คือ ผมกับแฟนเราคบกันมา 1 ปี 8 เดือน เราได้อยู่ด้วยกันในช่วง 3 เดือนแรกคับผมมีความสุขมากเราอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเลยคับ จนวันนึงเธอต้องไปเรียนที่ สัตหีบครับ (ทีแรกเราอยู่กันในอำเภอเมืองชลบุรีครับ) ทีแรกผมก็ใจหายนะคับแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อนาคตเขานิ 5555 จนเปิดเทอมหลังจากที่เราห่างกันเราเริ่มทะเลาะกันเพราะเธอไม่มีเวลาให้ผมเลย หลังจากที่เธอไปเรียน ครั้งแรก 1 เดือนแรกเธอก็มาหาผมพอนานๆเข้าเริ่มห่าง 2-3 เดือนเธอมาครั้งนึง ผมก็เข้าใจว่าเธอคงจะไม่ว่างจริงๆ จนเวลาเริ่มผ่านไปเป็นปี เธอก็ไม่ได้มาหาผมเลย ผมจะขึ้นไปหาเธอ เธอก็บอกว่าเธอไม่ว่างตลอดจนเราเริ่มทะเลาะกันนักขึ้นถึงขั้นเลิกกัน ก็เริ่มใหม่กับใครไม่ได้เลย ในใจก็ยังคงคิดถึงแต่เขาจนเวลาผ่านไป สองเดือนหลังจากเราไม่ได้ติดต่อกัน ผมก็เข้าไปส่องเฟสเธอ ผมก็พอรู้ว่าเธอมีคนคุยอยู่อาจถึงขั้นคบกันแต่ไม่เปิดตัว แล้ววันนึงเธอก็กลับมา ทีแรกผมคิดว่าเธอคงประชดเราแหละมั้งที่มีคนใหม่ ผมคงคิดเข้าข้างตัวเองแหละมั้ง 555 จนถึงวันที่ผมต้องหาที่เรียนต่อมหาลัย ผมจึงเลือกที่จะไปเรียนที่ใกล้ๆกับเขา (ช่วงนี้เราเริ่มได้คุยกันแล้วแต่ทะเลาะกันตลอด) แล้วก็ให้ความหวังผม ทั้งที่เธอก็มีแฟนใหม่แล้วในช่วงที่เราไม่ได้ติดต่อกัน แต่อย่างว่าแหละผมคงรักเขามากถึงยอมทำเป็นไม่รู้เรื่อง จนวันนึงสิ่งที่ทำให้ผมช็อคมันแบบจุกอะ อารมในตอนนั้นคือ เอาปืนมายิงกูทีกูไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น ก็คือ เธอตอบกับไอจีของผม อยู่ดีๆเธอก็มาขอโทษผมผมก็ในตอนนี้ที่เราคุยกันก็ประมานว่าผมตัดพ้อ ทำไมไม่คิดอะไรเลยหรอ ถึงมีคนใหม่ง่ายจัง แล้วเธอก็เริ่มขอโทษผมหนักขึ้น หนักขึ้นจนผมสงสัยว่าเป็นไรเธอก็ไม่ยอมบอกจนผมตื้อเธออยู่นานแล้วเธอก็บอกว่า เธอมีอะไรกับเขาไปแล้ว ขอโทษที่ผิดสัญญา ตอนนั้นผมแถบจะเป็นบ้าเลยคับคือทำได้ยังไง ทั้งที่บอกกับผมว่ายังทำใจไม่ได้เลย ผมทำอะไรไม่ถูกเลยคับ มันจุก อึน เขว มันแบบพูดไม่อยาก แล้วเธอก็มาขอโอกาสผมครับตอนนั้นทั้งรักก็รัก ทั้งโกรธก็โกรธ อารมมันตีกันไปหมดเลย จนผมตั้งสติได้ ผมไม่โทษเธอนะครับเพราะทุกอย่างมันเป็นความผิดของผมเองผมเป็นคนปล่อยเธอไปเองผมเป็นคนทำร้ายจิตใจเธอเองผมดูแลเขาไม่ดีเอง ผมเลยที่จะให้โอกาสเขา เพราะว่าผมรักเขามากจริงๆ รักจนมันยอมทุกอย่าง #ผมทำถูกแล้วใช่ไหมคับ ตอนนี้ผมสับสนมากว่าจะเอายังไงต่อดี ตอนนี้ผมทำงานไม่ได้เลยในหัวไม่รับรู้อะไรเลยเหมือนคนบ้าเลย
ช่วยบอกทีครับผมต้องทำยังไง