ่านไปสักพักเราก็รู้สึกว่ามีคนกำลังง่วงนอนสุดขีดกำลังจะทิ้งตัวมาทางเรา เราจงหันไปมองทันทีและเอาไหล่ตัวเองดันเขาไว้ เราจำได้เขานั่งอยู่ฝั่งทางขวาของเรา ในชุดนักเรียนเรียบร้อย แต่ที่ไม่เรียบร้อยคงเป็นปากเขาที่ตอนนี้อ้ากว้างจนน้ำลายจะรดไหล่เราแล้ว เราจ้องมองเขาอยู่นาน และแอบหัวเราะในใจว่าหมอนี้ท่าจะอดนอนบ่อย จนกระทั่งถึงบ้านเรา เราลงจากรถเขาก็เดินตามมา เราแปลกใจว่าหมอนี้อยู่แถวนี้แต่ทำไมกับไม่เคยเห็นหน้าเลยสักครั้ง สรุปคือความจริงแล้วเขาอยู่ที่นี้มาก่อนเราอีก555+ แต่เราไม่เคยเห็นหน้ากันเท่านั้น หลังจากวันนั้นฉันก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลยถึงบ้านเราจะอยู่ใกล้กันก็เถอะ
แต่จากวันนั้นในเวลาไม่ถึง 30 นาที บนรถสองแถว มันทำให้ฉันเก็บมานึกยิ้มในใจอยู่บ่อนครั้งมาก จนรู้สึกอยากจะเจอเขาอีกจังเลย ต่อมา 2 ปี สอบเข้าเรียน ม.4 ที่โรงเรียนประจำจังหวัดได้ และเรียนตามปกติตลอดมา จนวันหนึ่ง ช่วงพักเที่ยงเราก็บังเอิญได้เจอกับเขาอีกครั้ง ครั้งนี้ทำให้เรารู้ว่าเราเป็นรุ่นพี่เขา 1 ปี เราตกใจมากไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้ และเราก็ค่อยๆสืบเรื่องของเขาทีละนิดทีละน้อย จนรู้ว่าเขา เป็นคนที่เรียนเก่งมาก โดยเฉพาะภาษาอังกฤษ เขาได้คะแนนท็อปตลอด และยังเรียนอยู่ห้องที่รวมคนเก่งด้วย เราก็ได้แค่แอบมองเขาอยู่ไกลๆ ด้วยขนาด โรงเรียนที่ใหญ่และนักเรียนจำนวนมาก ทำให้เรามีโอกาสน้อยที่จะได้เจอเขา และมีวันหนึ่งฝนตกหนักเรายืนรอรถสองแถวอยู่หน้าโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน พอรถมาเราก็รีบขึ้นไปทันทีโดยมีคนตามหลังเรามาอีกคนซึ่งคนนั้นไม่ใช่ใครคะ แต่เป็นเขาคนนั้นเอง สภาพเรากับเขาพอกันเลย เปียกไปทั้งตัว รถวันนั้นมีแค่เราสองคนคะ แต่เขากับเดินเข้ามานั่งข้างๆเรา เราทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งนิ่งต่อไป สักพักเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็ด สิ่งที่ทำให้เราตกใจคือ เราใช้รุ่นเดียวกัน สีเดียวกัน เคสแบบเดียวกัน มีคนโทรเข้ามาหาเขา เสียงรอสายยังก็ยังเหมือนกันอีก (บังเอิญมากๆ) คะ เราได้แต่แอบมองเขาแค่นั้น บนรถที่เต็มไปด้วยความเงียบก็เงียบต่อไป จนกระทั่งขึ้น ม.5 เพื่อนผญ.เราในกลุ่มคนหนึ่ง ก็ไปคบกันกับเพื่อนของน้องคนนั้นอีก และยังอยู่ทีมบาสเดียวกันด้วย ( มันบังเอิญเข้าไปใหญ่แล้ว ) และเขาเองก็เรียนต่อ ม.4 โรงเรียนเดิม จึงทำให้เราพอได้เห็นเขาอยู่บ้าง เขาขึ้น ม.4 มา เรียกได้ว่าเด็กที่เป็นหน้าตาของโรงเรียนโดยแท้ เขาเข้าแข่งขัน เกี่ยวกับคณิต และเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์บ่อยๆ เลยเห็นเขารับรางวัลหน้าเสาธง เป็นประจำ เราก็แอบบมองเขาไปเรื่อยๆ จนวันหนึ่งมีคุณยายคนหนึ่งมาเล่นที่บ้านเรา ดูสนิทสนมกับแม่เรามาก ถามนั้นถามนี้ไปมา จนทำให้รู้ว่าท่านคือย่าของน้องคนนั้น และท่านก็มาถามเรายกใหญ่เลย ว่าเคยเจอน้องไหม เคยคุยกันรึเปล่า ซึ่งแน่นอนว่าไม่เคย // คุณย่าก็เลยเล่าเกี่ยวกับน้องเขาให้เราฟัง ว่าน้องเขาชื่อนี้นะ ถนัดนี้ นิสัยประมาณนี้ ชอบวิชานี้ อะไรแบบนี้ทุกครั้งที่ท่านมาหาแม่เรา ต่อมาเรารู้ว่าน้องเขามีเฟสว่าอะไร แต่ก็ยังไม่ได้ขอเป็นเพื่อนไปจนถึงทุกวันนี้ ผ่านมา 5 เดือนละ เราก็ยังไม่ขอน้องเขาเป็นเพื่อน.....
จากเรื่องทั้งหมดที่เราได้เล่าไปน้ั้น เราอยากจะถามเพื่อนๆพี่ๆ ชาวพันทิปว่า เราควรทำยังไงต่อดีคะ เราเองจะขึ้น ม.6 แล้วก็ต้องตั้งใจอ่านหนังสือเตรียมสอบนั้นสอบนี้ เราเองคิดว่าก่อนเรียนจบอยากจะคุยกับเขาดูสักครั้ง คุยแค่ สวัสดี ก็โอเคคะ เพราะเราเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเราชอบหรือปลื้มเขามากแค่ไหน แต่ก็อยากทำความรู้จักสักครั้ง.....
ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านเรื่องของเรานะคะ ขอบคุณคะ