เกลียดตัวเองมากเลย จะยิ้มให้เขายังไม่กล้า ได้แต่ทำหน้าเฉยๆ โอ้ย แล้วแบบนี้เขาจะรู้ว่าชอบไหม ทั้งๆที่ปกติกับคนอื่นเราจะเป็นคนเฟรนลี่ ชวนคุยได้ทุกเรื่อง แต่พอคุยกับคนที่ชอบกลายเป็นว่าพูดผิดพูดถูก
บางครั้งก็ตั้งใจแล้วนะว่าเวลาคุยกะเขาจะยิ้มให้แล้วชวนคุยเรื่องนู้นเรื่อง แต่พอเวลาจริงก็เหมือนเดิม ตื่นเต้นจนลืมที่ยิ้มให้และลืมเรื่องที่จะชวนคุยตลอด เฮ้อ เป็นเหมือนกันบ้างป่ะ
เวลาคุยกะคนที่ชอบมากๆ จะทำตัวไม่ถูก ไม่รุ้จะเอามือไว้ตรงไกน ไม่กล้าสบตา สมองเบลอๆ
บางครั้งก็ตั้งใจแล้วนะว่าเวลาคุยกะเขาจะยิ้มให้แล้วชวนคุยเรื่องนู้นเรื่อง แต่พอเวลาจริงก็เหมือนเดิม ตื่นเต้นจนลืมที่ยิ้มให้และลืมเรื่องที่จะชวนคุยตลอด เฮ้อ เป็นเหมือนกันบ้างป่ะ