แค่เป็นพี่ระเบียบทำไมต้องมองว่าเราน่ากลัว?

แรกเริ่มคือ เราเป็นคนที่แต่งตัวตามระเบียบที่มหาลัยกำหนด แต่มีอย่างหนึ่งที่ไม่ชอบคือคณะเราไม่ให้ใส่กระโปรงพีทยาว ซึ่งเราชอบใส่พีทยาว ช่วงเปิดเทอมมีรุ่นพี่มัดมือชกให้เราเป็นพี่ระเบียบซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่เราเคารพมากมาขอ เราก็ไม่กล้าปฏิเสธ โดยส่วนตัวเราเป็นคนเฟรนลี่ ชอบการกินเป็นชีวิตจิตใจ ยิ้มตลอดเวลา แรกๆมันฝืนมากที่ต้องทำหน้าดุตลอดเวลาตามที่รุ่นพี่บอก บางครั้งเราแอบหันกลับไปหัวเราะตัวเองเลยด้วยซ้ำ เราเป็นคนที่ถ้างานจะจริงจังมาก บางทีมันก็เหนื่อยที่ต้องฝืนเป็นอีกคนให้รุ่นน้องเห็น ทุกครั้งที่น้องทำผิด ทุกครั้งที่น้องทำไม่ดีรุ่นพี่จะทำโทษเรา เราไม่เคยโกรธรุ้นน้องและรุ่นพี่ที่ทำโทษเพราะเราคิดว่าเรายังดูแลน้องได้ไม่ดี น้องบางคนถึงกับร้องไห้เลยก็มีเพราะเราโดนครึ่งเข่าทุกวันที่คุมน้องซ้อมเชียร์  แรกๆเราก็ทำตามที่รุ่นพี่บอก นานๆเข้าเรารู้สึกว่า การบังคับไม่ได้ทำให้รุ่นน้องแต่งตัวถูกระเบียบ หรือแม้แต่การใช้อำนาจบังคับน้องในบางกิจกรรม มันกลับทำให้ผลด้านลบนั้นเยอะกว่า กลายเป็นรุ่นน้องไม่กล้าเข้าหา ไม่กล้าปรึกษา เราเลยเปลี่ยนเป็นการคุยกับรุ่นน้องด้วยความเป็นกันเองเป็นทั้งรุ่นพี่ เป็นทั้งเพื่อนให้รุ่นน้องได้คุยได้ปรึกษา ผลตอบรับดีขึ้นเรื่อยๆ ระเบียบเกี่ยวกับการแต่งตัวเราก็เน้นแค่ที่เห็นได้ชัดเท่านั้น เช่น ห้ามทำสีผม  ปี 1 ผู้หญิงห้ามใส่รองเท้าคัทชูไม่มีส้นจนกว่าจะปลดระเบียบ กระโปรงไม่สั้น เป็นต้น เราไม่ได้เคร่งครัดแบบที่เราเจอมาเพราะเราเองก็เข้าใจความรู้สึกน้อง รุ่นน้องหลายคนว่าเราน่ากลัว แม้กระทั่งรุ่นพี่บางสาขาก็มองเราแบบนั้น รุ่นน้องบางส่วนถึงกับเกลียดเราเลยก็มี แค่ขึ้นชื่อว่า "พี่ระเบียบ" ก็มีแต่คนกลัว ที่ตั้งกระทู้เพราะอยากให้รู้ว่าจริงๆแล้วพี่ระเบียบไม่ได้น่ากลัวเสมอไป ภายนอกที่คุณเห็นอาจจะเป็นสิ่งที่เขาต้องการให้คุณเห็นก็ได้ เราเชื่อว่าหลายๆคนก็อยากที่จะเป็นรุ่นพี่ที่รุ่นน้องรักและเคารพ ไม่ได้อยากเป็นรุ่นพี่ที่รุ่นน้องเกลียด ไม่รู้ว่ามีใครคิดแบบเรารึเปล่า? และเราเองก็ไม่รู้ว่าที่เราทำมันดีหรือเปล่า? แต่มันก็เป็นตัวเราเองที่สุด ไม่จำเป็นต้องพยายามทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเรา